Η νέα παράσταση του Ανδρέα Τεττέη, στο ματς με την Καλαμάτα, ήταν κάτι παραπάνω από τρεις βαθμούς και «ξεκλείδωμα» ενός δύσκολου ματς, με έναν νεοφώτιστο μεν, ποιοτικό δε αντίπαλο, σε μια βραδιά που ο Παναθηναϊκός κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα. Ηταν μια πιστοποίηση του «μπουκέτου» όσων μπορεί να κάνει μέσα στην αντίπαλη περιοχή, έξω απ’ αυτή, στα πλάγια, με έναν αντίπαλο πάνω του ή με δυο και τρεις, με αντιπάλους να τον περιμένουν στα δυο μέτρα. Είναι η εξέλιξη ενός παιδιού που πέρυσι τέτοιον καιρό έπαιζε στην Κηφισιά και που δούλεψε και το σώμα του αλλά και το μυαλό του, ώστε να μπορεί να «σταθεί» σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό.

Δεν ξέρω πόσα γκολ θα πετύχει στο τέλος της χρονιάς ο Τεττέη – μπορεί ο Ντέσερς για παράδειγμα να πετύχει περισσότερα. Σημασία όμως δεν έχει πάντα η ποσότητα των γκολ, αλλά και η ποιότητά τους, το πώς τα πετυχαίνεις, το πότε, κόντρα σε ποιον αντίπαλο και με τι άλλο τα «πασπαλίζεις».

Για παράδειγμα, κόντρα στον ΠΑΟΚ πέτυχε δυο γκολ – το ένα πολύ εντυπωσιακό. Αλλά εκτός απ’ αυτά, κέρδισε ένα πέναλτι και μια αποβολή αντιπάλου. Διότι υπάρχουν φορ περιοχής –που κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους μέσα στο «κουτί»– και υπάρχουν και αυτοί που κινούνται και εντός και εκτός και επί τα αυτά. Που δεν περιμένουν απαραίτητα να δημιουργήσουν οι άλλοι για εκείνους, αλλά δημιουργούν και οι ίδιοι φάσεις για τον εαυτό τους.

Μοιάζει φτιαγμένος για Πρέμιερ

Μπορεί να ακούγεται πρόωρο, μπορεί κάποιοι φίλοι του Παναθηναϊκού να μη θέλουν καν να το ακούσουν, μπορεί να χρειάζεται ο ίδιος ο Ανδρέας ακόμα περισσότερη δουλειά για να φτάσει στο peak του, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό που βλέπουμε, αυτά που κάνει από τον Γενάρη που ήρθε μέχρι και σήμερα, σε Ελλάδα και Ευρώπη, έχοντας φέτος πολύ σοβαρό ανταγωνισμό για την 11άδα, είναι κάτι που εκτιμούν σε διάφορα πρωταθλήματα της Ευρώπης, αλλά «λατρεύουν» στην Αγγλία: τους ταχυδυναμικούς παίκτες, που δεν πέφτουν στα τζαρτζαρίσματα, που δεν φοβούνται να μπουν στις μονομαχίες, που έχουν έκρηξη, που μπορούν να εκμεταλλευτούν τους ανοικτούς χώρους αλλά να «σκάσουν» και ντρίπλα. Κάτι σαν τον Λουκάκου στα «καλά του» ή τον Εμίλ Χέσκεϊ πιο παλιά, αν θέλουμε να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης.

Στο εξωτερικό κοιτάζουν τα γκολ αλλά κοιτάζουν και πώς ακριβώς μπαίνουν τα γκολ. Κοιτάζουν την ηλικία, όπως κοιτάζουν αν οι παίκτες βελτιώνονται, βάζουν έξτρα στοιχεία στο παιχνίδι τους, προσέχουν το σώμα τους, ανταποκρίνονται σε δύσκολες έδρες, δύσκολα παιχνίδια και πώς προσαρμόζονται στις κλειστές και προσεκτικά στημένες άμυνες. Βλέπουν -και θεωρούν πολύ σημαντικό- αν οι παίκτες εξαργυρώνουν την απόδοσή τους με κλήση στην εθνική ομάδα τους και συμμετοχές με το εθνόσημο. Με έναν τρόπο, ο Τεττέη «τικάρει» όλα τα κουτάκια – και είναι μόλις 24, στην πρώτη του χρονιά που έκανε προετοιμασία με μια μεγάλη ομάδα, που φτιάχτηκε φέτος για να κάνει πρωταθλητισμό.

Τα λεφτά θα είναι πολλά…

Οι ομάδες του εξωτερικού επενδύουν πλέον σε «έτοιμους» Ελληνες παίκτες, όπως είναι ο Τζόλης, για τον οποίον η Αρσεναλ έδωσε 40 εκατ., αλλά επενδύουν και σε παίκτες που έχουν δείξει συγκεκριμένα πράγματα αλλά «υπόσχονται» πολύ περισσότερα, όπως έκανε η Μπράιτον με τον Κωστούλα, για τον οποίον έδωσε γύρω στα 35 εκατομμύρια. Αλλες κοιτάζουν τι μπορούν να πάρουν αγωνιστικά από τους παίκτες που αγοράζουν κι άλλες τι μπορούν να βγάλουν μελλοντικά, πουλώντας τους σε ακόμα μεγαλύτερη τιμή. Δεν ξέρω ούτε ποια θα είναι η «στιγμή» του Τεττέη ούτε ποια θα είναι η τιμή του. Αν δηλαδή θα είναι το ερχόμενο καλοκαίρι ή κάποιο από τα επόμενα καλοκαίρια (ή χειμώνες…), κι αν θα είναι από την «απαιτητική» Αγγλία ή την πιο «ελκυστική» για τους επιθετικούς Μπουντεσλίγκα, ή κάποια άλλη ποδοσφαιρική αγορά. Αυτό που «ξέρω» είναι ότι αν ο Ανδρέας συνεχίσει με την ίδια στοχοπροσήλωση, την ίδια εργατικότητα και ταπεινότητα, με την ίδια διάθεση να μάθει, να βελτιωθεί και να εξελιχθεί, τότε και ο ίδιος θα βρει ένα πολύ υψηλό συμβόλαιο σε ένα πολύ καλύτερο πρωτάθλημα σε σχέση με το ελληνικό, και ο Παναθηναϊκός θα βάλει πολλά λεφτά στα ταμεία του – περισσότερα απ’ όσα έχει εισπράξει ποτέ.