Γράφει ο Αιμίλιος Χαρμπής

ΒΕΝΕΤΙΑ – ΑΠΟΣΤΟΛΗ. Το Σαββατοκύριακο στη Βενετία κύλησε από το κρύο στη ζέστη: κυριολεκτικά, αφού η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ σκοτεινής αίθουσας και εξωτερικών χώρων κοντεύει τους 20 βαθμούς, αλλά και μεταφορικά, με όσα (πολλά) είδαμε στην οθόνη πότε να ενθουσιάζουν και πότε να περνούν περίπου αδιάφορα. Και αν αυτό είναι απολύτως αναμενόμενο για οποιοδήποτε κινηματογραφικό φεστιβάλ, εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι το πρωτοφανές πλήθος κόσμου που συρρέει αυτές τις μέρες στο νησάκι Λίντο. Σύμφωνα με τα στοιχεία των διοργανωτών, η προσέλευση κοινού και επαγγελματιών έχει σχεδόν τριπλασιαστεί σε σύγκριση με το 2019, ωστόσο η αύξηση είναι ολοφάνερη και διά γυμνού οφθαλμού: στις ουρές έξω από τις αίθουσες, τις καντίνες και τις τουαλέτες, στις επιπλέον προβολές που προστίθενται στο πρόγραμμα, ακόμη και στην (ευρύχωρη) αίθουσα Τύπου, όπου πλέον η είσοδος γίνεται με χαρτάκι προτεραιότητας, όπως στις… ουρές του σούπερ μάρκετ.

Ανατομία της τηλεόρασης

Τα πράγματα, πάντως, δεν είναι ρόδινα για τους δημοσιογράφους ούτε επί της οθόνης. Επειτα από το «Ink» του Ντάνι Μπόιλ, το οποίο αφηγήθηκε με καυστικό τρόπο την ιστορία δημιουργίας του σύγχρονου κιτρινισμού στα έντυπα ΜΜΕ, σειρά πήρε το «Prime Time» του Λανς Οπενχάιμ, αυτή τη φορά στο πεδίο της τηλεόρασης. Ο Ρόμπερτ Πάτινσον υποδύεται τον Κρις Χάνσεν, (αληθινό) παρουσιαστή του τηλεοπτικού σόου «To Catch a Predator», το οποίο μέσα στη δεκαετία του 2000 σκαρφάλωσε στα νούμερα τηλεθέασης, αποκαλύπτοντας – παραδίδοντας στην αστυνομία μια σειρά από υπόπτους για παιδοφιλία. Με τον Πάτινσον να εξελίσσεται σε μετρ των ελαφρώς αλλόκοτων χαρακτήρων και να βάζει γερή υποψηφιότητα για το βραβείο ερμηνείας, η ταινία ανατέμνει την αμερικανική τηλεοπτική κουλτούρα, δίχως να την εξυμνεί ή να την καταδικάζει. Ενδιαφέρουσα και η ντοκιμαντερίστικη κινηματογράφηση, που μας θυμίζει την εικόνα που βλέπαμε εκείνον τον καιρό στις τηλεοράσεις μας.

Σκηνή από το ντοκιμαντέρ για την επανένωση της θρυλικής μπάντας Oasis, «Don’t Look Back in Anger».

Και αν ο πρωταγωνιστής του «Prime Time» λοξοκοιτάζει προς τα βραβεία του προσεχούς Σαββάτου, το ίδιο –και με μεγαλύτερες ίσως αξιώσεις– κάνουν οι συντελεστές δύο ακόμη ταινιών που είδαμε μέσα στο Σαββατοκύριακο. Ο δεξιοτέχνης Κορεάτης Λι Τσανγκ-ντονγκ επέστρεψε με το «Possible Love», ένα φιλμ μοναδικής κινηματογραφικής «θερμοκρασίας», το οποίο ξεκινά από το οικογενειακό δράμα για να προχωρήσει στο σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον. Η απόλυση ενός εργάτη –μαζί με εκατοντάδες άλλους– από το τοπικό εργοστάσιο θα οδηγήσει στην απεργία-κατάληψη, στη σκληρή καταστολή και στα συνακόλουθα σωματικά και ψυχικά τραύματα, τα οποία αναλαμβάνει να καταγράψει με την κάμερά της μια σκηνοθέτις που ανήκει σε ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Δίχως την εξτραβαγκάντζα π.χ. των οσκαρικών «Παράσιτων», αλλά με ακόμη πιο διεισδυτική ματιά, ο Λι Τσανγκ-ντονγκ αποδεικνύει ξανά ότι το ασιατικό σινεμά βρίσκεται αυτόν τον καιρό στην αιχμή της κοινωνικοπολιτικής παρατήρησης.

Η δεύτερη αξιοσημείωτη ταινία του περασμένου διημέρου ήταν το «Woman Unknown» της Δανής Μέι ελ-Τούκι, η οποία είναι και η μόνη γυναίκα κινηματογραφίστρια του φετινού διαγωνιστικού. Η ίδια σχολίασε το γεγονός στη σχετική συνέντευξη Τύπου ως «δομικό πρόβλημα», ωστόσο δεν είναι αυτό που ξεχωρίζει την ταινία της. Αντιθέτως, αυτή παρουσιάζει με αξιοθαύμαστη νηφαλιότητα και υποδόρια ένταση την ιστορία των γυναικών που βασανίστηκαν και διαπομπεύτηκαν, συχνά δίχως πειστικά στοιχεία, ως «συνεργάτιδες» των ναζί, έπειτα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν θα μας κάνει εντύπωση να τη δούμε και με το βραβείο σκηνοθεσίας στην επερχόμενη τελετή απονομής, αφού η κινηματογράφηση, ιδίως των εσωτερικών της, είναι υποδειγματική.

Ευγνωμοσύνη

Μια άλλη σπουδαία κυρία της 7ης Τέχνης, εν τω μεταξύ, η Ελεν Μπέρστιν, παρέλαβε χθες τον τιμητικό Χρυσό Λέοντα για το σύνολο της προσφοράς της. «Οταν άρχισα να δουλεύω, δηλαδή πριν από… 150 χρόνια, δεν υπήρχαν γυναίκες στο σετ, παρά μόνον οι ηθοποιοί. Δεν υπήρχαν γυναίκες στο συνεργείο, ούτε πίσω από την κάμερα», είπε η 93χρονη Μπέρστιν, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της στη Μάγκι Τζίλενχαλ, η οποία της πρότεινε τον ρόλο της 100χρονης Μέριλιν Μονρόε στη μικρού μήκους φανταστική βιογραφία «Flesh Impact», που έκανε πρεμιέρα επίσης χθες στη Βενετία. Η ίδια έχει μάλιστα και δεύτερη ταινία εδώ, αφού εμφανίζεται και στο «Place to Be» του Κορνέλ Μουντρούτσο.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας Αλμπέρτο Μπαρμπέρα φιλάει το χέρι της Ελεν Μπέρστιν, κατά την απονομή του Χρυσού Λέοντα για το σύνολο της προσφοράς της. [REUTERS / Yves Herman]

Λόγος, τέλος, πρέπει να γίνει και για την πιο διασκεδαστική ταινία του περασμένου τριημέρου εδώ στη Μόστρα. Δεν ήταν λίγοι οι θεατές που συνόδευαν σιγοτραγουδώντας τα κομμάτια των Oasis κατά τη διάρκεια των προβολών του ντοκιμαντέρ «Don’t Look Back in Anger» των Γουίλ Λάβλεϊς και Ντίλαν Σάουθερν. Με τον σπουδαίο Στίβεν Νάιτ («Peaky Blinders») να υπογράφει το σενάριο, το φιλμ παρακολουθεί από κοντά την επανένωση της εμβληματικής μπάντας των ’90s, καθώς και τη συνακόλουθη παγκόσμια περιοδεία. Κυρίως μας δείχνει πώς οι ανοικονόμητοι αδελφοί Γκάλαχερ τα έχουν βρει επιτέλους μεταξύ τους, προσφέροντας στους πολυπληθείς θαυμαστές τους ανά τον κόσμο αυτό που τους έλειπε επί 16 χρόνια: να τους απολαμβάνουν μαζί ζωντανά. Οσο για εμάς, κατευθυνόμαστε τρέχοντας στην επόμενη προβολή, καθώς η τελική ευθεία του Φεστιβάλ Βενετίας πλησιάζει… «Little by Little».