Γράφει ο Κώστας Μπαλαχούτης
Ολα αλλιώς, όλα με τον δικό του τρόπο στον δικό του δρόμο. Ετσι πορεύτηκε ως μουσικός, ερμηνευτής, μελωδός και ποιητής, ο Αμερικανός, εβραϊκής καταγωγής, καλλιτέχνης.
Παρότι έφερε ξεκάθαρα τη σφραγίδα του «καταραμένου», παρότι κινήθηκε έντονα στο «αντίθετο ρεύμα», ο Lou Reed κατόρθωσε και να μακροημερεύσει, συγκριτικά με άλλους συνοδοιπόρους του, και να αφήσει πλούσιο και πολυδαίδαλο έργο, ανεκτίμητης πολυτιμότητας και αέναης διαδραστικότητας.
Βουτηγμένος από νωρίς στις καταχρήσεις αλλά και στη μουσική και στις τέχνες, κατέθεσε το πρώτο του ολοκληρωμένο δισκογραφικό αμανάτι τον Μάρτιο του 1967, με το άλμπουμ «The Velvet Underground & Nico».
Σχεδόν όλα τα τραγούδια του, που αποτελούν σημείο αναφοράς ακόμα και σήμερα για την ιστορία και την εξέλιξη της ροκ μουσικής καθώς και για τους «επόμενους», φέρουν την αποκλειστική υπογραφή του.
Αυτό δεν σημαίνει πως τα υπόλοιπα μέλη των Velvet Underground ήταν αμελητέες περιπτώσεις. Ολοι είχαν τη διαφορετικότητα στο αίμα τους, ειδικά ο προικισμένος πρωτοπόρος, Ουαλός, John Cale, αλλά και η Γερμανίδα, επίσης πολύπλευρη, καλλιτέχνιδα που τους συντροφεύει σε ορισμένες φωνοληψίες και φιγουράρει και στον τίτλο της έκδοσης.
Η περίφημη «μπανάνα» στο εξώφυλλο είναι έμπνευση του Andy Warhol.
Αλλωστε όλοι τους ήταν «παιδιά» του, «εργάτες» του «εργοστασίου» του, που λειτουργούσε ως τόπος συγκέντρωσης και ανταλλακτήριο ιδεών μεταξύ διασημοτήτων, καλλιτεχνών, φιλότεχνων και λάτρεων της αβάν γκαρντ και αντεργκράουντ κουλτούρας, τοξικομανών, ομοφυλόφιλων και πολλών άλλων που έβλεπαν και ζούσαν τα πράγματα… αλλιώς.
Ο δίσκος «The Velvet Underground & Nico» παραμένει αγέραστος, χωρίς ρυτίδες, σχεδόν 60 χρόνια μετά την αρχική εμφάνισή του.
Στην εποχή του ξεχώρισε, αλλά όχι όσο του άρμοζε. Μάλιστα συνάντησε και εκδοτικές ατυχίες, που διέκοψαν προσωρινά την κυκλοφορία του. Μην ξεχνάμε ακόμη πως αναφερόμαστε σε μια περίοδο κατά την οποίο το καλό τραγούδι «οργίαζε». Μεσουρανούσαν με αξιώσεις παλαιές δόξες, ενώ ξεπρόβαλλαν ανελλιπώς «στρατοί» από προικισμένους νεότερους.
Για το εκτόπισμα πάντως του άλμπουμ δεν χωράει η παραμικρή αμφιβολία. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του επίσης σπουδαίου καινοτόμου και πολυδιάστατου Βρετανού καλλιτέχνη, Brian Eno, το 1982: «Μόνο 30.000 άνθρωποι αγόρασαν αυτόν τον δίσκο, αλλά την επόμενη μέρα έφτιαξαν όλοι από ένα ροκ συγκρότημα».
