Εξι στρατηγοί, μία εκστρατεία, ο Πολυνείκης, ο έβδομος στρατηγός, ο οποίος θα επιδιώξει μέσω της σύγκρουσης με τον αδελφό του Ετεοκλή, να λάβει το μερίδιο εξουσίας που του αναλογεί, η πόλη κινδυνεύει, η Θήβα εν κινδύνω, το γένος των Λαβδακιδών επί ξηρού ακμής -επ’ αμφοτέροισιν επαράς αργαλέας ηράτο. Ο Ετεοκλής διατάζει έξι στρατηγούς του να υπερασπιστούν τις έξι πύλες της πόλης. Την έβδομη πύλη θα την υπερασπιστεί ο ίδιος, αντίπαλός του ο αδελφός του. Η πόλη σώζεται, τα δύο αδέλφια όμως αλληλοσκοτώνονται, έχοντας φέρει «πλήθος δεινά στους πολίτες»…

Και αυτά τα δεινά η Λέα Μαλένη, η οποία σκηνοθέτησε τους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου (το μόνο σωζόμενο έργο της τριλογίας, «Λάιος», «Οιδίποδας», «Επτά επί Θήβας»), που δημιουργήθηκε για το 29ο Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος 2026 από την ομάδα Persona, τα έφερε στο επίκεντρο.*

Ο χορός (Άννα Γιαγκιώζη, Σεμέλη Κυριαζή, Μαρίνα Μανδρή [και Αντιγόνη], Βασίλης Μιχαήλ, Φρειδερίκη Τομπάζου, Μυρσίνη Χριστοδούλου [και Ισμήνη]) εν ενί σώματι (εξαιρετική η δουλειά του Παναγιώτη Τοφή, ο οποίος δημιούργησε μία σωματική ατμόσφαιρα ομοούσια της γενικότερης κατάστασης, που είχε οραματιστεί η σκηνοθέτρια) συν-κινούσε το κοινό να συναντήσει τον κόσμο στον οποίο επιχαίρει η Ερινύα και αυτό είναι κατά τη γνώμη μας επιτυχία της σκηνοθέτριας, διότι η Μαλένη, σεβόμενη το κείμενο, το έφερνε μέσω των ολολυγμών του χορού και τη σκοτεινή ατμόσφαιρα της παράστασης στο σήμερα, και στην ταραγμένη γειτονιά μας (η Γάζα και τα εγκλήματα κατά του παλαιστινιακού λαού για παράδειγμα και ο αισχύλειος λόγος στους «Επτά επί Θήβας» ακούγεται σαν αχός από την αντίπερα όχθη της θάλασσας: «Σύγκορμη η πόλη βογγεί, μας κυκλώνουν […] Λύπη σου φέρνουν, σκορπισμένοι κατάχαμα καρποί»… όσα «μαρτυρούσε» ο χορός δεν άφηναν περιθώρια ανάσας, η Ερινύα πρόθυμη να επιτελέσει το καθήκον της οιονεί παρούσα. Ο θρήνος και η απελπισία στον πολύγλωσσο χορό (ακούγονται χίντι, αραβικά, φαρσί, σερβικά, σομαλικά) είναι ιδανικά ζυγισμένα στην απόδοσή τους, αόρατος ο αρμός που συνδέει τις σύγχρονες μαρτυρίες.

Τα παραπάνω η Λέα Μαλένη κατάφερε να τα παραθέσει στην παράστασή της, να τους δώσει ρυθμό, και χωρίς να τα φορτώσει με περιττές υποσημειώσεις ή τονισμό διδακτικών λόγων. Διάβασε καλά το κείμενο του τραγωδού, αφουγκράστηκε τον ρυθμό του και αντιλήφθηκε τη σημασία του εγχειρήματός της και διαχειρίστηκε με τρόπο αποτελεσματικό τον χρόνο της παράστασης και το βάρος των επιπλέον υλικών που έθεσε επί του σοφόκλειου έργου. Επέλεξε να αναδείξει τον ολετήρα πόλεμο, τον αδελφό που σκοτώνει για την εξουσία, κουρσεύει για τη δύναμη, και ακόμα και αν η πόλη, ο τόπος, η χώρα, σωθεί, «το χώμα βράχηκε με αίμα».

Ο Γιάννης Καραούλης υποδύεται τον Ετεοκλή και ο Ανδρέας Παπαμιχαλόπουλος τον Άγγελο.

Ο χορός πρωταγωνιστεί στην παράσταση της Λέας Μαλένη, όμως ο Ετεοκλής (Γιάννης Καραούλης [συμμετέχει και στον Χορό]) είναι στιβαρά παρών. Σεμνός, ωστόσο, υποκριτικά ο Καραούλης στον ρόλο του έβδομου στρατηγού, ουδεμία έξαρση ή διάθεση εντυπωσιασμού. Καταλάβαινε τι έπαιζε ο Γιάννης Καραούλης, αντίκριζε, θεωρώ, τον ρόλο του με τον σεβασμό που αρμόζει σε τέτοιους χαρακτήρες, παραμένοντας στερεός στον λόγο του και στη στάση του. Ο άγγελος (Ανδρέας Παπαμιχαλόπουλος [συμμετέχει και στον Χορό]) επίσης λειτουργεί με ευθύνη απέναντι στο αισχύλειο σύμπαν και στα απαιτούμενα από τη σκηνοθέτιδα και δεν ψηλώνει ο «υποκριτικός» του νους και αυτό είναι σημαντικό.

Το σκηνικό και τα κοστούμια του Γιώργου Γιάννου λειτουργούσαν σε όλα τα επίπεδα. Ιδιαίτερα τα τείχη από τα βαρέλια παρέπεμπαν σε εμπόλεμες ζώνες, και γιατί όχι στη διαχωριστική πράσινη γραμμή, και σκέφτηκα και τους πολέμους για το πετρέλαιο… το ίδιο αποτελεσματική για την ατμόσφαιρα της παράστασης ήταν και η μουσική του Σπύρου Καλλιβωκά (μουσικοί επί σκηνής οι Νατάσα Χατζηανδρέου [Κρουστά] και Αννίτα Σκουτέλλα [Γαλλικό Κόρνο].

Η Λέα Μαλένη επέλεξε να φέρει επί σκηνής και τον έτερο αδελφό, τον Πολυνείκη (Αντώνης Ακρίτοβ), ο οποίος καλεί τον αδελφό του σε μάχη, σιωπηρός, στις παρυφές του θεάτρου, και στο τέλος τα δύο αδέλφια νεκρά… στον πόλεμο σκοτώνεται αδελφός από αδελφό, παιδιά αθώα πέφτουν θύματα της Ερινύας, και οι αίτιοι τα βλέπουν να κείτονται νεκρά, νεκροί και αυτοί ή ζωντανοί μετανοημένοι… «Αγαπημένος σε θανάτωσε», «αγαπημένον θανάτωσες»; 

Εν κατακλείδι η Λέα Μαλένη πειραματίστηκε επιτυχώς με μία νέα ανάγνωση του αρχαίου ελληνικού δράματος, ακολουθώντας μία πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση που μετέφερε τον αρχαίο μύθο και τη σημειολογία του στο σήμερα, με δυνατό και υποβλητικό τρόπο, χωρίς εξάρσεις συναισθηματικές, που θα αφαιρούσαν από την προσπάθεια.

Σημείωση: Η παράσταση παρουσιάζεται το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026, ώρα 8:30 μ.μ. στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Φεστιβάλ του Πανεπιστημίου Κύπρου, στο Αρχοντικό Αξιοθέας. 

*Παρακολουθήσαμε την παράσταση στο Αμφιθέατρο της Σχολής Τυφλών την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου. 

 *Χρησιμοποιούνται αποσπάσματα από τη μετάφραση των «Επτά επί Θήβας» του Τάσου Ρούσσου.