Kathimerini.gr
Ήταν παραμονή Δεκαπενταύγουστου 2015. Μετά μια ταραχώδη συνεδρίαση της Βουλής, είχε ψηφισθεί το περίφημο τρίτο μνημόνιο που, μεταξύ άλλων, περιε-λάμβανε αυξήσεις σε έμμεσους φόρους, περικοπές συντάξεων και πολλά άλλα. Ανάμεσα στις δεκάδες σελίδες (108 στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως) του νόμου 4336/2015 υπήρχε το άρθρο 2, υποπαράγραφος Α3 και μία ρύθμιση η οποία τότε πέρασε για τους περισσότερους μάλλον «στα ψιλά»: Η χρήση του όρου «αρτοποιός», καθώς και η εμπορική χρήση των διακριτικών τίτλων «αρτοποιός» ή «αρτοποιείο» ή «φούρνος», επιτρέπεται σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα που είτε επιμελούνται άμεσα από το στάδιο των επιλεγόμενων πρώτων υλών, το ζύμωμα της ζύμης, την εξέλιξη αυτής μέχρι την πλήρη μορφοποίησή της και την έψηση του άρτου στον τόπο της πώλησής του προς τον καταναλωτή είτε επιμελούνται μόνο το τελικό στάδιο της έψησης του άρτου στον τόπο πώλησής του στον τελικό καταναλωτή.
