Γράφει ο Βασίλης Σαμπράκος
Απέναντι στην 5η ομάδα της περσινής Μπουντεσλίγκα, την Χόφενχαϊμ με αξία αγοράς του ρόστερ ύψους 280 εκατ. ευρώ, με όρους Transfermarkt, η ιδέα του Χρήστου Κόντη για των ΟΦΗ των 19 εκατ. ευρώ ήταν πολύ καθαρή: game plan βασισμένο στην ανάγκη να μη δώσει δικαίωμα στους Γερμανούς να επιτεθούν σε ανοιχτούς χώρους, που είναι το δυνατό τους στοιχείο. Και επιθέσεις στην πλάτη της αμυντικής γραμμής της Χόφενχαϊμ, στους χώρους, που είναι το αδύναμο σημείο της στην αμυντική λειτουργία.
Ο ΟΦΗ έπαιξε για να μην επιτρέψει στην Χόφενχαϊμ να δημιουργήσει το είδος των επιθέσεων που της αρέσει. «Για να κρατήσουμε το μηδέν. Και ένα γκολ θα το βρούμε», όπως εξηγούσε απλοϊκά ο Κόντης μετά το παιχνίδι. Και αυτό ακριβώς έκανε. Ο προπονητής ουσιαστικά αποδέχθηκε εκ των προτέρων ότι ο ΟΦΗ θα είχε λιγότερη μπάλα και μικρότερο επιθετικό όγκο. Δεν τον ενδιέφερε να ανταγωνιστεί τη Χόφενχαϊμ στην κατοχή. Τον ενδιέφερε να ελέγξει τι θα συνέβαινε όταν η κατοχή άλλαζε χέρια.
Γι’ αυτό και μεγάλο μέρος της ομάδας δεν συμμετείχε στο δεύτερο στάδιο της επιθετικής ανάπτυξης. Ακόμη και όταν ο ΟΦΗ είχε την μπάλα και περνούσε με αυτήν τη σέντρα, περίπου η μισή ενδεκάδα παρέμενε πίσω από την μπάλα και συχνά πίσω από τη μεσαία γραμμή. Η προτεραιότητα ήταν να διατηρείται η δομή πίσω από την μπάλα κατά την επίθεση, ώστε μια χαμένη κατοχή να μη μετατραπεί σε πρόσκληση για τη Χόφενχαϊμ να τρέξει.
Το στατιστικό «αποτύπωμα»
Το τίμημα αυτής της επιλογής φαίνεται καθαρά στους αριθμούς. Η Χόφενχαϊμ είχε 59% κατοχή, έκανε 526 πάσες έναντι 253 του ΟΦΗ και ολοκλήρωσε το παιχνίδι με 21 τελικές έναντι 9. Είχε 87 εισόδους στο τελευταίο τρίτο έναντι 29 και 57 επαφές στην αντίπαλη περιοχή έναντι μόλις 11 του ΟΦΗ. Το παιχνίδι παιζόταν πολύ περισσότερο προς την εστία των Κρητικών. Μόνο που ο όγκος δεν μεταφράστηκε στην αντίστοιχη ποιότητα ευκαιριών. Οι 21 τελικές της Χόφενχαϊμ παρήγαγαν 1,74 xG. Οι μόλις 9 του ΟΦΗ παρήγαγαν 1,41. Οι Κρητικοί δημιούργησαν τρεις μεγάλες ευκαιρίες έναντι δύο των Γερμανών. Κατά μέσο όρο, κάθε τελική του ΟΦΗ άξιζε περίπου 0,16 xG, σχεδόν διπλάσια από τα περίπου 0,08 xG ανά τελική της Χόφενχαϊμ.
Αυτό ήταν το δεύτερο μισό του σχεδίου. Αφού ο ΟΦΗ δεν ήθελε να ανεβάζει πολλούς ποδοσφαιριστές και να εκτίθεται σε περίπτωση απώλειας, έπρεπε να βρει έναν τρόπο να επιτίθεται με λίγους και γρήγορα. Ετσι, μεγάλο μέρος της ανάπτυξής του βασίστηκε στο άμεσο παιχνίδι. Ο τερματοφύλακας Χριστογεώργος αναζητούσε τον σέντερ φορ Κόντρο και οι δύο πλάγιοι επιθετικοί, ο Αϊτόρ και ο Φούντας, κινούνταν αμέσως κοντά και γύρω του. Η πρώτη μπάλα μπορούσε να κερδηθεί, να «σπάσει» ή ακόμη και να χαθεί. Αυτό που ενδιέφερε τον ΟΦΗ ήταν, όταν η ενέργεια πετύχαινε, να έχει παρακάμψει τις πρώτες γραμμές πίεσης και να βρεθεί με τρεις παίκτες απέναντι σε μια αμυντική γραμμή που είχε χώρο πίσω της. Οπως συνέβη στη φάση του πρώτου γκολ του ΟΦΗ.
Οι μακρινές μεταβιβάσεις
Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΟΦΗ ολοκλήρωσε μόλις το 36%-37% των μακρινών μεταβιβάσεών του. Ο αριθμός μοιάζει κακός αν εξεταστεί ως δείκτης ποιότητας κυκλοφορίας. Δεν ήταν όμως αυτός ο σκοπός. Η μακρινή μεταβίβαση ήταν το μέσο για να μεταφερθεί γρήγορα το παιχνίδι στο σημείο όπου ο ΟΦΗ πίστευε ότι μπορούσε να πληγώσει τη Χόφενχαϊμ, χωρίς προηγουμένως να έχει ανεβάσει έξι ή επτά ποδοσφαιριστές. Με αυτόν ακριβώς τον μηχανισμό δημιουργήθηκε το πρώτο γκολ.
Ετσι εξηγείται και μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της στατιστικής εικόνας. Η Χόφενχαϊμ έφτασε 57 φορές με την μπάλα στην περιοχή και ο ΟΦΗ μόλις 11. Παρ’ όλα αυτά, οι Κρητικοί είχαν περισσότερες μεγάλες ευκαιρίες και σχεδόν το ίδιο xG. Με άλλα λόγια, η Χόφενχαϊμ έφτανε πολύ συχνότερα, αλλά ο ΟΦΗ, όταν κατάφερνε να φτάσει, έφτανε υπό καλύτερες προϋποθέσεις.
Και στην άλλη πλευρά του γηπέδου αποτυπώνεται η πειθαρχία που απαίτησε το σχέδιο. Ο ΟΦΗ έκανε 39 απομακρύνσεις, αριθμός που δείχνει πόσο συχνά χρειάστηκε να υπερασπιστεί την περιοχή του. Ο τερματοφύλακάς του έκανε έξι αποκρούσεις. Η Χόφενχαϊμ είχε τον όγκο, είχε την περιοχή, είχε τις τελικές. Αυτό που δεν κατάφερε να αποκτήσει ήταν αυτό που κυρίως της είχε αφαιρέσει ο Κόντης: ανοιχτό γήπεδο και αποδιοργανωμένο αντίπαλο μπροστά της.
Κάπως έτσι το «να κρατήσουμε το μηδέν και ένα γκολ θα το βρούμε» παύει να ακούγεται απλοϊκό όταν το δεις μέσα στο γήπεδο. Πίσω του υπήρχε μια πολύ συγκεκριμένη ανταλλαγή: ο ΟΦΗ παραχώρησε κατοχή, μέτρα και αριθμούς στην επίθεση για να αγοράσει έλεγχο των χώρων. Και όταν κέρδιζε την μπάλα, δεν προσπαθούσε να γίνει Χόφενχαϊμ. Προσπαθούσε να φτάσει όσο πιο γρήγορα μπορούσε στον χώρο που είχε αφήσει η Χόφενχαϊμ πίσω της.
Αντοχή στην πίεση
Ηταν μια έξυπνη ιδέα, η οποία έφερε αποτέλεσμα. Για να έρθει το αποτέλεσμα χρειάστηκε να αντέξει ο ΟΦΗ στην πίεση, να είναι πολύ ακριβής και αποτελεσματικός στην ολοκλήρωση των λίγων επιθέσεων, και να σταθεί τυχερός στις στιγμές που η ποιότητα των ποδοσφαιριστών της Χόφενχαϊμ αποδεικνυόταν αρκετή για να τους φέρει σε καλές θέσεις για να εκτελέσουν αλλά αυτοί ήταν άστοχοι. Χρειάζεται να συμβούν όλα, για να κερδίσει μια ομάδα που πριν από το ματς είχε 20% πιθανότητες νίκης, με βάση την στοιχηματική αγορά και να χάσει μια ομάδα που έμπαινε στο παιχνίδι με 68% πιθανότητες νίκης. Κυρίως όμως χρειάστηκε να συμπεριφερθεί ο ΟΦΗ με μια ωριμότητα πολύ μεγαλύτερη από αυτή που αναλογεί σε ένα γκρουπ που δουλεύει 11 μήνες με αυτόν τον προπονητή και σήμερα βρίσκεται ακόμη στην αρχή της σεζόν. Ακριβώς αυτό συμβαίνει με τον ΟΦΗ. Κάνει πράξη το όραμα που τραγουδούν οι οπαδοί του με το «Ανάψαμε φωτιά και μεγαλώνει», που ακούγεται σε κάθε παιχνίδι. Ο Κόντης άναψε την φωτιά με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας τον περασμένο Απρίλιο. Και έκτοτε διαρκώς μεγαλώνει, με όρους αγωνιστικούς και όχι μόνο, τον ΟΦΗ.
