Παράνομη έκρινε το Ανώτατο Δικαστήριο τη συνέχιση της κράτησης Λιβανέζου υπηκόου, ο οποίος κρατείτο για περισσότερο από ένα έτος με σκοπό την απέλασή του, διατάζοντας την άμεση απελευθέρωσή του από τις Αρχές.

Το Δικαστήριο, με απόφασή του ημερομηνίας 15 Σεπτεμβρίου 2026, έκρινε ότι, παρά τις προσπάθειες των κυπριακών Αρχών για την επιστροφή του στον Λίβανο, η άρνηση των λιβανικών Αρχών να τον δεχθούν και η αβεβαιότητα ως προς το αν και πότε θα καταστεί δυνατή η απέλασή του δεν δικαιολογούσαν πλέον τη συνέχιση της κράτησής του.

Ο αιτητής, υπήκοος Λιβάνου, είχε φτάσει στην Κύπρο μέσω των κατεχομένων και τον Ιούλιο του 2019 είχε υποβάλει αίτηση για διεθνή προστασία, η οποία απορρίφθηκε. Είχε επίσης καταδικαστεί από το Κακουργιοδικείο Πάφου τον Σεπτέμβριο του 2021 σε φυλάκιση 18 μηνών για αδικήματα που περιλάμβαναν συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης.

Από το 2022 είχαν εκδοθεί σε βάρος του διατάγματα κράτησης και απέλασης. Η κράτησή του συνεχίστηκε για αρκετό χρονικό διάστημα, ενώ τον Οκτώβριο του 2023 το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε, σε προηγούμενη διαδικασία Habeas Corpus, ένταλμα υπέρ του και ο αιτητής αφέθηκε ελεύθερος.

Ακολούθησε νέα διαδικασία διεθνούς προστασίας και τον Ιούλιο του 2025, νέα καταδίκη του από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία, με ποινή φυλάκισης τριών μηνών. Στις 6 Αυγούστου 2025 εκδόθηκε νέο διάταγμα κράτησης και απέλασης σε βάρος του.

Η κράτησή του επανεξετάστηκε από τις αρμόδιες Αρχές, ενώ τον Ιανουάριο του 2026 το Διοικητικό Δικαστήριο επικύρωσε τα διατάγματα κράτησης και απέλασης.

Ο ίδιος προσέφυγε εκ νέου στο Ανώτατο ζητώντας την έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι η κράτησή του είχε υπερβεί το αναγκαίο χρονικό διάστημα, ότι δεν υπήρχε πλέον λογική προοπτική απέλασής του και ότι οι Αρχές δεν εξέταζαν επαρκώς εναλλακτικά μέτρα αντί της κράτησης.

Το Δικαστήριο σημειώνει στην απόφασή του ότι οι κυπριακές Αρχές δεν είχαν εγκαταλείψει την προσπάθεια απέλασης. Μετά την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου, προωθήθηκε το διάταγμα απέλασης και έγιναν ενέργειες για την επιστροφή του στον Λίβανο.

Στις 12 Αυγούστου 2026 εγκρίθηκε η συνοδεία του από τέσσερα μέλη της Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης, ενώ προγραμματίστηκε αρχικά η αναγκαστική επιστροφή του για τις 31 Αυγούστου και στη συνέχεια για τις 10 Σεπτεμβρίου.

Ωστόσο, όπως σημειώνεται, στις 2 Σεπτεμβρίου η Interpol Βηρυτού απάντησε αρνητικά στο αίτημα της Interpol Λευκωσίας για την αποδοχή του αιτητή στον Λίβανο, χωρίς να προσδιορίζονται οι λόγοι της άρνησης.

Η επιχείρηση επαναπατρισμού αναβλήθηκε και, σύμφωνα με την απόφαση, επρόκειτο να ακολουθήσει προσπάθεια μέσω των Υπουργείων Εξωτερικών Κύπρου και Λιβάνου για εξασφάλιση της έγκρισης των λιβανικών Αρχών.

Το Ανώτατο διαπίστωσε ότι η αποτυχία των πρόσφατων προσπαθειών επιστροφής «δεν μπορεί να αποδοθεί στον Αιτητή», ενώ σημείωσε ότι δεν υπήρχε ένδειξη για το χρονικό πλαίσιο της νέας διαδικασίας ή για το κατά πόσο αυτή θα είχε θετικό αποτέλεσμα.

«Με δεδομένες τις ανεπιτυχείς πρόσφατες προσπάθειες και το αβέβαιο της εξέλιξης της όποιας προοπτικής απέλασης του Αιτητή, ο οποίος συνεχίζει να κρατείται για πέραν του ενός έτους, η συνέχιση της κράτησης του δεν δικαιολογείται πλέον και κατ’ επέκταση η κράτηση του κρίνεται παράνομη», αναφέρει το Δικαστήριο.

Στην απόφαση επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τον περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμο, η κράτηση υπηκόου τρίτης χώρας με σκοπό την απέλαση πρέπει να έχει τη μικρότερη δυνατή διάρκεια και να διατηρείται μόνο όσο η διαδικασία απομάκρυνσης εξελίσσεται με τη δέουσα επιμέλεια.

Το Δικαστήριο σημειώνει ακόμη ότι, όταν δεν υπάρχει πλέον λογική προοπτική απομάκρυνσης για νομικούς ή άλλους λόγους, η κράτηση παύει να δικαιολογείται και το πρόσωπο πρέπει να απολύεται.

Ως εκ τούτου, η Αίτηση κρίθηκε βάσιμη και εκδόθηκε το αιτούμενο προνομιακό ένταλμα Habeas Corpus, με το Ανώτατο να διατάζει τις αρμόδιες Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας «να αφήσουν αμέσως ελεύθερο τον αιτητή».