«Δεν σας αντέχει άλλο η παράταξις κ. Μάνο». Αυτή ήταν η αιτιολογία του Γεωργίου Ράλλη για την αποπομπή του εκλιπόντος πολιτικού από το υπουργείο Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος το 1980. Η ίδρυση του εν λόγω υπουργείου το 1977, ήταν ιδέα του Στέφανου Μάνου, που ασπάστηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Τι δεν μπορούσε να αντέξει «η παράταξις», από τον νέο τότε πολιτικό που τον κακολογούσαν ως …«βιομήχανο»; Την κατασκευή των πρώτων παιδότοπων στην Ελλάδα; Την εισαγωγή των λεωφορειόδρομων στο κέντρο της Αθήνας; Την ανάπλαση της Πλάκας με ταυτόχρονη απαγόρευση των νυχτερινών κέντρων; Την προστασία τετρακοσίων παραδοσιακών οικισμών που θέσπισε; Την μεταφορά για το εργοστάσιο Γκαζιού, από την οδό Πειραιώς στην Ελευσίνα; Η την πρώτη πεζοδρόμηση στην Αθήνα, στην οδό Βαλαωρίτου, εξαιτίας της οποίας ξεσηκώθηκαν όλοι οι καταστηματάρχες της περιοχής με το επιχείρημα ότι χωρίς αυτοκίνητα θα νεκρώσει το εμπόριο;

Αυτό που πρωτίστως δεν άντεχε η παράταξις -και το μεγαλύτερο κομμάτι της χώρας, αφού είχε αντιπαλότητες σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα- ήταν ότι έλεγε όσα προτίθεται να κάνει, και -το χειρότερο!- έκανε κιόλας. Ο «βιομήχανος της ΝΔ», θέσπισε αυστηρά πρόστιμα στις επιχειρήσεις που ρύπαιναν, αλλά το βασικό αγκάθι στα πλευρά της παράταξης (η οποία το 1980 είχε πανικοβληθεί) ήταν οι πολεοδομικοί και οικοδομικοί κανονισμοί που επιχείρησε να επιβάλλει, σε μια χώρα που οι νόμοι ψηφίζονται απλώς για να υπάρχουν.

Οι αντιπαλότητες στην πολιτική -από αυτές είχε πολλές- δημιουργούν επικοινωνιακές σπιουνιές, οι σπιουνιές παράγουν fake news, και τα fake news γίνονται «αλήθειες» δια της διαρκούς επανάληψής τους. Ο Στέφανος Μάνος χαρακτηρίστηκε «Ταύρος εν υαλοπωλείω» κάτι που τον διασκέδαζε. Βαφτίστηκε «αποτυχημένος βιομήχανος που χρεοκόπησε την εταιρία Αλατίνη» κάτι που είναι απολύτως ψευδές, αφού η εταιρία όχι μόνο δεν χρεοκόπησε, αλλά επί των ημερών του ο Στέφανος Μάνος εισήγαγε πολλές καινοτομίες που άλλαξαν την βιομηχανία τροφίμων, όπως «το αλεύρι για όλες τις χρήσεις που φουσκώνει μόνο του» (υπάρχει ακόμη στην χαρακτηριστική του μπλε συσκευασία) και τα μπισκότα σε τυποποιημένη συσκευασία (μέχρι τότε πουλιόταν χύμα) τα οποία αν και είχαν διπλάσια τιμή κέρδισαν σε ένα χρόνο το 30% της αγοράς.

Η μεγαλύτερη «επικοινωνιακή σπιουνιά» και η συνακόλουθη παρανόηση, ήταν ο νεοφιλελευθερισμός του εκλιπόντος. Μιλάμε για τον υπουργό Οικονομικών ο οποίος το 1992 επέβαλλε 50 δρχ. φόρο ανά λίτρο της βενζίνης, εκτοξεύοντας την τιμή της από τις 147 δρχ. στις 198 δρχ., προς απελπισία του πραγματικού νεοφιλελεύθερου της τότε κυβέρνησης κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου.

Ουδέποτε ο Στέφανος Μάνος υπήρξε νεοφιλελεύθερος με την πραγματική ή χλευαστική έννοια του όρου. Οι παιδότοποι ήταν μέρος του κράτους πρόνοιας. Οι πεζοδρομήσεις, η ανάπλαση της Πλάκας με την πατερναλιστική απαγόρευση άλλων χρήσεων των οικημάτων, ήταν αναντάμ-παπαντάμ κρατικοπαρεμβατικές πολιτικές. Ο εκλιπών ήταν από εκείνους που όποτε έβλεπαν πρόβλημα ήθελε να το λύσουν. Δεν περίμενε την αγορά να φτιάξει βιώσιμο περιβάλλον, ούτε είπε ποτέ «ασ’ το γι’ αργότερα». Να θυμίσουμε ότι το 1992 η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στηριζόταν σε ένα μόνο βουλευτή και όλοι στοιχημάτιζαν τον χρόνο των πρόωρων εκλογών. Κι όμως! Ο «νεοφιλελεύθερος» υπουργός, μόλις είδε τα δημοσιονομικά να κοκκινίζουν επέβαλε το «πενηντάρικο» αυξάνοντας την τιμή των καυσίμων κατά 36%!

Καμιά «παράταξις» δεν άντεξε για πολύ τον Στέφανο Μάνο. Διαγράφτηκε προσωρινώς από την Νέα Δημοκρατία το 1983 γιατί τόλμησε να γράψει υπέρ των αποκρατικοποιήσεων, εκδιώχθηκε το 1998 επειδή υπερψήφισε την αλλαγή των κανονισμών εργασίας στις ΔΕΚΟ, και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει κάτι ως ανεξάρτητος βουλευτής, εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ το 2004.

Αυτό όμως που έκανε πολύ καλά, ήταν να βλέπει τα σημεία των καιρών και να προειδοποιεί -δυστυχώς εις ώττα μη ακουόντων. Εγραφε την εποχή της μεγάλης ευφορίας, τότε που νομίζαμε όλοι ότι ήμασταν πλούσιοι: «Από την έκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, πρόσεξα ορισμένα πράγματα. Το δημόσιο χρέος στις 31.12.2003 ήταν 168 δισεκατομμύρια ευρώ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 31.12.2007, έφθασε τα 216 δισ. ευρώ. Σε τέσσερα χρόνια προστέθηκαν χρέη 48 δισ. ευρώ. Τι είναι 48 δισεκατομμύρια ευρώ; Το 2007, το κράτος εισέπραξε από άμεσους και έμμεσους φόρους 48 δισεκατομμύρια ευρώ. Η αύξηση του δημόσιου χρέους τα τελευταία 4 χρόνια είναι ίση με το σύνολο των φορολογικών εσόδων του 2007» («Καθημερινή» 26.4.2008).

Στις τελευταίες του παρεμβάσεις στην «Κ» πάλι προειδοποιεί για πολλά. Ας ελπίσουμε ότι αυτήν την φορά θα τον ακούσουμε…