Μάθαμε ότι στο κέντρο της Αθήνας εργαστήριο πραγματοποιούσε σοβαρές και επικίνδυνες ιατρικές πράξεις χωρίς αυτό να έχει ελεγχθεί απ’ τις αρμόδιες αρχές. Ή μάλλον, για την ακρίβεια, μάθαμε ότι το εργαστήριο είχε μεν ελεγχθεί αλλά δεν είχε ελεγχθεί. Μέχρι εδώ τίποτε το πρωτότυπο. Κι όπως είπε η υπεύθυνη της ομάδας ελέγχου του Ιατρικού Συλλόγου, «συναδέλφους ελέγχουμε. Δεν είμαστε και η αστυνομία». Το εργαστήριο διέθετε ειδικό μηχάνημα πλασμαφαίρεσης. Μια μάλλον ογκώδης συσκευή την οποία δεν μπορείς να κρύψεις στο συρτάρι. Τίποτε απ’ αυτά δεν ήταν κρυφό. Το εργαστήριο διαφημιζόταν μαζί με το μηχάνημά του και στο Διαδίκτυο και σε διάφορα ιατρικά συνέδρια. Οι ιδιοκτήτες του επαίρονταν ότι εφάρμοζαν μεθόδους εναλλακτικής ιατρικής και δη κβαντικής και ότι διέθεταν και τον απαραίτητο εξοπλισμό. Μου κάνει εντύπωση ότι κανείς από τους συναδέλφους τους που συμμετείχαν στα συνέδρια δεν τους ζήτησε να εξηγήσουν τι είναι «η κβαντική ιατρική» και αν ξέρουν ότι το πρωτόκολλο επιβάλλει η πλασμαφαίρεση να πραγματοποιείται σε νοσοκομεία και όχι σε ιδιωτικά ιατρεία. Μάθαμε ότι η θεραπεία κόστιζε –λογικό αφού ήταν κβαντική και εναλλακτική– και ως εκ τούτου ήταν αρκετά δημοφιλής σε συμπολίτες μας που είχαν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν στο κόστος. Μάθαμε ότι το ζεύγος που διατηρούσε το εργαστήριο ήταν και οι δύο διπλωματούχοι της ιατρικής. Δεν είναι πρώτη φορά που το πανεπιστημιακό δίπλωμα κρίνεται όχι από την κτήση του αλλά από τη χρήση του. Και όλ’ αυτά τα μάθαμε επειδή είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια τους ο Γιώργος Μαζωνάκης. Αν δεν είχε αφήσει την τελευταία του πνοή στο μηχάνημα, το ιατρείο θα συνέχιζε το κοινωφελές και προσοδοφόρο του έργο ανενόχλητο. Ηταν η κακιά στιγμή.

Αντιλαμβάνομαι όσους ασθενείς εν τη απελπισία τους προστρέχουν στον πρώτο μάγο που υπόσχεται να τους απαλλάξει από τα δεινά τους. Ομως δεν είναι όλοι τους απελπισμένοι. Είναι πολλοί που αντιμετωπίζουν με δυσπιστία την επιστήμη με τις αργές και τις πολλές φορές επώδυνες διαδικασίες της και είναι έτοιμοι να παραδοθούν στον πρώτο τυχόντα που μασκαρεμένος σε γιατρό, τούς προτείνει μια λύση που μόνον αυτός γνωρίζει. Παρά τα άλματα του Διαφωτισμού, όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας την πίστη στην πρωτόγονη μαγεία. Το ζήσαμε στην ανορθολογική παράνοια στον καιρό της πανδημίας. Και τέλος κάτι που μοιάζει προφανές, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι σημαντικό. Η μαγεία κερδίζει σε κύρος επειδή είναι ακριβή. Σε κάνει να αισθάνεσαι ξεχωριστός επειδή εσύ έχεις τη δυνατότητα να τη χρησιμοποιήσεις. Αν σου προσφερόταν δωρεάν δεν θα την καταδεχόσουν καν. Απλώς καμιά φορά αποδεικνύεται τόσο ακριβή όσο και η ζωή σου.