Είναι ο χώρος σας καταφύγιο;
Παναγιώτης Διογένους
Θυμάμαι το σπίτι ενός φίλου μου, όταν ήμουν παιδί. Δύο δρόμους πιο κάτω, αλλά στα μικρά μου μάτια έμοιαζε σαν να ήταν σε διαφορετική ήπειρο. Δεν ήταν το μεγαλύτερο της γειτονιάς. Ούτε το πιο πολυτελές. Κι όμως, όταν έκλεινε η πόρτα πίσω μου, ο θόρυβος του δρόμου έσβηνε, σαν να τον είχε καταπιεί το χαλί. Μύριζε ξύλο και λουλούδια, ακουγόταν σχεδόν πάντα μουσική στο βάθος και ο φωτισμός ήταν χαμηλός. Σε μια γωνιά της Έγκωμης, ο μικρός μου εαυτός ένιωθε πως έμπαινε σε έναν άλλο κόσμο.
