Γράφει ο Αλέξανδρος Λοθάνο
Ηταν ένα παιδί με προβληματικό οργανισμό. Στα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του είχε πάθει δύο φορές πνευμονία και οι γονείς του έψαχναν τρόπο για να αντιμετωπίσουν αυτή την αδυναμία.
Οι γιατροί συνέστησαν στον ταξιτζή Ντικ και στην πωλήτρια ανταλλακτικών Μάρσια, να πάνε τον μικρό Μπρούνο στο κολυμβητήριο, προκειμένου μέσω της άθλησης να αναπτυχθούν καλύτερα τα πνευμόνια του.
Κάπως έτσι έμαθε τον αθλητισμό, αλλά γρήγορα άφησε την κολύμβηση για να αφοσιωθεί στην πρώτη και μεγάλη, μοναδική του αγάπη: Την μπάλα. Δεν ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας, από τεχνικής πλευράς, αλλά εντυπωσίασε τους πάντες με την μαχητικότητά του.
Σε ηλικία εννέα ετών, όπως πολλά παιδιά στη Βραζιλία, τον κέρδισε το ποδόσφαιρο σάλας, όπου αγωνιζόταν κυρίως στα πλάγια. Τέσσερα χρόνια αργότερα έκανε μετάβαση στα κανονικά ποδοσφαιρικά γήπεδα, αρχικά ως δεξί μπακ.
Ο Μάριο Ζόρζε, ο οποίος τον πήρε στην Αουνταξ Ρίο, του πρότεινε να μεταφερθεί στη μεσαία γραμμή, αφού θεωρούσε ότι εκεί θα απέδιδε ακόμα καλύτερα. Και αυτή η απόφαση του άλλαξε την καριέρα και τη ζωή.
Ηταν 16 ετών όταν, για χάρη της μπάλας, άφησε το πατρικό του σπίτι στο Ρίο ντε Τζανέιρο και μετακόμισε 400 χιλιόμετρα μακριά στο Σάο Πάουλο, με βαριά καρδιά γιατί αποχωριζότανταν τους γονείς του, με τους οποίους ήταν πολύ δεμένος. Ο σκοπός, όμως, ήταν ξεκάθαρος: Να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Και αυτό συνέβη στην Ατλέτικο Παραναένσε, όπου η μοίρα θέλησε να του δώσουν τη φανέλα με το «39», κατά σύμπτωση τον αριθμό της άδειας του ταξί του πατέρα του στο Ρίο, το οποίο θέλει έκτοτε να φοράει σε όποια ομάδα αγωνίζεται, για να τιμάει με αυτόν τον τρόπο τον άνθρωπο που, μαζί με τη μητέρα του, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να κάνει καριέρα στο ποδόσφαιρο.
Στην Αρσεναλ, ο συγκεκριμένος αριθμός είναι ελεύθερος, αφού ανήκε μέχρι τα τέλη Ιουνίου στον Χάρισον Ντούτζιακ, έναν 20χρονο Αγγλο μεσοεπιθετικό που αφέθηκε ελεύθερος από τους Κανονιέρηδες πριν από λίγες εβδομάδες.
Ο Μίκελ Αρτέτα, παρότι διαθέτει μια μεσαία γραμμή που στοίχισε 253 εκατ. ευρώ (116 ο Ντέκλαν Ράις, 70 ο Μαρτίν Θουμπιμέντι, 35 ο Μάρτιν Εντεγκααρντ και 32 ο Μίκελ Μερίνο), ζήτησε από τη διοίκηση της πρωταθλήτριας Αγγλίας και τον 28χρονο Βραζιλιάνο, η απόκτηση του οποίου θα στοιχίσει 87 εκατ. ευρώ (σύνολο 340).
Γιατί; Επειδή ο κεντρικός μέσος που προ οκταετίας πήγε στη Λιόν αντί είκοσι εκατ. ευρώ και άρχισε να «χτίζει» την ευρωπαϊκή του καριέρα, κέρδισε μέσα σε μια διετία το εισιτήριο για την Premier League, όπου στη Νιουκάστλ (50 εκατ. ευρώ) έγινε αρχηγός και σημείο αναφοράς, με την ικανότητά του να καταστρέφει το παιχνίδι της αντίπαλης ομάδας και, ταυτόχρονα, να δημιουργεί και να εκτελεί για τη δική του.
Οι Καρακάξες, οι οποίες τις πρώτες μέρες του Ιουλίου παραχώρησαν τον Σάντρο Τονάλι στην Τότεναμ αντί του ποσού-ρεκόρ των 108 εκατ. ευρώ, δεν ήθελαν να χάσουν και τον έτερο βασικότατο μέσο τους, αλλά η επιθυμία του παίκτη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης.
Ο Γκιμαράες νιώθει έτοιμος για να κάνει το οριστικό step up στην καριέρα του και να βουτήξει, μεταφορικά μιλώντας, στα βαθιά νερά του ποταμού Τάμεση, βοηθώντας μια ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα μετά από 22 ολόκληρα χρόνια να διατηρήσει τα σκήπτρα στην πιο απαιτητική λίγκα του πλανήτη, αλλά και να κάνει ένα παραπάνω βήμα στην Ευρώπη: Ως φιναλίστ της περυσινής περιόδου, δηλαδή, να κατακτήσει το πολυπόθητο Champions League.
Στο παλμαρέ του, άλλωστε, έχει μόνο ένα Λιγκ Καπ Αγγλίας με τη Νιουκάστλ, με τις σημαντικότερες επιτυχίες να έρχονται με την Ατλέτικο Παραναένσε (Copa Sudamericana και Κύπελλο Βραζιλίας) και την πιο ξεχωριστή με την κίτρινη φανέλα της εθνικής ομάδας της Βραζιλίας.
Εν προκειμένω, όμως, όχι με την Ανδρών, αλλά με την ολυμπιακή ομάδα, με την οποία κατέκτησε το χρυσό στους Αγώνες του Τόκιο που μεταφέρθηκαν από το 2020 στο 2021 λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού.
Στον τελικό του ποδοσφαιρικού τουρνουά, η Βραζιλία του Γκιμαράες, αλλά και των Ντάνι Αλβες, Ματέους Κούνια, Αντονι και του νέου του συμπαίκτη Γκαμπριέλ Μαρτινέλι, νίκησε 2-1 στην παράταση την Ισπανία των νέων συμπαικτών του Θουμπιμέντι – Μερίνο, αλλά και των Ουνάι Σιμόν, Μαρκ Κουκουρέγια, Πέδρι, Ντάνι Ολμο, Μίκελ Ογιαρθάμπαλ και Ερικ Γκαρθία.
Ολοι τους παγκόσμιοι πρωταθλητές εδώ και λίγες ημέρες, σε μια διοργάνωση που πλήγωσε βαθιά τον Γκιμαράες. Καθοριστικός στην πορεία της Σελεσάο μέχρι τους «16», αφού έδωσε τις περισσότερες ασίστ (τέσσερις) που είχε δώσει Βραζιλιάνος σε Μουντιάλ από τον θρυλικό Ζίκο το 1982, κλήθηκε κόντρα στη Νορβηγία να εκτελέσει πέναλτι προτού συμπληρωθεί το πρώτο 15λεπτο.
Ο τερματοφύλακας Οριαν Νίλαντ σταμάτησε το σουτ του, οι Βίκινγκς κυριάρχησαν με δύο γκολ του Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ και, κάπως έτσι, το όνειρο 250 εκατομμυρίων Βραζιλιάνων για το πολυπόθητο έκτο αστέρι, το οποίο κυνηγούν εδώ και 24 ολόκληρα χρόνια, παρέμεινε όνειρο.
Καταρρακωμένος ψυχολογικά, έψαξε παρηγοριά στην οικογένειά του και για τρεις ημέρες έκλεισε το προφίλ του στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, για να αποφύγει να διαβάζει τα μηνύματα μίσους που λάμβανε επειδή, απλώς, έχασε ένα πέναλτι.
Οταν το άνοιξε, ο Μπρούνο ανέβασε ένα συγκινητικό, μακροσκελές μήνυμα, στο οποίο έκανε λόγο «για τον μεγαλύτερο πόνο που έχω νιώσει στα 28 χρόνια της ζωής μου», δείχνοντας όμως αποφασισμένος να βγει πιο δυνατός από αυτή την έντονη απογοήτευση.
«Το πιο απίστευτο απ’ όλα ήταν να φτάσω σπίτι μετά την πιο λυπηρή μέρα της ζωής μου και το πρώτο που μου είπαν οι γιοι μου (σ.σ.: Ματέο και Πιέτρο, με την διατροφολόγο σύζυγό του, Ανα Λίντια), όταν ξύπνησα, ήταν: «Μπαμπά, πάμε να παίξουμε μπάλα;». Εκεί κατάλαβα ότι, ανεξαρτήτως από το αν υπάρχουν κακές ή καλές μέρες, το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα η μεγάλη μου αγάπη», κατέληγε ο Γκιμαράες, ο οποίος θέλει να κάνει μια νέα αρχή στην Αρσεναλ, αγωνιζόμενος είτε ως εξάρι είτε ως οκτάρι (όπου το προτιμά), ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την ποδοσφαιρική μηχανή που έφτιαξε στο Λονδίνο ο Αρτέτα.
