Στο λυκαυγές της δεκαετίας του ’50, ο σχεδόν 20χρονος Στέλιος Καζαντζίδης έχει προκαλέσει αίσθηση στη μουσική πιάτσα με τον τρόπο ερμηνείας του και το μέταλλό του. Το όνομά του έχει αρχίσει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις λεζάντες στις ταβέρνες όπου εμφανίζεται ως μέλος λαϊκών συγκροτημάτων.

Ορισμένες φορές βρίσκεται στο πλευρό σημαντικών καλλιτεχνών, όπως ο μέντοράς του Στέλιος Χρυσίνης, ο Σπύρος Καλφόπουλος, ο Θόδωρος Δερβενιώτης κ.ά.

Δεν είναι τυχαίο πως το πρώτο τραγούδι που θα ερμηνεύσει στη δισκογραφία φέρει την υπογραφή του ήδη καταξιωμένου μουσικοσυνθέτη Απόστολου Καλδάρα.

Μάλιστα, όπως μου έχει δηλώσει ο ίδιος ο Καζαντζίδης, το ντεμπούτο του αρχικά επρόκειτο να γίνει με μια δημιουργία του Γιάννη Παπαϊωάννου, σημειώνοντας πως πολλοί διέβλεπαν την ξεχωριστή μετέπειτα πορεία του.

Στις 5 Ιουλίου 1952, ο Καζαντζίδης μπαίνει για πρώτη φορά στο στούντιο για να ηχογραφήσει το «Για μπάνιο πάω», σε στίχους και μουσική του Καλδάρα.

Μπουζούκι παίζουν ο συνθέτης με τον Γεράσιμο Κλουβάτο. Ηταν ένα έξυπνο, καλοκαιρινό, δροσερό άσμα με πασιάρικο στίχο –λόγω του καύσωνα που ταλαιπωρούσε του κατοίκους– και αρχοντορεμπέτικο σκοπό που τότε ήταν στη «μόδα». Η ερμηνεία του Καζαντζίδη «σέρτικη» πάνω στα πατήματα του Τσαουσάκη, γλύκαινε στο ρεφρέν με τα σεγόντα που έκαναν, όλα μαζί, τα μέλη της ορχήστρας. Παρ’ όλα αυτά οι πωλήσεις του ήταν τόσο χαμηλές, ώστε δημιουργήθηκε θέμα στην Columbia για το αν ο νέος αυτός τραγουδιστής θα έπρεπε να συνεχίσει ή να σταματήσει την εμβρυακή, μόλις, πορεία του.

Ο λόγος στον ίδιο τον Καζαντζίδη: «Δεν είχε, από εμπορικής πλευράς, καμία τύχη. Ηταν ένα τραγούδι έξω απ’ τα νερά μου. Λίγο μποέμικο… Δεν ταίριαζε στο ύφος μου».

Ο Θόδωρος Δερβενιώτης συμπληρώνει: «Δεν ταίριαζε καθόλου στη φωνή και στο ύφος του Καζαντζίδη. Ηταν επόμενο να μην πάει καλά… Πάντως, αμέσως μόλις άκουσα τη φωνή του, κατάλαβα ότι επρόκειτο για κάτι το εξαιρετικό… Η εταιρεία φόρτωσε την εμπορική αποτυχία που είχε στον Στέλιο, γιατί ο Καλδάρας ήταν επιτυχημένος και καταξιωμένος συνθέτης. Αυτό βέβαια δεν ήταν σωστό, γιατί όλοι μας έχουμε υπογράψει τραγούδια που έκαναν μεγάλες πωλήσεις, άλλα που μισοπουλήθηκαν και άλλα που δεν πούλησαν ούτε τριακόσιους δίσκους. Καμιά φορά ο κόσμος αγκαλιάζει περισσότερο αυτά τα οποία οι δημιουργοί θεωρούν “κατώτερα”, και αντίστροφα. Αυτά συμβαίνουν στη δισκογραφία, κι ένα περισσότερο όταν βγάζεις έναν τραγούδι με έναν νέο ερμηνευτή που ο κόσμος δεν τον έχει ξανακούσει. Γιατί τη συγκεκριμένη στιγμή που ο Καζαντζίδης τραγούδησε το “Για μπάνιο πάω”, για το κοινό ήταν ένας άγνωστος και άσημος καλλιτέχνης. Στην εταιρεία, όμως, είχαν θυμώσει μαζί του και τον είχαν σε καραντίνα. Για ένα διάστημα ήταν σαν να μην υπήρχε, θεωρώντας ότι αυτός χαντάκωσε το τραγούδι του Καλδάρα. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου, που είχε ακούσει τη φωνή του και είχε καταλάβει τι επρόκειτο να γίνει, αποφάσισε να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Γνωρίζοντας ότι ο διευθυντής δεν ήθελε ν’ ακούσει κουβέντα για “Καζαντζίδη”, έπαιξε ένα παιχνίδι στο οποίο έτυχε να είμαι παρών…».

Ο Καζαντζίδης θα επανέλθει στη δισκογραφία έπειτα από πολύμηνη «τιμωρία». Τον Δεκέμβριο του 1952 θα φωνογραφήσει τις περίφημες «Βαλίτσες» (Δεν θέλω το κακό σου) του Παπαϊωάννου, σε στίχους Κώστα Μάνεση, και από την κόλαση θα βρεθεί στον παράδεισο. Ενδεικτικά, μέσα στο 1953 θα πραγματοποιήσει 36 ηχογραφήσεις. Αυτή όμως είναι μια άλλη διαφορετική ιστορία.

* Στοιχεία και μαρτυρίες από το βιβλίο «Στέλιος Καζαντζίδης – Δεν με σβήνει κανένας» του Κώστα Μπαλαχούτη (εκδόσεις Ινφογνώμων, 2025).