Μετά το τέλος της απογοητευτικής πρεμιέρας των Πορτογάλων στο Μουντιάλ και την ισοπαλία 1-1 κόντρα στη Λ.Δ. του Κονγκό, ο προπονητής των Ιβήρων, Ρομπέρτο Μαρτίνεθ, δήλωσε αφοπλιστικά ότι «δεν είχε απολύτως κανένα νόημα, την ώρα που ψάχνουμε γκολ, να βγάλω από το γήπεδο τον Κριστιάνο Ρονάλντο, που είναι ο καλύτερος σκόρερ στην Ιστορία».

Το δεύτερο σκέλος είναι αδιαμφισβήτητα σωστό. Με 973 γκολ σε 1.228 εμφανίσεις σε συλλογικό και διεθνές επίπεδο, ο Κριστιάνο είναι ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του αθλήματος –και δεν προβλέπεται να απειληθεί κιόλας για πολλά χρόνια ακόμα.

Το πρόβλημα βρίσκεται στο «να βγάλω από το γήπεδο τον Κριστιάνο» κομμάτι αυτών που είπε. Διότι ο Κριστιάνο πολύ απλά δεν βγαίνει από το γήπεδο στη συντριπτική πλειονότητα των παιχνιδιών της Πορτογαλίας. Μένει μέσα μέχρι το τέλος. Οπως κι αν παίζει. Ο,τι κι αν κάνει. Κι αυτό, εύλογα, δημιουργεί απορίες. Είναι θέμα ασυλίας ή κάτι μεγαλύτερο απ’ αυτό; Ο θρύλος των Μπλάκμπερν και Σέλτικ στα 90s-00s, Κρις Σάτον, διατύπωσε ξεκάθαρα στο BBC την άποψη ότι ο Μαρτίνεθ «φοβάται να τον βγάλει». Στο σημείο αυτό, όπως λένε και στο χωριό μου, the plot thickens.

Ο Ρονάλντο υπεράνω της ομάδας

Ναι, η επαφή του Ρονάλντο με τα δίχτυα είναι μοναδική. Ναι, ακόμα και φέτος, στα 41 του, έβαλε 30 γκολ σε 37 παιχνίδια με την Αλ Νασρ. Με την εθνική του, ωστόσο, έχει 10 παιχνίδια να σκοράρει σε Euro ή Μουντιάλ, από το εύστοχο πέναλτι του 2022 με την Γκάνα, στη φάση των ομίλων. Μάλιστα το τελευταίο του γκολ που δεν προήλθε από πέναλτι σε μεγάλη διοργάνωση, ήταν το 2018 κόντρα στο Μαρόκο. Οκτώ χρόνια πριν. Πολύς καιρός. Πάρα πολύς. 

Οι υποστηρικτές του λένε ότι ορθώς δεν βγαίνει ποτέ γιατί είναι ο καλύτερος και μπορεί ανά πάσα στιγμή να αλλάξει τη ροή και να καθορίσει την έκβαση οποιουδήποτε αγώνα. Οι πιο ψύχραιμοι βλέπουν έναν παίκτη που χαλάει ό,τι φτιάχνουν οι συμπαίκτες του, έχοντας στο μυαλό του μόνο το να παρέμβει για να προσθέσει στον λογαριασμό του ακόμα ένα γκολ που θα τον φτάσει πιο κοντά στα μυθικά 1.000. Οι υποστηρικτές γελάνε με τα δημοσιεύματα περί γκρίνιας ή ότι π.χ. «δεν χαιρέτησε τους συμπαίκτες του», λέγοντας ότι πρόκειται απλώς για δείγμα της άκρως ανταγωνιστικής του φύσης, εκεί που οι πιο ψύχραιμοι και ουδέτεροι βλέπουν ανημποριά και αλαζονεία.  

Πάντως και οι μεν και οι δε βλέπουν ότι ο Κριστιάνο, παρά τη “L’etat, c’est moi” στάση του, περισσότερο φρενάρει την Πορτογαλία παρά τη βοηθάει. Δεν είναι ακριβώς ότι μ’ αυτόν στο γήπεδο οι Ιβηρες παίζουν με 10, είναι ότι από έναν παίκτη με το αγωνιστικό του στάτους περιμένεις πολλά περισσότερα και όχι να λειτουργεί ως αγωνιστικό βαρίδι, ειδικά στην παγκόσμια σκηνή του Μουντιάλ. 

Οι αριθμοί λένε ότι κόντρα στο Κονγκό, ο Ρονάλντο δεν έκανε απολύτως τίποτα ουσιαστικό. Ούτε ένα σουτ στον στόχο, ούτε μία ντρίμπλα, ούτε μία σημαντική πάσα, τίποτα. Σχολιάζοντας την παρουσία του στο παιχνίδι στο Fox Sports, ο Τιερί Ανρί είπε λίγο-πολύ ότι ο Ρονάλντο αγωνίζεται ως «εννιάρι» χωρίς ούτε να είναι ούτε να φέρεται ως τέτοιο –κι αυτό αποβαίνει εις βάρος της Πορτογαλίας.  

Δύο ματς για να το σώσει

Δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο Μαρτίνεθ όντως φοβάται τον Ρονάλντο και γι’ αυτό τον κρατάει επί 90΄ στο γήπεδο, ανεξαρτήτως απόδοσης. Ούτως ή άλλως ο Ισπανός προπονητής θα αποχωρήσει από τον πάγκο της Πορτογαλίας μετά το Μουντιάλ, οπότε μπορεί απλά να θέλει να έχει το κεφάλι του ήσυχο, και να μην επιθυμεί να είναι αυτός που θα χρεωθεί το «γκρέμισμα» του μύθου της εθνικής. 

Οι συμπαίκτες του Ρονάλντο, επίσης, δεν μιλάνε για το θέμα. Πιθανώς να το έχουν αποδεχθεί. Οχι ότι δεν το βλέπουν βέβαια. Γιατί μπορεί το ρόστερ της Πορτογαλίας να μην έχει «μπόμπερ» εγνωσμένης αξίας, όπως παλιότερα τον Παουλέτα ή τον Εουσέμπιο, αλλά κι ο Γκονσάλο Ράμος με τον Ζοάο Φέλιξ μόνο αμελητέες ποσότητες δεν είναι. Ο πρώτος έπαιξε 10 λεπτά με το Κονγκό, ο δεύτερος καθόλου. 

Τα παιχνίδια με Ουζμπεκιστάν και Κολομβία που ακολουθούν είναι κομβικά, τόσο για τη διαχείριση της ομάδας από τον προπονητή της, όσο και για τον ίδιο τον Κριστιάνο. Ο πρώτος για να αποδείξει ότι ενεργεί προς όφελος της Πορτογαλίας και όχι για να υπηρετήσει την «ενός ανδρός αρχή» του σούπερ σταρ της και ο δεύτερος για να αποδείξει ότι δεν κυνηγάει απλώς το να σκοράρει σε έκτο συνεχόμενο Μουντιάλ (και να ισοφαρίσει το ρεκόρ του Μέσι), αλλά για να βοηθήσει ουσιαστικά την εθνική του να πάει όσο πιο μακριά γίνεται.