Γράφει ο Κώστας Μπαλαχούτης
Ήμουν πιτσιρίκος το 1982 όταν αγόρασα το άλμπουμ του Chris de Burgh, «The Getaway». Αιτία το μέγα σουξέ «Don’t pay the ferryman», που τότε ακουγόταν παντού. Κάτι που συνεχίστηκε δυναμικά και τα επόμενα χρόνια, αφού ο ακριβός μπαλανταδόρος και παραμυθάς αγαπήθηκε πολύ στον τόπο μας, όπως και σε άλλες γωνιές του πλανήτη.
Μπορεί να μην έγινε ποτέ η… πρώτη φίρμα, μπορεί να τον αμφισβήτησαν πολλοί για πολλά, όμως ο Chris de Burgh και τα ωραία τραγούδια που παρουσίασε στην πολύχρονη διαδρομή του ομόρφυναν τις στιγμές των ανθρώπων και έμειναν!
Ο συγκεκριμένος δίσκος του με κέντρισε και με κέρδισε. Δεν έμεινα στην τρανή επιτυχία. Απ’ τη στιγμή που ανέβαινε στο πλατό του πικάπ… δεν έλεγε να κατέβει. Απ’ την αρχή μέχρι το τέλος και ξανά απ’ την αρχή.
Ανάμεσα στα τραγούδια, εκεί λίγο προς το φινάλε της δεύτερης πλευράς του βινυλίου, ερχόταν το γοητευτικό και, εκρηκτικό συνάμα, πάντρεμα του «The revolution» με το «Light a fire», για να ολοκληρωθεί η τριλογία με το «Liberty».
Το ότι ο Chris de Burgh «έγραψε» γερά και στην πατρίδα μας με αυτό το άλμπουμ, υπογραμμίστηκε δύο χρόνια αργότερα με τη «Διαίρεση» του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Η Λίνα Νικολακοπούλου κέντησε τα λόγια, ο Κώστας Γανωσέλης την ενορχήστρωση και τα παραπάνω δύο πρώτα τραγούδια «αναγεννήθηκαν» ως «Δεν υπάρχω». Μάλιστα με αυτό ξεκινούσε και ο μεγάλος δίσκος του Ελληνα ρόκερ.
Να προσθέσουμε πως «The Getaway» γνώρισε πλατιά αναγνώριση, φτάνοντας στο Νο30 της Βρετανίας με παραμονή 16 εβδομάδων στον πίνακα επιτυχιών. Παράλληλα, θα βρεθεί στο Νο1 της Δυτικής, τότε, Γερμανίας, στο Νο2 της Νορβηγίας, στο Νο3 της Αυστρίας, στο Νο9 του Καναδά, στο Νο19 της Αυστραλίας και στο Νο43 του αμερικανικού Billboard.
Νωρίτερα, το 1979, ο Chris de Burgh είχε παρουσιάσει το τέταρτο κατά σειρά άλμπουμ του, με τον τίτλο «Crusader». Μια εργασία με χαμηλότερο εμπορικό εκτόπισμα, που όμως δεν πέρασε απαρατήρητη.
Το εννάλεπτης διάρκειας ομότιτλο τραγούδι από πολλούς θεωρείται αριστουργηματικό. Ο Chris de Burgh δεν είναι ιστορικός, αλλά ξέρει να γράφει μοναδικές ιστορίες, με καμβά αληθινά γεγονότα, και να τις αποδίδει αναλόγως.
Ετσι, όταν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου φωνάζει δυνατά το 1989 «Χορεύω», το «Crusader» μεταμορφώνεται με τα λόγια του Γιώργου Λέφα σε «Για μένα τραγουδώ». Σε κάποιο σημείο του, ο στίχος αναφέρει: Παίζει ένα τραγούδι του Chris de Burgh παλιό / Σου άρεσε θυμάμαι να σ’ το τραγουδώ…
Πολίτης του κόσμου, με Βρετανό διπλωμάτη πατέρα, Ιρλανδή μητέρα, κόρη υψηλόβαθμου στρατιωτικού, ο Chris de Burgh πέρασε νεαρός στιγμές της ζωής του σε Μάλτα, Ζαΐρ, Νιγηρία… Η περιπλάνησή του αυτή, η καλλιέργεια και οι φιλολογικές σπουδές του νομίζω πως αποτυπώνονται στα έργα του.
Ευαίσθητος αλλά και τρικυμιώδης, για ορισμένους πολύ γλυκανάλατος, ο τελευταίος ρομαντικός για άλλους, το φθινόπωρο του 2024 παρουσίασε τη δισκογραφική συλλογή του με τον τίτλο «50» και τον επεξηγηματικό υπότιτλο μιας αξιοπρόσεκτης πορείας «years of music».
