Γράφει ο Κώστας Βαϊμάκης
«Ωραία, μπήκαμε στη League Phase του Τσάμπιονς Λιγκ. Και τώρα να δούμε τι μας περιμένει». Αυτό πάνω-κάτω λένε και σκέφτονται οι φίλοι της ΑΕΚ μετά τη μεγαλοπρεπή νίκη επί της Λέφσκι και την πρόκριση. Η χαρά από τη μία, η αγωνία από την άλλη. Διότι στον δρόμο της ΑΕΚ θα βρεθούν αντίπαλοι που είναι στα μέτρα της, θα βρεθούν ομάδες που θα δοκιμάσουν τις αντοχές της και θα βρεθούν και αυτά τα «μεγαθήρια», στα παιχνίδια εκείνα που εύχεσαι να μην πάθεις κανένα κακό.
Ολα όμως είναι στο πρόγραμμα, όταν θέλεις (και μπορείς) να συμμετέχεις σε κάτι τόσο μεγάλο, τόσο λαμπερό, τόσο «πρεστιζάτο», όσο είναι η League Phase του Τσάμπιονς Λιγκ. Εκεί όπου η ΑΕΚ έκλεισε θέση με το σπαθί της, όχι μόνο με τα όσα έκανε στους δυο αγώνες με τη Λέφσκι, αλλά κυρίως με όσα έκανε ολόκληρη την προηγούμενη χρονιά, χτίζοντας μια ομάδα από την αρχή, πάνω σε στέρεες βάσεις, με συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία, αρχές, ρόλους και οργανόγραμμα που δεν σήκωνε πολλά πολλά. Oλη αυτή η ξεκάθαρη δομή επέτρεψε στον προπονητή να φτιάξει κάτι «δικό του», να το αναπτύξει, να το εξελίξει, ακόμα και να το αλλάξει από τον Γενάρη και μετά (όταν επέμεινε για την απόκτηση του Βάργκα, αλλάζοντας ουσιαστικά σύστημα στη μέση της χρονιάς) και εντέλει να δικαιωθεί πανηγυρικά.
Η χρονιά της ΑΕΚ θα έχει κραδασμούς
Και πέρυσι η ΑΕΚ είχε και πρωτάθλημα και κύπελλο και Ευρώπη να διαχειριστεί και μάλιστα με ένα ρόστερ αρκετά σφιχτό και με ένα rotation μάλλον περιορισμένο. Μόνο που άλλες οι απαιτήσεις του Conference και άλλες αυτές του Τσάμπιονς Λιγκ – φέτος τα πράγματα θα είναι πολύ πιο σοβαρά και απαιτητικά. Γι’ αυτό η ΑΕΚ κράτησε όλους τους παίκτες που ήθελε από την περσινή ομάδα, πλην του Πινέδα όπου δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο για να τον κρατήσει. Γι’ αυτό ενισχύθηκε με παίκτες σε όλες τις θέσεις, γι’ αυτό πιθανότατα θα κάνει και κάτι ακόμα, κάτι «μεγάλο», που θα δώσει μια έξτρα ποιότητα και ποσότητα στα χέρια του Νίκολιτς.
Αλλά οι «κραδασμοί» είναι δεδομένοι: οι τραυματισμοί είναι κομμάτι της ζωής μιας ομάδας, οι τιμωρίες, τα ντεφορμαρίσματα. Κανείς δεν πάει «τρένο» από την αρχή μέχρι το τέλος. Και επιπλέον την ΑΕΚ πλέον «την ξέρουν καλά» οι εγχώριοι ανταγωνιστές της, πολύ καλύτερα τουλάχιστον από πέρυσι, που ήταν μια ομάδα που εξελισσόταν και άλλαζε από τον έναν μήνα στον άλλον. Εδώ λοιπόν θα φανούν τα «αμορτισέρ» της ΑΕΚ, ο τρόπος που μπορεί να απορροφήσει τους κραδασμούς, να περάσει από τις «λακκούβες» χωρίς να πάθει ζημιά, να «αναρρώσει» ύστερα από ένα κακό αποτέλεσμα ή μια βαριά ήττα στην Ευρώπη.
Το γνωμικό με τα πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη και υπάρχει και ισχύει. Χρειάζεται και ποιότητα και καλή διαχείριση και τύχη και πνευματική δύναμη για να αντεπεξέλθεις σε όλο αυτό, ειδικά αν δεν είσαι μαθημένος σε αυτή την κατάσταση, δεν είσαι η ομάδα που κάθε χρόνο κάνει πρωταθλητισμό και ταυτόχρονα παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά όλη αυτή η «δυσκολία» είναι μια «γλυκιά δυσκολία», ένα «βάσανο» που το αγοράζεις ευχαρίστως, με ό,τι κουβαλάει μαζί του, διότι σε μεγαλώνει ως ομάδα, σε βάζει σε ένα διαφορετικό ποδοσφαιρικό χάρτη, σου επιτρέπει να γεμίσεις εμπειρίες, να «δειγματίσεις την πραμάτειά σου» σε όλη την Ευρώπη. Να πάρεις πιο εύκολα παίκτες που παλιότερα μπορεί να σε σνόμπαραν, να πουλήσεις πιο ακριβά. Και με τα χρήματα που θα βάλει στα ταμεία της η ΑΕΚ από τη φετινή της περιπέτεια, τα περίπου 24 εκατομμύρια που είναι εξασφαλισμένα και όσα ακόμα προκύψουν από τη συγκομιδή βαθμών στη League Phase, θα υπάρχει και «οικονομική υγεία» και όχι απλά ένας ιδιοκτήτης που καλείται να βάζει συνέχεια χρήματα, παίρνοντας πίσω ελάχιστα.
