Θανάσης Φωτίου
Oταν ο Γλαύκος Κληρίδης, όντας ένας ευφυής, πραγματιστής και επικοινωνιακός πολιτικός, με την παροιμιώδη πολιτική του οξυδέρκεια προχωρούσε σε μια στρατηγική «απαλλοτρίωση» του εμβληματικού χιλιανού συνθήματος της Λατινικής Αμερικής «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος», το οποίο αργότερα υιοθετήθηκε από την παγκόσμια αριστερά ως σύμβολο αντίστασης κατά του φασισμού, και στην παραλλαγή του στην κατ’ εξοχήν ιστορική ιαχή του Δημοκρατικού Συναγερμού «Ενωμένοι, ενωμένοι, ενωμένοι ποτέ νικημένοι», γνώριζε καλά τη δύναμη της λέξης «ένωση» και την επιδραστικότητα που είχε στο ακροατήριό του.
