Ο Ελον Μασκ ανακηρύχθηκε πρόσφατα ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος της ανθρωπότητας, αλλά ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο φαίνεται γκρινιάρης. Και σίγουρα δεν είναι θαυμαστής μου. «Ο Κρίστοφ λέει ψέματα», ανακοίνωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αυτή την εβδομάδα. Τον εκνεύρισα που απέρριψα τους ισχυρισμούς του ότι η κατεδάφιση της Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών πέρυσι δεν κόστισε ζωές. «Δεν υπάρχει ούτε ένα νεκρό παιδί!», διαμαρτυρήθηκε. Σημείωσα ότι είχα γνωρίσει πολλές οικογένειες παιδιών που είχαν πεθάνει και τότε κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έλεγα ψέματα.

Η Τζίμπια ήταν ένα 10χρονο κορίτσι από την Ουγκάντα. Οι περικοπές βοήθειας σήμαιναν ότι η τοπική κλινική έμεινε από κουνουπιέρες αξίας δύο δολαρίων, καθώς και από φάρμακα κατά της ελονοσίας. Η Τζίμπια πέθανε από ελονοσία τον περασμένο Ιούλιο. Η Γιάμα Φρίμαν αιμορραγούσε ενώ ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί στη Λιβερία. Οι ΗΠΑ είχαν παράσχει ασθενοφόρα στο τοπικό νοσοκομείο, αλλά οι περικοπές στην οικονομική βοήθεια επί Μασκ και Τραμπ σήμαιναν ότι τα ασθενοφόρα δεν είχαν καύσιμα.

Οι πιο δυνατοί νεαροί άνδρες στο χωριό την έβαλαν στους ώμους τους και έτρεξαν προς την πόλη, αλλά εκείνη πέθανε από αιμορραγία στην πορεία. Θα μπορούσα να συνεχίσω. Ενας ερευνητής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης εκτίμησε ότι οι περικοπές της βοήθειας έχουν κοστίσει περισσότερες από 750.000 ζωές παγκοσμίως. 

Μέχρι τη δεύτερη θητεία του Τραμπ η αμερικανική βοήθεια κόστιζε μόλις 23 σεντς για κάθε 100 δολάρια ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος και έσωζε περίπου μια ζωή κάθε 10 δευτερόλεπτα. Σίγουρα φαίνεται πιο συνετό από το να ξοδέψεις δισεκατομμύρια δολάρια σε έναν πόλεμο με το Ιράν. Λέω «συνετό» επειδή όλα αυτά δεν αφορούν μόνο τη συμπόνια αλλά και το προσωπικό συμφέρον. Τα χρήματα της οικονομικής βοήθειας εξυπηρετούν την εθνική ασφάλεια και μας προστατεύουν από ασθένειες.

Ναι, άλλες χώρες θα έπρεπε να κάνουν περισσότερα, οι φτωχές χώρες θα έπρεπε να είναι λιγότερο διεφθαρμένες και η δική μας βοήθεια μπορεί να κατανεμηθεί με πιο συνετό τρόπο. Επίσης είναι λογικό να αναρωτηθούμε πόσα πρέπει να ξοδέψουμε ή πώς πρέπει να μεταρρυθμίσουμε το σύστημα. Αλλά γιατί κάποιος να απεχθάνεται κουνουπιέρες αξίας δύο δολαρίων για να σώσει ζωές παιδιών; Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να θέσω μια πρόκληση στον Μασκ: ελάτε μαζί μου σε ένα ταξίδι για ρεπορτάζ στο Σουδάν, στη Σομαλία ή στη Μοζαμβίκη.

Γνωρίστε πεινασμένα παιδιά. Κρατήστε τα αγκαλιά. Κοιτάξτε τα στα μάτια. Μιλήστε στις τρομοκρατημένες μητέρες τους. Θα καταλάβετε ότι είναι ακριβώς όπως τα δικά μας, εκτός από το ότι δεν τα πήγαν τόσο καλά στη λοταρία της ζωής και ότι επειδή δεν μπορούμε να σώσουμε τη ζωή κάθε παιδιού δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να σώσουμε κανένα από αυτά.