Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών μπορεί τελικά να μην ανέτρεψε το πολιτικό σκηνικό, όπως προϊδέαζε η προεκλογική περίοδος, ωστόσο δεν πάει να πει ότι έλειψαν οι εκπλήξεις. Και, βεβαίως, όπως κάθε εκλογική αναμέτρηση, ανέδειξε νικητές, λιγότερο νικητές και ηττημένους.

Θεωρώ ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός, κατατάσσεται στην κορυφή των νικητών της εκλογικής αναμέτρησης της Κυριακής. Η δύναμη του σε ποσοστό κατέγραψε μείωση 0,8% σε σχέση με τις βουλευτικές του 2021, ωστόσο σε ψήφους μέτρα περίπου δύο χιλιάδες περισσότερους (101.000) σε σύγκριση με το 2021 (99.000). Εάν ληφθεί υπόψη ότι την ίδια στιγμή, το ΕΛΑΜ ανέβηκε από τις 24.000 του 2021, στις 40.000 χιλιάδες το 2026 και, επιπλέον, δεν ήταν η πιο βατή και ομαλή πενταετία για το κόμμα -ήττα στις προεδρικές, εμφύλιος ,εσωστρέφεια, ταλαντεύσεις- ξεκάθαρα ο ΔΗΣΥ είναι ο μεγάλος νικητής των βουλευτικών εκλογών.

Όσον αφορά την Αννίτα Δημητρίου, την οποία μέχρι πριν λίγους μήνες πολλοί την θεωρούσαν «μεταβατική», το χθεσινό αποτέλεσμα την ανακηρύσσει σε κυρίαρχο παίκτη του πολιτικού σκηνικού, δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση, της δίνει εσωκομματική νομιμοποίηση, καθώς και την «πρωτοκαθεδρία» των κινήσεων στο χώρο της κεντροδεξιάς.

Ταυτόχρονα, βέβαια, το αποτέλεσμα αλλάζει τις εσωτερικές ισορροπίες του κόμματος. Θα πρέπει να «συγκατοικήσει» αρμονικά με Δημήτρη Δημητρίου και Γιώργο Παμπορίδη, που αναμένεται να διεκδικήσουν ουσιαστικότερο ρόλο. Την ίδια στιγμή, η εποχή των παραδοσιακών «βαρόνων» του κόμματος, φαίνεται να φτάνει σταδιακά στο τέλος της.

Ασφαλώς στους μεγάλους κερδισμένους της βραδιάς, συγκαταλέγεται το ΑΚΕΛ, το οποίο κράτησε συνοχή και επιρροή σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο περιβάλλον. Και μάλιστα, όχι μόνο κατάφερε να κρατήσει τη δύναμή του, έκανε και την έκπληξη πετυχαίνοντας αύξηση. Ο Στέφανος Στεφάνου δικαιούται τα εύσημα, ως ο επικεφαλής, αυτής της πετυχημένης προσπάθειας. Ωστόσο, η νέα πολιτική γεωγραφία της Βουλής, αν και παρέχει τα μέσα, θεωρώ ότι δεν του αφήσει πολλά περιθώρια να γίνει διαμορφωτής εξελίξεων εντός του κοινοβουλίου. Παρ’ όλα αυτά, ίσως για πρώτη φορά μετά από χρόνια, το ΑΚΕΛ έχει πια από θέση ισχύος τον χρόνο και την άνεση να επεξεργαστεί το αφήγημά του και να αναζητήσει κατάλληλο υποψήφιο για το 2028, με ικανότητα να δημιουργήσει τις απαραίτητες συμμαχίες.

ΤΟ ΔΗΚΟ έχασε την τρίτη θέση στην κατάταξη, αλλά το 10% και οι 8 έδρες -όσες δηλαδή εξασφάλισε και το ΕΛΑΜ- του επιτρέπει να διατηρήσει σημαντικό μέρος της κοινοβουλευτικής και πολιτικής επιρροής του. Κυρίως, όμως, να αφαιρεί από την επιρροή του ΕΛΑΜ, το οποίο με διαφορά 0.9% κατέκτησε την τρίτη θέση στην κομματική κατάταξη. Εάν το ΕΛΑΜ έβγαινε με μεγάλη διαφορά τρίτο και με περισσότερες έδρες, θα δημιουργούσε αίσθηση πλήρους μετατόπισης του πολιτικού κέντρου βάρους, κάτι που δεν συμβαίνει τώρα. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος σαφώς δημιούργησε -θετικές- εντυπώσεις, με τις τηλεοπτικές εμφανίσεις του να προσθέτουν στο κόμμα και όχι να αφαιρούν, όπως συνέβαινε ενίοτε στο παρελθόν. Και με αξιώσεις… τελειώσει την καριέρα του στην προεδρία της Βουλής.

Το ΕΛΑΜ είναι αναμφίβολα νικητής και καθιερώνεται πλέον ως ο τρίτος πόλος της πολιτικής ζωής. Ενισχυμένο, εδραιωμένο και… ολίγον, βεβαίως, «παροπλισμένο» εξαιτίας των ισορροπιών και της αριθμητικής δύναμης που συμπληρώνουν ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ μαζί.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση του Οδυσσέα Μιχαηλίδη και του ΑΛΜΑ. Παρά τον μεγάλο θόρυβο που δημιούργησε πολιτικά και επικοινωνιακά, η εκλογική του επιρροή αποδείχθηκε αρκετά πιο περιορισμένη από την εικόνα που καλλιεργήθηκε τους προηγούμενους μήνες. Το Άλμα πέτυχε είσοδο στη Βουλή και κατέγραψε αξιοπρόσεκτη παρουσία, χωρίς όμως να αποκτήσει το πολιτικό βάρος που θα του επέτρεπε να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό θεσμικό ρόλο. Το γεγονός ότι η πολιτική του δυναμική κινήθηκε περίπου στα επίπεδα που είχε καταγράψει η Δημοκρατική Παράταξη το 2021 δείχνει ότι υπάρχει μεν κοινό διαμαρτυρίας, αλλά όχι ακόμη πλειοψηφικό ρεύμα εξουσίας, περιορίζοντας σημαντικά τις προοπτικές του για το 2028. Επιπλέον, οι συγκρούσεις του με το ΑΚΕΛ και η ευθεία προσωπική επίθεση στον Στέφανο Στεφάνου –την οποία, πολύ ορθά, μάζεψε νωρίς- έριξε σκιές σε μια πιθανή μελλοντική προεδρική συνεργασία.

Ο Φειδίας Παναγιώτου κατάφερε να μετατρέψει το προσωπικό του brand και τη διαδικτυακή του αναγνωρισιμότητα σε τέσσερις έδρες στο κοινοβούλιο, με μικρότερη μεν, αλλά όχι αμελητέα επιρροή. Ταυτόχρονα όμως, το αποτέλεσμα των βουλευτικών δείχνει και τα όρια αυτού του φαινομένου. Ο θόρυβος στα social media, η δημοφιλία στο διαδίκτυο και η επικοινωνιακή κυριαρχία δεν μεταφράζονται αυτόματα σε πλειοψηφικό πολιτικό ρεύμα. Η κυπριακή κοινωνία μπορεί να θέλει να «ταρακουνήσει» το σύστημα, αλλά παραμένει αρκετά επιφυλακτική απέναντι στην ιδέα να παραδώσει τη διακυβέρνηση σε πρόσωπα χωρίς σαφή πολιτική δομή, εμπειρία ή συνεκτικό πρόγραμμα. Έτσι, το φαινόμενο Φειδία μοιάζει σήμερα περισσότερο με ισχυρή δύναμη πίεσης και έκφρασης κοινωνικής δυσφορίας παρά με ώριμη εναλλακτική εξουσίας. Και αυτό ίσως είναι ένα από τα βασικά μηνύματα της κάλπης.