Μείωση καταγράφεται τα τελευταία χρόνια στον αριθμό των παιδιών που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού στην Κύπρο, την ώρα που βασικοί κοινωνικοί δείκτες εξακολουθούν να αναδεικνύουν σημαντικές ανισότητες. Συνολικά η εικόνα που αποτυπώνεται για την Κύπρο χαρακτηρίζεται από πρόοδο σε επιμέρους δείκτες, αλλά και από επίμονες αδυναμίες, κυρίως σε ό,τι αφορά την ενεργειακή φτώχεια, την ισότιμη πρόσβαση σε υπηρεσίες και την ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, ο αριθμός των παιδιών σε κίνδυνο μειώθηκε από περίπου 37.000 το 2019 σε 26.000 το 2024, εξέλιξη που αποδίδεται σε παρεμβάσεις κοινωνικής πολιτικής. Όπως σημειώνεται στο σχετικό έγγραφο εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής «Σπάζοντας τον κύκλο της παιδικής φτώχειας - ενισχύοντας την Ευρωπαϊκή Εγγύηση για τα Παιδιά», που δόθηκε στη δημοσιότητα μετά το Κολλέγιο των Επιτρόπων της Τετάρτης, «η Κύπρος έχει επιτύχει τον εθνικό της στόχο, αν και αυτός θεωρείται χαμηλής φιλοδοξίας», γεγονός που υποδηλώνει περιθώρια περαιτέρω ενίσχυσης των μέτρων.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η εικόνα στον τομέα της στέγασης και της ενεργειακής φτώχειας, με το 62,6% των παιδιών σε κίνδυνο να ζουν σε νοικοκυριά που αδυνατούν να διατηρήσουν επαρκώς ζεστή την κατοικία τους, ποσοστό που αποτελεί το υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την ίδια στιγμή, «το χάσμα μεταξύ παιδιών σε κίνδυνο φτώχειας και των υπολοίπων φτάνει το 55,1%»..

Στον τομέα της εκπαίδευσης, η πρόωρη εγκατάλειψη του σχολείου παραμένει πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, με ποσοστό 11,3% έναντι 9,3%. Όπως επισημαίνεται, «παρά τις παρεμβάσεις, εξακολουθούν να υφίστανται προκλήσεις στη συγκράτηση των μαθητών στο εκπαιδευτικό σύστημα».

Στην προσχολική εκπαίδευση, καταγράφεται αύξηση της συμμετοχής, κυρίως μέσω επιδοτούμενων προγραμμάτων. Ωστόσο το σύστημα εμφανίζεται σχεδόν πλήρως ιδιωτικοποιημένο, καθώς το έγγραφο σημειώνει πως «μόλις το 2,6% των δομών είναι δημόσιες», ενώ εξακολουθούν να παρατηρούνται διαφορές πρόσβασης μεταξύ παιδιών που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας και εκείνων που δεν βρίσκονται, αν και αυτές εμφανίζονται μειούμενες.

Παράλληλα, εντοπίζονται σημαντικά χάσματα στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες. «Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι διαφορές συμμετοχής σε υπηρεσίες φροντίδας παιδιών υπερβαίνουν το 20%», γεγονός που επηρεάζει την ισότητα ευκαιριών από νεαρή ηλικία, αναφέρεται. Στον τομέα της υγείας, δεν καταγράφονται ακραίες επιδόσεις, ωστόσο υπογραμμίζονται «διαρθρωτικές δυσκολίες στην πρόσβαση, ιδίως σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας για ευάλωτες ομάδες».

Τέλος, επισημαίνεται η ανάγκη ενίσχυσης της τεκμηρίωσης των πολιτικών. Όπως αναφέρεται, «η περιορισμένη διαθεσιμότητα δεδομένων για συγκεκριμένες ευάλωτες ομάδες δυσχεραίνει την παρακολούθηση και αξιολόγηση των μέτρων», γεγονός που αναδεικνύεται ως κρίσιμο ζήτημα για τον σχεδιασμό αποτελεσματικών παρεμβάσεων.