Kathimerini.com.cy
Κατεβάζουν ρολά μετά από σχεδόν οκτώ δεκαετίες τα «Καταστήματα Μιχαλάκης Σεργίδης ΛΤΔ», στον Κάμπο&Τσακίστρα και μαζί τους μια ολόκληρη εποχή γεμάτη στιγμές και αναμνήσεις. Με λόγια συγκίνησης, οι ιδιοκτήτες ανακοινώνουν πως την 1η Αυγούστου είναι η τελευταία ημέρα λειτουργίας του και θα ακουστούν για τελευταία φορά οι φράσεις, «ήρτεν το αυτοκίνητον που τη Χώρα; Έφερεν το ψουμίν τζιαι το γάλαν που επαραγγείλαμεν;». Σύμφωνα με την οικογένεια ήταν μια δύσκολη απόφαση. «Δυστυχώς προσωπικοί λόγοι και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα τα μικρά καταστήματα απέναντι στις μεγάλες υπεραγορές οδήγησαν την οικογένεια στη δύσκολη απόφαση να κλείσει το μαγαζί».
«Μια φράση απλή, καθημερινή, που όμως κουβαλά μέσα της μια ολόκληρη εποχή του Κάμπου και της Τσακκίστρας». Όπως αναφέρει η ανακοίνωση, μαζί τους κλείνει ένας τόπος γεμάτος πρόσωπα, κουβέντες και αναμνήσεις. «Ποιος εν θυμάται τη γιαγιά του να έρκεται που το χωρκό με ένα σετ σεντόνια για δώρο;». Την ίδια ώρα, σημειώνουν πως, το μαγαζί του Σεργίδη δεν ήταν μόνο τόπος για ψώνια, ήταν το καθημερινό συναπάντημα του χωριού.
Η ιστορία της οικογένειας στον χώρο του εμπορίου, σύμφωνα με την αφήγηση του κοινοτάρχη Κάμπου, πηγαίνει πολλές δεκαετίες πίσω. Ο Διογένης Σεργίδης διατηρούσε κατάστημα ρούχων και ψιλικατζίδικο στο Μεταλλείο Αμιάντου πριν από τα μέσα του 20ού αιώνα, ενώ για χρόνια είχε παρόμοιο κατάστημα και στο Μυλικούρι.
Σε μια εποχή που οι αποστάσεις ήταν μεγάλες και οι επιλογές λιγοστές, το κατάστημα Σεργίδη δεν πρόσφερε απλώς εμπορεύματα. Έφερνε στον Κάμπο σεντόνια, υφάσματα, ρούχα, παπούτσια και είδη για το σπίτι και μαζί τους έφερνε λίγη από τη Χώρα μέσα στο χωριό.
Τη σκυτάλη πήρε αργότερα ο αείμνηστος Μιχαλάκης Σεργίδης. Μετά τον αδόκητο χαμό του, τον Σεπτέμβριο του 2017, η σύζυγός του, κ. Δώρα Σεργίδου, και τα παιδιά τους, η Ομηρία Σεργίδου, Δανάη Σεργίδου και ο Διογένης Σεργίδηες, κράτησαν το μαγαζί ανοιχτό για ακόμη εννέα χρόνια.
Ιδιαίτερα η Δανάη, αν και εργαζόταν στη Λευκωσία, ανέβαινε από την Πέμπτη στον Κάμπο για να βοηθά τη μητέρα της. Τούτο εν ήταν απλώς μια οικογενειακή υποχρέωση. Ήταν έγνοια και προσφορά για το χωριό, αλλά και για όσους εξυπηρετούνταν από την Τσακκίστρα και το Μυλικούρι.
