Τον Οκτώβριο του 2017 είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Quo vadis με τα πόδια?», η πρώτη παράγραφος ξεκινούσε ως εξής: «Μία εξαιρετική ιδέα για να δεις πόσο πίσω είμαστε ακόμα σε πολιτισμένες ιδέες, (διότι και στην Ευρώπη, όπως και στον λεγόμενο δυτικό κόσμο, κάτι περίεργα τα έχουν, δεν θεωρώ δηλαδή ότι εμείς είμαστε οι άξεστοι και οι άλλοι είναι το απαύγασμα των αξιών) είναι να δοκιμάσεις να το παίξεις για λίγο πεζός, και να δοκιμάσεις να περπατήσεις στη Λευκωσία, ας πούμε σε έναν κεντρικό δρόμο. Δεν έχεις ιδέα για τι περιπέτεια μιλάμε, τύφλα να έχουν τα survivor, τα survival και οι αναβάσεις στο Έβερεστ. Φυσικά, αν θέλεις να το κάνεις ακόμα πιο περιπετειώδες μπορείς να προσθέσεις βαθμούς δυσκολίας, ας πούμε είσαι μύωψ και τα γυαλιά σου θέλουν καθάρισμα, βαθμός 1, είναι βράδυ, βαθμός 2, ηλικιωμένοι, άτομα με κινητικές δυσκολίες χωρίς τροχοκάθισμα, βαθμός 150, είσαι γονιός με μωρό σε καροτσάκι ή άτομο σε τροχοκάθισμα, βαθμός άπειρον!».

>> Διαβάστε επίσης: Quo vadis με τα πόδια?<<

Πέρασαν εννέα χρόνια και αν νομίζετε ότι η αστική κινητικότητα ή η ζωή των πεζών έγινε καλύτερη πλανάσθε πλάνην οικτρά. Εννοείται πως σχεδόν τίποτε δεν έχει αλλάξει και η απορία μου είναι: έχει άραγε περπατήσει ένας δημοτικός άρχοντας στα στενά της παλιάς πόλης, έχοντας μαζί του ένα άτομο με κινητικές δυσκολίες ή ένα γονέα με το μωρό του σε παιδικό καρότσι; Η Δημοτική Αστυνομία εργάζεται με ωράριο 9:00-17:00; Όταν ανοίγουν ημιτελείς δρόμοι, οι οποίοι θα διαφημιστούν αργότερα δεόντως έχουν προβλέψει στον Δήμο Λευκωσίας ότι θα πρέπει να υπάρχει επαρκής και σωστός φωτισμός και ενημερωτικές ταμπέλες, που θα λένε «Εργα σε εξέλιξη», «Ημιτελής δρόμος» ή κάτι τέτοιο; Έχει άραγε η Δημοτική Αρχή προβεί σε κάποια σοβαρή μελέτη αστικής κινητικότητας στην παλιά πόλη;

Έχουν ποτέ σκεφτεί στον Δήμο Λευκωσίας ότι οι αναπλάσεις δρόμων, πεζόδρομων, γειτονιών ολόκληρων πρέπει να γίνεται με υπευθυνότητα και σωστή μελέτη; Διότι αν περπατήσετε στη Λήδρας ή στην Ονασαγόρου εκείνα τα τσιμεντένια κυβάκια είναι παγίδες… ή τα ξύλινα καταστρώματα μπροστά από το Δημαρχείο Λευκωσίας…

Και επειδή τα λόγια είναι φτωχά, ας μιλήσουν οι φωτογραφίες. Αδιάψευστοι μάρτυρες της πικρής πραγματικότητας ατόμων με κινητικά ή άλλες αναπηρίες, γονέων με μωρά σε καρότσια, ηλικιωμένων και λοιπών προσώπων που απλώς θέλουν να απολαύσουν μία βόλτα στην τόσο εξευγενισμένη παλιά μας πόλη.