«Eδωσα τα πάντα, δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω».

Ο Λιονέλ Μέσι αποχώρησε τη Δευτέρα (31/08) από την εθνική ομάδα της Αργεντινής ως ο πρώτος σκόρερ και ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην Ιστορία της «αλμπισελέστε». Ως αρχηγός την οδήγησε στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ το 2022 και σε δύο Copa America, το 2021 και το 2024.

Κι όμως, η πιο επιτυχημένη περίοδος της καριέρας του με τη διάσημη γαλανόλευκη φανέλα παραλίγο να μην υπάρξει ποτέ.

Ηταν Κυριακή 26 Ιουνίου 2016, στο MetLife Stadium του Νιου Τζέρσεϊ, όταν ο Μέσι ράγισε τις καρδιές μιας ολόκληρης χώρας.

Μόλις δύο ημέρες μετά τα 29α γενέθλιά του και λίγο αφότου είχε αστοχήσει σε πέναλτι στη διαδικασία που έκρινε υπέρ της Χιλής τον τελικό του Copa America, ο Αργεντινός αποφάσισε ότι είχε φτάσει στα όριά του.

Με 113 συμμετοχές στην εθνική ομάδα, εμφανιζόταν αποφασισμένος. Στο μυαλό του, δεν θα φορούσε ξανά τη φανέλα της Αργεντινής.

«Για μένα η εθνική ομάδα τελείωσε. Εκανα ό,τι μπορούσα. Πονάει που δεν έγινα πρωταθλητής», είχε δηλώσει.

Τέσσερις χαμένοι τελικοί και μια απόφαση εν θερμώ

Ο πόνος του ήταν εύκολο να εξηγηθεί.

Η Αργεντινή είχε ηττηθεί στον τελικό του Μουντιάλ του 2014, αλλά και στους τελικούς του Copa America το 2007, το 2015 και πλέον το 2016. Ο ποδοσφαιριστής που πολλοί θεωρούσαν ήδη τον κορυφαίο στον κόσμο δεν είχε καταφέρει να κατακτήσει με την εθνική ομάδα τον τίτλο που τόσο επιθυμούσε.

«Ηταν αυτό που ήθελα περισσότερο, αλλά δεν κατάφερα να το πετύχω, οπότε νομίζω ότι τελείωσε», είχε πει ο Μέσι προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του. «Νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο για όλους».

Ευτυχώς για την Αργεντινή, λίγο αργότερα θα άλλαζε γνώμη.

Στα δέκα χρόνια που ακολούθησαν, ολοκλήρωσε μία από τις σπουδαιότερες ιστορίες που έχει αφηγηθεί ποτέ το ποδόσφαιρο.

Από την ανατροπή εκείνης της απόφασης και μετά, ο Μέσι αγωνίστηκε άλλες 94 φορές με την εθνική Αργεντινής και πέτυχε επιπλέον 70 γκολ, κατακτώντας τέσσερις μεγάλους τίτλους.

Οι έξι εβδομάδες από την ανακοίνωση της αποχώρησής του τον Ιούνιο του 2016 έως τις 12 Αυγούστου, όταν γνωστοποίησε ότι θα συνέχιζε να παίζει «για την αγάπη προς τη χώρα», μπορούν πλέον να θεωρηθούν μία από τις πιο καθοριστικές περιόδους στην Ιστορία του αργεντίνικου –και ίσως του παγκόσμιου– ποδοσφαίρου.

«Του λείπει ο χαρακτήρας για να γίνει ηγέτης»

Δέκα χρόνια αργότερα, καθώς ο Μέσι αποχωρεί οριστικά από το διεθνές ποδόσφαιρο, ορισμένες από τις επικρίσεις που δεχόταν τότε μοιάζουν σχεδόν αδιανόητες.

Μερικές εβδομάδες πριν από την πρώτη αποχώρησή του, το άλλο θρυλικό «10άρι» της Αργεντινής, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, είχε πει:

«Είναι πραγματικά καλός άνθρωπος, αλλά δεν έχει προσωπικότητα. Του λείπει ο χαρακτήρας για να γίνει ηγέτης».

Εκείνη την εποχή, ήταν ακριβώς η σύγκριση με τον Μαραντόνα που λειτουργούσε εις βάρος του Μέσι.

Και αυτό παρότι, πριν καν συμπληρώσει τα 30 του χρόνια, είχε ήδη κατακτήσει οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας, τέσσερα Champions League με την Μπαρτσελόνα και πέντε Χρυσές Μπάλες.

Η καριέρα του Μαραντόνα σε συλλογικό επίπεδο δεν είχε φτάσει σε αντίστοιχα ύψη. Με την εθνική ομάδα, όμως, η διαφορά ήταν τεράστια: ο μοναδικός μεγάλος διεθνής τίτλος του Μέσι ήταν το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, την ώρα που ο Μαραντόνα είχε οδηγήσει σχεδόν μόνος του την Αργεντινή στην κατάκτηση του Μουντιάλ το 1986.

Από το «δεν είναι Μαραντόνα» στη λατρεία

Είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς σήμερα.

Οι φανέλες με το όνομα του Μέσι κυριάρχησαν στα δύο τελευταία Παγκόσμια Κύπελλα, η εθνική ομάδα χτίστηκε ολοκληρωτικά γύρω του και οι Αργεντινοί φίλαθλοι τον λατρεύουν σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια.

Τότε όμως δεχόταν έντονη κριτική.

«Δεν είναι τόσο καλός όσο ο Ντιέγκο», «εξαφανίζεται στα μεγάλα παιχνίδια», «είναι μέρος της αποτυχίας της χώρας». Ηταν μερικές μόνο από τις κατηγορίες που του αποδίδονταν.

Και, όπως εξηγεί ο Ισπανός ειδικός στο ποδόσφαιρο και βιογράφος του Μέσι, Γκιγιέμ Μπαλαγκέ, το 2016 δεν ήταν η πρώτη φορά που είχε σκεφτεί να εγκαταλείψει την εθνική.

«Ο Λέο πέφτει πολύ ψυχολογικά όταν χάνει. Ενιωθε την πίεση του αρχηγού της Αργεντινής και όλο αυτό το θέμα με τον Μαραντόνα», ανέφερε.

Στην Αργεντινή τον αποκαλούσαν «Pecho Frio», δηλαδή «κρύο στήθος», έναν προσβλητικό χαρακτηρισμό που υπονοούσε ότι δεν είχε πάθος.

Σύμφωνα με τον Μπαλαγκέ, μετά την αποτυχία του Copa America το 2016 ήταν η τρίτη φορά που ο Μέσι είχε αποφασίσει να αποχωρήσει από την εθνική, αλλά η πρώτη που το ανακοίνωσε δημόσια.

Σήμερα, η συζήτηση «Μαραντόνα ή Μέσι» μοιάζει για πολλούς να έχει κλείσει. Στην Αργεντινή, ο Μέσι θεωρείται πλέον από την πλειονότητα ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην Ιστορία της χώρας, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που τον τοποθετούν δίπλα στον Πελέ στη συζήτηση για τον μεγαλύτερο όλων των εποχών.

Μια εκστρατεία, ένα άγαλμα και οι εκκλήσεις να επιστρέψει

Ακόμη και εκείνοι που τον είχαν επικρίνει έφτασαν τελικά να ζητούν συγγνώμη.

Η ανακοίνωση της αποχώρησής του προκάλεσε σοκ σε ολόκληρη την Αργεντινή.

Ναι, είχε χάσει τέσσερις διαδοχικούς τελικούς. Ηταν όμως ήδη ο πρώτος σκόρερ στην Ιστορία της χώρας και ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο.

Η εκστρατεία για να επιστρέψει άρχισε σχεδόν αμέσως.

«Δεν μπορώ να φανταστώ εθνική ομάδα χωρίς τον Μέσι», δήλωσε ο τερματοφύλακας Σέρχιο Ρομέρο.

Ο τότε πρόεδρος της Αργεντινής Μαουρίσιο Μάκρι τηλεφώνησε προσωπικά στον Μέσι, προσπαθώντας να τον μεταπείσει.

«Του είπα να μη δίνει σημασία στα σχόλια που γίνονται, γιατί στην πραγματικότητα είμαστε πολύ χαρούμενοι με όσα έχει κάνει», είχε πει ο Μάκρι.

Λιγότερο από μία ημέρα αργότερα, ο δήμαρχος του Μπουένος Αϊρες, Οράσιο Ροντρίγκες Λαρέτα, αποκάλυψε άγαλμα προς τιμήν του και κάλεσε τους πολίτες να του δείξουν την αγάπη τους.

«Ως φίλαθλος του ποδοσφαίρου, Λέο, σου ζητώ, σε παρακαλώ να ξανασκεφτείς την απόφασή σου», δήλωσε.

Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του Μπουένος Αϊρες, ενώ ακόμη και πινακίδες στους δρόμους της πρωτεύουσας καλούσαν τον Μέσι να συνεχίσει με την εθνική.

Ο ίδιος ο Μαραντόνα δήλωνε πλέον ότι ο Μέσι έπρεπε να παραμείνει για να οδηγήσει την ομάδα στο Μουντιάλ του 2018.

«Μας θύμισε πόσο πολύ τον αγαπούσαμε»

Οταν ο Εντγκάρντο Μπάουσα ανέλαβε την εθνική Αργεντινής τον Αύγουστο του 2016, αντικαθιστώντας τον Χεράρδο Μαρτίνο, μία από τις πρώτες κινήσεις του ήταν να ταξιδέψει στη Βαρκελώνη για να πείσει τον Μέσι να επιστρέψει.

Η τεράστια πίεση –και κυρίως η αγάπη που εκφράστηκε προς το πρόσωπό του– αποδείχθηκε αδύνατο να αγνοηθεί.

«Αγαπώ αυτή τη χώρα και αυτή τη φανέλα πάρα πολύ», δήλωσε ο Μέσι επιστρέφοντας στην εθνική.

«Είμαι ευγνώμων σε όλους όσοι ήθελαν να συνεχίσω να παίζω για την Αργεντινή. Ελπίζω σύντομα να μπορέσουμε να τους δώσουμε κάτι για να χαρούν».

Η επιτυχία, πάντως, δεν ήρθε αμέσως.

Στο Μουντιάλ του 2018 η Αργεντινή αποκλείστηκε από τη Γαλλία στη φάση των «16» και πολλοί πίστεψαν ότι ο Μέσι δεν θα κατάφερνε ποτέ να σηκώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Κι όμως, δεν κατέκτησε το πρώτο του μεγάλο τρόπαιο με την εθνική ανδρών μέχρι τα 34 του χρόνια – και στη συνέχεια πήρε τέσσερα μέσα σε λίγο περισσότερο από τρία χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του Finalissima του 2022.

Μετά από κάθε επιτυχία υπήρχαν ερωτήματα για το μέλλον του. Εκείνος όμως συνέχισε μέχρι και το έκτο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του, το 2026.

Στη διοργάνωση πέτυχε οκτώ γκολ και μοίρασε τέσσερις ασίστ, οδηγώντας την Αργεντινή μέχρι τον τελικό, όπου ηττήθηκε από την Ισπανία.

Δεν είχε πλέον την ταχύτητα των προηγούμενων χρόνων και σε αρκετές στιγμές έμοιαζε να περπατά στον αγωνιστικό χώρο. Παρ’ όλα αυτά, παρέμενε εξίσου αποτελεσματικός.

Η ειρωνεία της ιστορίας ήταν ότι ο τελικός διεξήχθη στο ίδιο γήπεδο όπου, δέκα χρόνια νωρίτερα, είχε ανακοινώσει την πρώτη του «αποχώρηση».

«Οταν ο Μέσι αποσύρθηκε τότε, θύμισε σε όλους μας πόσο πολύ τον αγαπούσαμε», λέει ο Αργεντινός φίλαθλος Μπένχαμιν, ο οποίος βρισκόταν στο MetLife Stadium στον τελικό του 2016.

«Οταν τον άκουσα να λέει ότι αποσύρεται, έκλαψα. Εκλαψε όλη η χώρα. Ναι, δεχόταν κριτική, αλλά μόνο επειδή όλοι νοιάζονταν τόσο πολύ. Χωρίς τον Λιονέλ Μέσι, η Αργεντινή ακόμη θα περίμενε το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο μετά το 1986».

Θα υπάρξει ένα τελευταίο «αντίο» στο Μπουένος Αϊρες;

Το ποδοσφαιρικό μέλλον του Μέσι τέθηκε ξανά υπό αμφισβήτηση μετά τον θάνατο του πατέρα του, Χόρχε, μόλις τρεις εβδομάδες μετά τον φετινό τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Αυτή τη φορά η απόφασή του μοιάζει οριστική. Στα 39 του χρόνια, μια νέα επιστροφή στην εθνική θεωρείται εξαιρετικά απίθανη.

Ο ειδικός στο ποδόσφαιρο της Νότιας Αμερικής Τιμ Βίκερι, ωστόσο, εκτιμά ότι ενδέχεται να υπάρξει ένας τελευταίος επίσημος αποχαιρετισμός στην Αργεντινή.

Οπως είπε στο BBC Radio 5 Live, μετά την ολοκλήρωση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στην Αργεντινή για τη συμπεριφορά των φιλάθλων της στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία θα μπορούσε να διοργανώσει έναν ειδικό αγώνα στο Μπουένος Αϊρες.

Και το ιδανικό σκηνικό θα ήταν το Monumental της Ρίβερ Πλέιτ, το γήπεδο με τη μεγαλύτερη χωρητικότητα στη Νότια Αμερική.

Ενα τελευταίο παιχνίδι, λοιπόν. Μία τελευταία εμφάνιση με τη γαλανόλευκη.

«Τι λες, Λιονέλ; Μία τελευταία φορά;».