Με αφορμή το περιστατικό στην Κέρκυρα, ας αναρωτηθούμε ποιος ή ποιοι φταίνε που ένα «δεσποζόμενο» σκυλί κοιμόταν στον δρόμο, με αποτέλεσμα να το πατήσει αυτοκίνητο.

Θυμάμαι τα παλιά τα χρόνια, όταν ο χωροφύλακας (ναι, μη γελάς, τον πρόλαβα κι αυτόν) τσίμπαγε κανέναν έφηβο πιτσιρικά να έχει κάνει κάποια αλητεία –μικροκλοπές, βανδαλισμούς, οδήγηση χωρίς δίπλωμα (μηχανάκι πάντα)–, το περιστατικό έληγε, πολύ συχνά με τη σύμφωνη γνώμη του παθόντος, με την παράδοση του δράστη στους γονείς του. 

Κάποιοι καλοπροαίρετοι χωροφύλακες επιχειρούσαν μια προκάτ νουθεσία αναμεμειγμένη με φοβέρα για τη «φυλακή όπου θα σαπίσεις αν σε πιάσουμε και είσαι δεκαοχτώ και μια μέρα», κάποιοι άλλοι έριχναν πέντε σφαλιάρες ή μια ολιγόωρη παραμονή στο κρατητήριο «προς συμμόρφωσιν» (αν και πάντα είχα την εντύπωση ότι το ψιλοαπολάμβαναν κιόλας) και τέλος!

Οι νόμιμοι κηδεμόνες, αυτοί που ήταν σχεδόν πάντα πραγματικά και αποκλειστικά υπεύθυνοι για το τι κάνουν τα ηλιθίως απερίσκεπτα και ανεύθυνα (όπως ήμαστε όλοι σε αυτή την περίεργη ηλικία) παιδιά τους, παρέμεναν πάντα στο απυρόβλητο. Μη σας πω ότι αντιμετωπίζονταν και με κάποια συμπόνια από τα όργανα της τάξης, που τους έπεσε ο κλήρος να μεγαλώσουν αυτούς τους… τεντιμπόηδες.

Όλα αυτά, βέβαια, άλλαξαν. Όπως έπρεπε. Πριν από κάθε δράση, υπάρχει μια αιτία· και από πίσω της, μια επιλογή ή μια παράλειψη. Ο νόμος απαιτεί την κατανομή και τον καταλογισμό της ευθύνης για κάθε παράνομη πράξη στα πρόσωπα που μπορούν να την επωμιστούν: ενήλικα, έχοντα σώας τας φρένας, με δυνατότητες αυτενέργειας και διάκρισης ανάμεσα στο καλό και το κακό. 

Όλα αυτά… για τους ανθρώπους. Ακόμη. 

Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, έχοντας ζήσει αυτή την ολιγοδεκαετή εξέλιξη, να δηλώνω αισιόδοξος (αν και δεν σας έχω συνηθίσει στο παρελθόν) και να πω ότι –πού θα πάει– κάποια στιγμή ο νομοθέτης θα καταλάβει ότι τα ζώα έχουν πολλές ομοιότητες με τα ανήλικα ανθρώπινα όντα και πως, και γι’ αυτά, όταν κάποιος αναλαμβάνει τον ρόλο του κηδεμόνα, είναι υπεύθυνος. Είτε το δηλώνει με τις πράξεις του είτε το αποκαλύπτει με τις παραλείψεις του. Απέναντι στον νόμο είναι ένα και το αυτό. 

Το σκυλάκι που πάτησε η –κατά δήλωσή της, απρόσεκτη– οδηγός στην Κέρκυρα «ήταν δεσποζόμενο», δήλωνε χθες ο αντιδήμαρχος πολιτικής προστασίας, «και ανήκε στην οικογένεια που κατοικούσε στο σπίτι μπροστά από το οποίο σημειώθηκε το περιστατικό». Παρ’ όλα αυτά ήταν στον δρόμο. Όπως χιλιάδες άλλα ζώα με περιλαίμια, τσιπ και ιδιοκτήτες, που κυκλοφορούν ελεύθερα για να σκοτωθούν ή να σκοτώσουν, επειδή τα αφεντικά τους πιστεύουν ότι η ευθύνη τους εκτείνεται μέχρι το σημείο που ορίζουν οι ίδιοι. Όχι ο νόμος. Οι ίδιοι· και η βολή τους!

Άραγε, σε είκοσι με τριάντα χρόνια, θα αναρωτιόμαστε πάλι μαζί: Πώς ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο να θεωρούνταν φυσιολογικό; Ή μήπως χρειάζεται να προχωρήσουμε πολύ βαθύτερα στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους για να δούμε προκοπή;

Ένα είναι σίγουρο: αν το φουκαριάρικο ζώο στην Κέρκυρα βρισκόταν μέσα στην αυλή, όπως έπρεπε, σήμερα θα ήταν ζωντανό. Και, αν ήταν αδέσποτο, η γυναίκα που το πάτησε δεν θα κυκλοφορούσε σήμερα ελεύθερη με ένα συμβολικό πρόστιμο πεντακοσίων ευρώ «για αμέλεια». Έξυπνοι αναγνώστες είστε, ενώστε τις τελείες…