Με τη γαλλική ρομαντική, εκτός συναγωνισμού, κωμωδία «Η ηλεκτρική Αφροδίτη» του Πιέρ Σαλβαντορί, κάνει σήμερα επίσημη έναρξη το 79ο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών.

Είναι η δεύτερη συνεχής χρονιά που το φεστιβάλ των Καννών κάνει επίσημη έναρξη με γαλλική ταινία, με το Χόλιγουντ, δηλαδή τα αμερικανικά στούντιο, να απέχουν από το φεστιβάλ από το 2017, παρόλο που το φετινό διαγωνιστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει δύο ταινίες, «Ο άντρας που αγαπώ» του Άιρα Σακς και «Η χάρτινη τίγρης» του Ρέιμι Μάλικ, με τη Σκάρλετ Γιόχανσον και τον Άνταμ Ντράιβερ. Ταινίες όμως ανεξάρτητες, μια και τα στούντιο, με τις μεγάλες ακριβές παραγωγές και τα μπλοκ-μπάστερ, απέχουν, θεωρώντας πως τα έξοδα (αεροπορικά ταξίδια, στέγαση και ασφάλεια των σταρ), σε μια περίοδο οικονομικών περιορισμών, είναι υπέρογκα.

Ταυτόχρονα, οι Κάννες καταργούν από φέτος την ταινία λήξης, αντικαθιστώντας την με την ταινία που θα κερδίσει το Χρυσό Φοίνικα - σίγουρα πολύ καλύτερη από τις συνηθισμένες, συχνά μέτριες καλλιτεχνικά, αν και εμπορικές (συχνά αμερικανικές) ταινίες που προβάλλονταν στο παρελθόν.

Συνολικά όμως το πρόγραμμα παραμένει, όπως πάντα, πλούσιο με γνωστά και νέα ονόματα να συμμετέχουν στα διάφορα του τμήματα, με τους δύο πολέμους (Ουκρανία και Ιράν), που συνεχίζονται, χωρίς να ξεχνάμε τον Λίβανο και τη Γκάζα, να δίνουν για μια ακόμη χρονιά το πολιτικό στίγμα με πιθανές και φέτος εκδηλώσεις, με αρκετούς επίσημους καλεσμένους, να βρουν την ευκαιρία να δηλώσουν, με διάφορους τρόπους, είτε στο κόκκινο χαλί, είτε στη Μεγάλη αίθουσα του Palais, την αντίθεσή τους.

Όλα αυτά βέβαια δεν θα εμποδίσουν το γκλάμορ που θα εντυπωσιάσει απόψε στην έναρξη με αρκετές διασημότητες (ανάμεσά τους και τα μέλη της κριτικής επιτροπής του διαγωνιστικού τμήματος, με πρόεδρο τον βραβευμένο στο παρελθόν Κορέστη σκηνοθέτη, Παρκ Τσαν-γουκ) να παρελάσουν στο κόκκινο χαλί.

Για μια ακόμη χρονιά, η Ελλάδα δεν συμμετέχει είτε στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα, είτε στα άλλα του διαγωνιστικά τμήματα («Ένα κάποιο βλέμμα», « Cannes Première»). Για πρώτη φορά όμως η Ελλάδα συμμετέχει φέτος στο τμήμα Cannes Classics με την ταινία «Εύα», σκηνοθετημένη το 1953 από την πρώτη σκηνοθέτρια του ελληνικού σινεμά. Μια οριστική δικαίωση για τη σπουδαία αυτή δημιουργό που παρέμεινε για δεκαετίες στη σκιά της ιστοριογραφίας. Η αποκατάσταση της ταινίας πραγματοποιήθηκε από το World Cinema Project του The Film Foundation και την Cineteca di Bologna στο εργαστήριο L’Immagine Ritrovata, σε συνεργασία με την Alatas Films και την Καθηγήτρια του ΑΠΘ Μπέτυ-Δέσποινα Κακλαμανίδου και με τη συμβολή της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, η Πλυτά (1915-2006) ασχολήθηκε αρχικά με τη λογοτεχνία, ενώ στο τέλος της δεκαετίας του ’40 έκανε τα πρώτα της βήματα στην κινηματογραφική παραγωγή, δουλεύοντας σε ταινίες του Αλέκου Σακελλάριου και του Γιώργου Τζαβέλλα. Το 1950 κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με την ταινία “Τ’ αρραβωνιάσματα”, μία από τις πιο αξιόλογες ελληνικές ηθογραφικές ταινίες της εποχής, με σκηνικά του Γιάννη Τσαρούχη. Με 17 ταινίες στο ενεργητικό της, η Μαρία Πλυτά θα αναγνωριστεί ως μία πρωτοπόρα σκηνοθέτρια και διαμορφώτρια της ελληνικής κινηματογραφίας.

Η «Ηλεκτρική Αφροδίτη» του Πιέρ Σαλβαντορί εκτυλίσσεται βασικά το 1928 με τον Πιό Μαρμάι στο ρόλο του Αντουάν, ενός διάσημου ζωγράφου που ο ξαφνικός θάνατος της γυναίκας και μούσας του, Ιρέν (Βίλμα Πονς), τον κάνει να χάσει την έμπνευσή του και τον οδηγεί στο ποτό. Πιστεύοντας πως είναι υπεύθυνος για το θάνατό της, στρέφεται σε μέντιουμ για να μπορέσει να έρθει σε επαφή μαζί της και να τον συγχωρέσει, για να πέσει θύμα της Σουζάν (Αναϊς Ντεμουστιέ), της γυναίκας που, στο πανηγύρι στα περίχωρα του Παρισιού, υποδύεται την Ηλεκτρική Αφροδίτη, τη γυναίκα που δίνει, για λίγες δεκάρες, ηλεκτρικό, γεμάτο σπίθες, φιλί στους άντρες που μαζεύονται για να τη δουν. Με τις κατεργαριές της, η Σουζάν καταφέρνει να τον κοροϊδέψει, πείθοντας τον να επιστρέψει στη ζωγραφική του, με τον Αρμάντ (Ζιλ Λελούς), τον γκαλερίστα να συμμετέχει στο παιχνίδι της Σούζαν, ο οποίος αρχίζει να ξανα πουλάει ακριβά τους πίνακες. Μόνο που το παιχνίδι αλλάζει σταδιακά την Σουζάν η οποία αρχίζει να ερωτεύεται τον Αντουάν.

Ο Πιέρ Σαλβαντορί, γνωστός για μια σειρά πετυχημένες εμπορικά ρομαντικές κωμωδίες («Κορίτσι για σπίτι», «Γλυκό ψέμα», «La petite bande»), κινείται ανάμεσα στο παρόν (το 1928) και το παρελθόν (1919) για να καταγράψει, από τη μια, τα διάφορα τεχνάσματα αλλά και τη σταδιακή μεταμόρφωση της κατεργάρας Σούζαν. Από την άλλη, τον παθιασμένο έρωτα του Αντουάν με την Ιρέν (μέσα από την αφήγηση του ημερολογίου της Ιρέν που κλέβει και διαβάζει η Σουζάν), εκμεταλλευόμενος τόσο τις έξυπνες μέχρι και το φινάλε ανατροπές όσο και τους σωστούς διαλόγους για να αποσπάσει καλές ερμηνείες από τους τρεις πρωταγωνιστές του, με επικεφαλής την Αναϊς Ντεμπυστιέ να παρασύρει με τα ψέματα, να δημιουργεί τις ψευδαισθήσεις αλλά και να πέφτει στις παγίδες που η ίδια τόσο πειστικά στήνει. Πάντα με μια άμεση, αν και επιφανειακή αντιμετώπιση, με τον γνωστό, παραδοσιακό τρόπο που χαρακτηρίζει τις καλές, εμπορικές γαλλικές κωμωδίες.