Ενώ το ΑΚΕΛ ζεσταίνει τις μηχανές για το 2028, με τα άτια του κόμματος –καθαρόαιμα και μη– να μπαίνουν στην αφετηρία της προκριματικής κούρσας, η αντίστοιχη εβδομάδα στον ΔΗΣΥ μόνο εύκολη δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί. Ο Φούλης, μη έχοντας κάτι να χάσει, φαίνεται να παίζει το τελευταίο του χαρτί, με επιθέσεις και υπονοούμενα κυρίως για Αννίτα. Εγιώ σε έκτισα, φούρνε μου, εγιώ θα σε χαλάσω, φέρεται να είπε πρόσφατα σε στενούς συνεργάτες, ξεχνώντας όμως πως δεν την έκτισε. Όσες φορές τη στήριξε ήταν μάλλον επειδή δεν είχε άλλες –λιγότερο οδυνηρές για τον ίδιο– επιλογές. Σκληρή αλήθεια, μα κάποιος πρέπει να την πει.  

Ο ίδιος, όταν βρισκόταν στη θέση της, απαιτούσε σεβασμό στην ηγεσία και τις συλλογικές αποφάσεις, θυμίζοντας τώρα το δάσκαλο που δίδασκε και νόμο δεν τηρούσε. Καθαρόαιμος συναγερμικός –πιστός πρώτα στο κόμμα και μετά στην εκάστοτε ηγεσία– μου είπε θλιμμένα «ο Αβέρωφ βάλθηκε να ξαναβγάλει πρόεδρο τον Χριστοδουλίδη». Τι εννοείς «ξαναβγάλει;» απόρησα και αυτός μου είπε «μα δεν είναι το γινάτι του Φούλη να σκαρφαλώσει στον Λόφο αγνοώντας κάθε άλλη εναλλακτική που διέσπασε τον ΔΗΣΥ και την περασμένη φορά;» Sad but true.Κι εδώ θα ρίξω τη βόμβα της χρονιάς: Ο Αβέρωφ σκέφτεται σε περίπτωση που δεν κερδίσει το χρίσμα του ΔΗΣΥ να κατέβει σαν ανεξάρτητος! Κι αυτό είναι μια σκέψη που δεν την είπε μεγαλόφωνα ούτε καν στον εαυτό του. Not yet.

Κρίσιμη εβδομάδα για το Κυπριακό, διαβάζω και διερωτώμαι: Πάλι; Πόσες κρίσιμες, βρισκόμαστε σε μόνιμη κρίση. Κρίση ταυτότητας, κρίση πανικού, κρίση υπαρξιακή. Σε κάθε περίπτωση πλησιάζει η 26η Αυγούστου και η συνάντηση με Ερχιουρμαν. Ο νεαρός μας Νίκος έκανε αυτό το μήνα τόσο διάβασμα (για να προετοιμασθεί) όσο δεν έκανε όλη του τη ζωή. Και δεν έκανε διακοπές, περιορίστηκε και αυτός στις διακοπές της ΑΗΚ. Ας μην ξεχνάμε πως διάβασε 5 χιλιάδες βιβλία, αριθμός σημαντικά μεγαλύτερος από τις 4 χιλιάδες γυναίκες με τις οποίες είχε πάει ο Σπαλιάρας, ο οποίος είχε επίσης ρίζες παφίτικες. Τυχαίο; Δε νομίζω.

Η ΑΗΚ είχε και πάλι την Παρασκευή απρόοπτες διακοπές ρεύματος και παγκύπρια blackout. Θα μου πείτε, τι ποιο σύνηθες; Η αλήθεια είναι πως έχουμε αρχίσει να το συνηθίζουμε, όπως συνηθίσαμε και τις εκατοντάδες εκατομμύρια σε πρόστιμα ρύπων. Αυτό όμως που είναι εξοργιστικό και δεν χωνεύεται με τίποτα είναι η σελίδα τους και ο σχετικός τηλεφωνικός αριθμός, τα οποία δεν λειτουργούν ποτέ την ώρα που τα χρειαζόμαστε για ενημέρωση. Κάπου έλεος. Ελάτε σας παρακαλώ στον εικοστό πρώτο αιώνα. Έστω και σε σλόου μόσιον, έστω και με μαζούτ. 

Και ενώ ο πόλεμος στο Ιράν μπαίνει σε μια νέα φάση –με έμφαση στις οικονομικές κυρώσεις– τους  Αμερικανούς απασχολεί κυρίως η Νάταλη Χαρπ, που σύμφωνα με φήμες είναι η νέα αγαπημένη –κάποιοι λένε νοσοκόμα– του Τραμπ. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, τέτοιες φήμες υπήρχαν και για τη Δήμητρα Λιάνη με τον Ανδρέα (ένας είναι ο Ανδρέας και δεν μιλώ για τον Γεωργίου) μέχρι που εμφανίστηκαν μαζί στη σκάλα –όχι του Μιλάνου, ούτε του Ζήνωνα– βγαίνοντας από το αεροπλάνο. The rest is history. Όλα τα κάναμε πρώτοι γατάκια Αμερικανάκια. Ειδικά κάθε είδους σκάνδαλο, από την αρχαιότητα. 

Τρίτος καλύτερος προορισμός στην Ευρώπη για το φθινόπωρο αναδείχθηκε η Λάρνακα. Η απλή, όμορφη, αδικημένη –και από την πολιτεία και από τους δημότες της– Λάρνακα. Κι ας έμειναν στα συρτάρια διάφορα μεγαλεπήβολα σχέδια για περιβόητες αναπτύξεις μαμούθ. Η Λάρνακα θα αποκτήσει στο τέλος όσα δικαιούται, ώστε να χαμογελάσει επιτέλους και ο Κίμωνας – ή έστω η προτομή του στις Φοινικούδες– που όταν πρωτοήρθε είχαμε ακόμη το παλιό –χωρίς την ανάπτυξη μαμούθ– λιμάνι.