Τη θέση ότι το σημερινό στάτους κβο δεν είναι βιώσιμο και ότι η Κύπρος δεν αντέχει άλλη μια δεκαετία χωρίς λύση διατύπωσε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ, Δημήτρης Δημητρίου, κατά την ειδική επετειακή συνεδρία της Βουλής την Τετάρτη για την καταδίκη του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής του 1974. Ανέφερε ακόμα ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία αποτελεί τη μόνη διεθνώς νομιμοποιημένη και ευρωπαϊκά συμβατή βάση για τερματισμό της κατοχής και επανένωση της Κύπρου.

«Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θέλουμε λύση. Το ερώτημα είναι αν αντέχει η Κύπρος άλλη μια δεκαετία χωρίς λύση. Και η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Όχι. Δεν αντέχει», ανέφερε ο κ. Δημητρίου.

Όπως είπε, το στάτους κβο «δεν είναι βιώσιμο. Δεν είναι ουδέτερο. Δεν είναι παγωμένο. Είναι ένας μηχανισμός που δουλεύει εναντίον μας κάθε μέρα. Και πλέον, δεν διασφαλίζει την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ είπε ότι η παρατεταμένη εκκρεμότητα του Κυπριακού επιδεινώνει σειρά προβλημάτων, αναφερόμενος στη δημογραφική αλλοίωση στα κατεχόμενα λόγω του εποικισμού, στο άνοιγμα των Βαρωσίων και την αξιοποίηση ελληνοκυπριακών περιουσιών, στη στρατιωτικοποίηση των κατεχομένων με παρουσία περίπου 40.000 Τούρκων στρατιωτών και νέων στρατιωτικών εγκαταστάσεων, στην εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού μέσω της Πράσινης Γραμμής και στην αμφισβήτηση της κυπριακής ΑΟΖ, που εμποδίζει την αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων.

Τόνισε ότι ο ΔΗΣΥ δεν ιδρύθηκε για να διαχειριστεί την ήττα, αλλά για να απελευθερώσει και να επανενώσει την πατρίδα, χωρίς να τον ενδιαφέρει να έχει δίκιο στα βιβλία ιστορίας του μέλλοντος, αλλά να υπάρχει μέλλον στον κυπριακό Ελληνισμό και την Κυπριακή Δημοκρατία.

«Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δεν είναι συμβιβασμός. Δεν είναι υποχώρηση. Είναι η μόνη διεθνώς νομιμοποιημένη, ευρωπαϊκά συμβατή φόρμουλα που τερματίζει την κατοχή, που απελευθερώνει και επανενώνει την πατρίδα. Όλα τα άλλα είναι ευφημισμοί για τη διχοτόμηση. Και η διχοτόμηση το 2026 δεν είναι επιλογή. Είναι νομιμοποίηση της εισβολής», δήλωσε, αναφερόμενος στη θέση του Δημοκρατικού Συναγερμού για το Κυπριακό.

Εξηγώντας τι σημαίνει, όπως είπε, ομοσπονδία με όρους του 2026, ανέφερε ότι ο ΔΗΣΥ υποστηρίζει τη συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ενός κανονικού κράτους που μετεξελίσσεται, με μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα.

Παράλληλα, τάχθηκε υπέρ της κατάργησης των εγγυήσεων και της αποχώρησης των ξένων στρατευμάτων, λέγοντας ότι, η ασφάλεια της Κύπρου πρέπει να διασφαλίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον ΟΗΕ και τις διεθνείς συνθήκες και όχι από την Τουρκία.

Αναφέρθηκε επίσης στην επιστροφή εδαφών και περιουσιών, κάνοντας ειδική μνεία στη Μόρφου, τα Βαρώσια και σημαντικό αριθμό χωριών, καθώς και στην εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε ολόκληρη την Κύπρο.

Ο κ. Δημητρίου είπε ακόμη ότι η θέση της τουρκικής πλευράς περί κυριαρχικής ισότητας εξυπηρετεί τη διατήρηση του στάτους κβο και σημείωσε ότι η απάντηση της ελληνοκυπριακής πλευράς πρέπει να είναι η στρατηγική, οι διεθνείς συμμαχίες και η αξιοποίηση των σχέσεων με την Ελλάδα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

«Η αδράνεια σήμερα δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή», είπε, προσθέτοντας ότι χωρίς πρωτοβουλίες υπάρχει ο κίνδυνος σε λίγα χρόνια να συζητείται συνομοσπονδία και στη συνέχεια η αναγνώριση της Πράσινης Γραμμής ως συνόρου.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Δημοκρατικός Συναγερμός «διάλεξε πλευρά», επιλέγοντας τη λύση αντί της διαχείρισης του αδιεξόδου. «Γιατί ο δρόμος της καταγγελίας είναι εύκολος αλλά αδιέξοδος. Ο δρόμος της λύσης είναι ανηφορικός αλλά είναι ο μόνος που οδηγεί κάπου», πρόσθεσε.

Υπενθύμισε ότι το 2004 ο Γλαύκος Κληρίδης έβαλε ολόκληρη την Κύπρο στην ΕΕ, κάτι που όπως είπε «ήταν άθλος». Όμως πρόσθεσε, δεν σταμάτησε εκεί, αλλά χρησιμοποίησε την ΕΕ ως εργαλείο πίεσης για λύση.

Ο κ. Δημητρίου απηύθυνε επίσης μήνυμα προς τη νέα γενιά, λέγοντας ότι δεν της ζητείται να κουβαλήσει τα τραύματα του 1974, αλλά να διεκδικήσει μια Κύπρο «ολόκληρη, ευρωπαϊκή, σύγχρονη και ασφαλή», χωρίς συρματοπλέγματα και τον φόβο του πολέμου.

Παράλληλα, κάλεσε όλες τις πολιτικές δυνάμεις να στηρίξουν τη λύση της ομοσπονδίας.

«Η Ομοσπονδία δεν πέθανε. Πεθαίνει κάθε μέρα που δεν την υπερασπιζόμαστε», ανέφερε.

Όπως είπε, το πραγματικό δίλημμα είναι αν η Κύπρος θα σχεδιάσει την απελευθέρωση και την επανένωση ή θα διαχειριστεί τη διχοτόμηση. «Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Και όποιος σας λέει ότι υπάρχει, σας κοροϊδεύει», συμπλήρωσε.

Πρόσθεσε ότι ο ΔΗΣΥ επιλέγει την απελευθέρωση, την επανένωση, με σχέδιο που υπάρχει, με συγκλίσεις που καταγράφηκαν. «Με συμμάχους που περιμένουν από εμάς να σοβαρευτούμε. Με την Ευρώπη που είναι η μεγαλύτερη εγγύηση ασφάλειας που είχε ποτέ ο Ελληνισμός», πρόσθεσε.

Αναφερόμενος στις μαύρες επετείους του 1974, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ καταδίκασε απερίφραστα τόσο το πραξικόπημα όσο και την τουρκική εισβολή.

Όπως είπε, το πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών αποτέλεσε «μαχαιριά στην καρδιά της Δημοκρατίας» και ήταν η προδοσία που άνοιξε τον δρόμο στην καταστροφή, ενώ η τουρκική εισβολή συνεχίζει, 52 χρόνια μετά, να συντηρεί την παράνομη κατοχή, αφήνοντας πίσω της χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους, εγκλωβισμένους και περίπου 200.000 πρόσφυγες.

«Δεν λησμονούμε. Δεν νομιμοποιούμε την κατοχή. Δεν χαρίζουμε ούτε σπιθαμή γης», ανέφερε, προσθέτοντας όμως ότι η μνήμη χωρίς πολιτική πράξη είναι απλώς τελετή και η Κύπρος μας δεν έχει ανάγκη από άλλες τελετές, αλλά χρειάζεται λύση.

Σημείωσε ότι ο ίδιος ανήκει σε μια γενιά που δεν βίωσε τα γεγονότα του 1974, αλλά μεγάλωσε με την υπόσχεση της επιστροφής. Που είδε τους γονείς της να ζουν και να πεθαίνουν με τον καημό της Κερύνειας, της Αμμοχώστου, της Μόρφου και που βλέπει σήμερα τα παιδιά της να ρωτούν: "Γιατί να μείνω σε μια χώρα που είναι μισή;"

«Και η απάντηση που οφείλουμε να δώσουμε δεν είναι άλλη μια υπόσχεση. Είναι σχέδιο. Είναι πράξη. Είναι λύση», είπε.

Κλείνοντας την ομιλία του, ο κ. Δημητρίου είπε ότι η ιστορία δεν θα συγχωρήσει την παρούσα γενιά αν παραδώσει στα παιδιά της μια μικρότερη Κύπρο, τονίζοντας ότι η λύση δεν είναι σύνθημα, είναι εθνική ανάγκη και είτε θα είναι τώρα, ή δεν θα είναι ποτέ.