
Κηπουρός
Διπλωματία του «περιθωρίου» στην Αττάλεια
Δυναμικότερο μπάσιμο στα νέα του καθήκοντα από αυτό του Νίκου Τορναρίτη στην Αττάλεια, δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Συνοδεύοντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην COP31, ο πρώην βουλευτής και νυν Ειδικός Πολιτικός Απεσταλμένος για το Κυπριακό (σε Ασία και Αφρική) άδραξε την ευκαιρία και πραγματοποίησε, όπως μας ενημέρωσε με το γνωστό βερμπαλιστικό ύφος που τον χαρακτηρίζει, «συναντήσεις με αντιπροσωπείες κρατών, υπουργούς και αρχηγούς κυβερνήσεων, ανταλλάσσοντας απόψεις για ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος, με επίκεντρο το Κυπριακό».
Πράγματι, αν κρίνουμε από το φωτογραφικό υλικό που συνόδευσε την ανάρτησή του ο πολιτικός-γέφυρα της Κύπρου με την αφρικανική ήπειρο και τις χώρες της Ασίας, με τον όρο «στο περιθώριο της Διάσκεψης» κυριολεκτεί! Καθότι όλη αυτή η μακροσκελής περιγραφή –απόλυτα συνταυτισμένη, οφείλουμε να παραδεχτούμε, στο ύφος της επικοινωνιακής τακτικής της κυβέρνησης που τον διόρισε– χρησιμοποιήθηκε για να αποδώσει αμήχανες χειραψίες και επιτηδευμένα «οικεία» αγγίγματα, στα διαλείμματα για καφέ και κολατσιό, όπου ο Πολιτικός Απεσταλμένος πήγαινε προφανώς για να συστηθεί στους συνέδρους, άντε και να χαιρετήσει κάποιον γνωστό του, όπως όταν πηγαίνεις για lunch στην όμορφη αυλή της «Μπέμπας» του Θωμά και σηκώνεσαι από το τραπέζι, λέγοντας στους συνδαιτυμόνες σου, «συγγνώμη, πρέπει να πω ένα γεια».
Αττάλεια Vs Αγία Πετρούπολη
Εν ολίγοις, όλες αυτές οι…. «συναντήσεις με αντιπροσωπείες κρατών, υπουργούς και αρχηγούς κυβερνήσεων» του Ειδικού Πολιτικού Απεσταλμένου του Προέδρου της Δημοκρατίας για το Κυπριακό σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής, πραγματοποιήθηκαν «στο πόδι», στο «κυλικείο» της συνόδου, ούτε καν στο πλαίσιο ενός «γεύματος εργασίας». Κι όμως, «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι ηγαπημένε, πάντοτ' ευκολοπίστευτε και πάντ' απατημένε!». Ο δικός μας κατάφερε –προφανώς με ταχύτητα φωτός– να ανταλλάξει «απόψεις για ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος, με επίκεντρο το Κυπριακό», πριν κρυώσει ο εσπρέσο των συνομιλητών του, αποδεικνύοντας πως η εξωτερική πολιτική δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο – και καλό φωτογράφο. Και όλα αυτά, αμισθί – φανταστείτε να πληρωνόταν κιόλας.
Άξιος, λοιπόν! Χαλάλι και ο διορισμός και ο τίτλος. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έκανε μια επένδυση που θα του αποδώσει τα μέγιστα στο μέλλον. Ναι, στο Κυπριακό αναφέρομαι. Και επειδή θέλω να είμαι δίκαιος, οφείλω να πω και να δηλώσω πως είχαμε να δούμε τέτοια αριστοτεχνική αξιοποίηση του διπλωματικού δευτερολέπτου για την προώθηση του Κυπριακού, από τότε που η Άννα Θεολόγου, στο λόμπι μιας συνόδου στην Αγία Πετρούπολη, βρέθηκε για 27 ολόκληρα δευτερόλεπτα (!) με τον (περικυκλωμένο από κόσμο) Βλαντιμίρ Πούτιν. Μπορεί κάτι τέτοιες στιγμές τα 27 δευτερόλεπτα να μην αρκούν ούτε καν για να βγάλεις μια σέλφι, εντούτοις «στον λίγο χρόνο που μου δόθηκε η ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί του, κατάφερα να του μιλήσω για την Κύπρο μας, ζητώντας τη βοήθεια και τη στήριξή του σε ορισμένα θέματα».
Μπορεί να μη μάθαμε ποτέ ποια ήταν τα «ορισμένα θέματα» για τα οποία η πάλαι ποτέ δημοφιλής πολιτικός ζήτησε τη βοήθεια και τη στήριξη του Βλαντιμίρ Πούτιν, αρκούσε το ότι ήταν «για την Κύπρο μας». Όπως και στις «συναντήσεις με αντιπροσωπείες κρατών, υπουργούς και αρχηγούς κυβερνήσεων» που είχε στο «περιθώριο της Διάσκεψης» στην Αττάλεια, ο Ειδικός Πολιτικός Απεσταλμένος του Προέδρου της Δημοκρατίας για το Κυπριακό σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής, κατά τις οποίες αντάλλαξε «απόψεις για ζητήματα κοινού ενδιαφέροντος» – μα, βεβαίως, «με επίκεντρο το Κυπριακό».
Μια σπάνια ιστορική ευκαιρία
Σε εντατικοποίηση των διεργασιών τους, με επαφές, συναντήσεις και βολιδοσκοπήσεις, προχωρούν τα κόμματα, ώστε ο νέος χρόνος να τα βρει πανέτοιμα να μπουν με αξιώσεις στη μάχη των προεδρικών του 2028. Προς το παρόν, το σκηνικό δεν παρουσιάζει κάποια διαφοροποίηση σε σχέση με το 2023 –για την ώρα τουλάχιστον– αφού και πάλι πρωταγωνιστούν τα ονόματα των κυρίων Νίκου Χριστοδουλίδη, Αβέρωφ Νεοφύτου και Ανδρέα Μαυρογιάννη.
«Μια από τα ίδια», θα πουν κάποιοι. Κι όμως, σπάνια η ιστορία σού δίνει την ευκαιρία να διορθώσεις μια ενέργεια –λανθασμένη να την πω, μπερδεμένη να την πω– του παρελθόντος.
Διότι τότε, το 2023, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, που κατηγορούσε τον Νίκο Αναστασιάδη ότι μας οδήγησε σε «εθνικά αδιέξοδα», επέλεξε να στηρίξει τον αρμόδιο υπουργό που εφάρμοζε ακριβώς αυτή την πολιτική. Τον επέλεξε, είπε, επειδή την κρίσιμη ώρα πάλεψε δίπλα στον Νίκο Αναστασιάδη για «μηδέν στρατεύματα, μηδέν εγγυήσεις». Παρόλο που ο ίδιος ο τότε υπουργός και νυν Πρόεδρος δήλωνε στις συνεντεύξεις του πως η θέση μας δεν είναι «μηδέν στρατεύματα, μηδέν εγγυήσεις».
Το ΑΚΕΛ, από την άλλη, το οποίο για πολλά χρόνια υποστήριζε ότι ο Νίκος Αναστασιάδης τα έκανε μαντάρα στο Κραν Μοντανά και πως το «μηδέν στρατεύματα, μηδέν εγγυήσεις» δεν ήταν παρά το εργαλείο για τον τορπιλισμό των διαπραγματεύσεων, προέκρινε τον διαπραγματευτή του Νίκου Αναστασιάδη. Εκείνον, δηλαδή, που πάλεψε –όπως έλεγε– περισσότερο απ’ όλους για «μηδέν στρατεύματα, μηδέν εγγυήσεις»!
Να μια καλή ευκαιρία, λοιπόν –μια σπάνια ιστορική ευκαιρία– να διορθωθούν τα πράγματα και να επανατοποθετηθούν (έστω αυτά) στη σωστή τους βάση. Το 2028, ας κατέβει το ΑΚΕΛ με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, του οποίου «δεν είναι η θέση μηδέν στρατός, μηδέν εγγυήσεις», και το ΔΗΚΟ με τον Ανδρέα Μαυρογιάννη, που πάλεψε «περισσότερο απ’ όλους για μηδέν στρατό, μηδέν εγγυήσεις».
Όσο για τον Αβέρωφ Νεοφύτου, θα έχει τον ίδιο ρόλο… Διότι ο Αβέρωφ είναι ρόλος! Εννοώ Role Model, μην παρεξηγηθώ.



















