Γιάννης Τσαούσης
Στο 53ο λεπτό του αγώνα Γαλατασαράι – Μπαρτσελόνα ο Γιαμάλ μπαίνει από δεξιά στη μεγάλη περιοχή, επιτηρούμενος από τον Ελμαλί. Βλέποντας τον Γκόρντον να κάνει κίνηση στο πρώτο δοκάρι, επιχειρεί να του πασάρει την μπάλα με «ραμπόνα», φέρνοντας δηλαδή το «καλό» του αριστερό πόδι πίσω από το δεξί. Η κίνηση δεν πετυχαίνει γιατί το αριστερό του αντί να προωθήσει την μπάλα, τη σταματάει. Αντιδρώντας ταχύτατα στην αναποδιά αυτή, ο Γιαμάλ προλαβαίνει να βάλει το μυτάκι στην μπάλα πριν από τον αμυντικό, να τη μαζέψει προς τη γραμμή του άουτ, να την προλάβει πριν βγει και ακολούθως να την πασάρει στον Γκόρντον, ο οποίος σκοράρει.
Lamine Yamal #UCL https://t.co/OrA1RVaxDK
— UEFA Champions League (@ChampionsLeague) October 14, 2026
Αν δεν έχεις δει τη φάση ζωντανά και την πετύχεις σε ΜΜΕ και σόσιαλ μίντια, πιθανότατα θα κλικάρεις, διότι στις 9/10 περιπτώσεις ο τίτλος που παραπέμπει στο βίντεο είναι «δείτε την άρρωστη ντρίμπλα του Γιαμάλ», «μάγεψε την Ευρώπη», «διαστημική ντρίμπλα», «αδιανόητη ασίστ», «watch Yamal’s insane assist», «pure magic!» και, οι πιο σεμνοί, «the semi-rabona assist».
Ο ευτελισμός των λέξεων
Προφανώς και δεν είναι η πρώτη ή η τελευταία φορά που ερασιτέχνες και επαγγελματίες του λόγου παίρνουν το (σχεδόν) τίποτα και το μετατρέπουν σε κάτι που φαντάζει σπουδαίο και αξιοπρόσεκτο. Αυτό που εύλογα δημιουργεί απορία και προβληματισμό είναι αν αυτή η λεκτική «πλειοδοσία» γίνεται λόγω της ανάγκης χρησιμοποίησης εντυπωσιακών λέξεων-κλειδιά που εξασφαλίζουν το clickbaiting, λόγω του ότι πραγματικά πιστεύουν πως περιγράφουν με ακρίβεια αυτό που είδαν ή ενός συνδυασμού των δύο προηγούμενων παραγόντων, μπολιασμένου με τα αποτελέσματα της χρόνιας λεξιπενίας που κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο.
Αυτός ο ευτελισμός των λέξεων μέσω της συνεχούς δημόσιας χρήσης υπερθετικών και ανοίκειων κοσμητικών επιθέτων, προκειμένου να μεταφερθούν πράγματα ως επί το πλείστον καθημερινά, απλά και συνηθισμένα, μοιάζει να είναι επακόλουθο αφενός της τεράστιας προσφοράς ποδοσφαιρικών στιγμιοτύπων –και μάλιστα σε διαρκείς, μικρές δόσεις, π.χ. reels– και αφετέρου της ανάγκης για να ξεχωρίσεις από τον ανταγωνισμό.
Κι όταν παίρνω φόρα…
Το πρώτο είναι πλέον τόσο εκτός ελέγχου όσο και ανεπίστρεπτο. Το ποδόσφαιρο είναι εδώ και χρόνια το Nο1 προϊόν προς κατανάλωση παγκοσμίως κι ως εκ τούτου το αδηφάγο κοινό θα ορεχθεί ό,τι σχετικό του σερβιριστεί πέρα από τα αγωνιστικά πεπραγμένα: από αστεία στιγμιότυπα δευτερολέπτων και challenges με διάσημους παίκτες, μέχρι ρεπορτάζ για το πώς ντύνονται και τις γκριμάτσες τους εν ώρα αγώνα.
Το δεύτερο είναι επίσης ανεπίστρεπτο. It’s a jungle out there που λένε και στις ταινίες, οπότε σημασία δεν έχουν πλέον η ορθότητα, η ακρίβεια και η πιστότητα στον λόγο και την περιγραφή, αλλά η ποσότητα και το πόσο εντυπωσιακό θα δείχνει το (λεκτικό, εκτός από το οπτικό) περίβλημά της. Στη σύγχρονη «κιμαδομηχανή» άλλωστε, όπου το μέσο εύρος προσοχής του χρήστη σε οτιδήποτε είναι μικρότερο από ένα δευτερόλεπτο, πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάτι πολύ εντυπωσιακό για να τον «φρενάρεις» στο σκρόλινγκ και να πάρεις το «κλικ» του.
Το αν στην προσπάθεια αυτή η γλώσσα πιέζεται προς τα κατώτερα επίπεδά της και τεντώνεται σε αναίτιες υπερβολές με στόχο την πρόσκαιρη έλξη του αναγνώστη, είναι δευτερεύουσας σημασίας. Προέχει η παράδοση στη γοητεία του εφήμερου, της σύγχρονης μονάδας μέτρησης του χρόνου και της επιτυχίας, που έχει σκεπάσει τα πάντα.
