Γράφει ο Γιάννης Τσαούσης
Στο 60ό λεπτό του παιχνιδιού με το αποτέλεσμα ακόμη στο 0-0 στο Ολντ Τράφορντ, ο Γκβάρντιολ σεντράρει από τα αριστερά, στην πορεία της μπάλας πετάγεται ο Φερνάντες προσπαθώντας να κάνει κεφαλιά-ψαράκι και ο Μαρτίνες που προσπαθεί να τη διώξει, δεν τη βρίσκει κανείς τους, αυτή φτάνει στον Χάαλαντ που σκοράρει.
Ο επόπτης σηκώνει σημαία για οφσάιντ, το VAR όμως κατακυρώνει το γκολ θεωρώντας ότι ο σκόρερ καλύπτεται από το τεντωμένο πόδι του Ντόργκου, που προσπάθησε να ανακόψει τη σέντρα, και ταυτοχρόνως ότι ο Φερνάντες δεν επηρεάζει τη φάση διότι «δεν παίζει την μπάλα».
Το γκολ αυτό είναι το μοναδικό του παιχνιδιού. Μετά το τέλος του, ο προπονητής της Γιουνάιτεντ, Μάικλ Κάρικ, χαρακτηρίζει την απόφαση «εξωφρενική» και προσθέτει ότι «η εξήγηση το έκανε ακόμα χειρότερο». Ο αμυντικός των γηπεδούχων, Λισάντρο Μαρτίνες, που συμμετείχε στη φάση, δηλώνει με τη σειρά του: «Εγώ πήγα στον Φερνάντες επειδή ήταν μπροστά μου. Είναι απαράδεκτο. Κάθε χρόνο έρχονται πριν αρχίσει το πρωτάθλημα και μας εξηγούν τους κανονισμούς και μετά κάνουν αυτού του είδους τα λάθη».
Μαζεύοντας τα ασυμμάζευτα
Λίγες ώρες αργότερα με ανακοίνωσή της η Pro Ref, το αρμόδιο όργανο των διαιτητών της Πρέμιερ Λιγκ με επικεφαλής τον πρώην διαιτητή Χάουαρντ Γουέμπ, διευκρινίζει ότι στη συγκεκριμένη φάση οι VAR-ίστες «δεν εκτίμησαν σωστά την επίδραση της εμπλοκής του Φερνάντες στη φάση και θα έπρεπε να έχουν προτείνει επανεξέταση της φάσης εντός αγωνιστικού χώρου», αντί για κατακύρωση του γκολ.
Στο τέλος της δήλωσης λένε ότι θα ζητήσουν συγγνώμη από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αλλά, τι να το κάνεις, το κακό έχει ήδη γίνει. Και η ζωή συνεχίζεται. Με λίγη ακόμα μαυρίλα να πέφτει πάνω στο (πρώην) πάλλευκο ένδυμα με το οποίο το VAR παρουσιάστηκε στον κόσμο περίπου σαν πανάκεια για όλα τα διαιτητικά κακώς κείμενα των παρελθόντων ετών.
Ο κύκλος αυτός είναι φαύλος
Προφανώς και κανένα σύστημα δεν είναι τέλειο. Ομως, οι συνεχείς προσθήκες και εξειδικεύσεις στις περιπτώσεις που το VAR παρεμβαίνει στα παιχνίδια δίνουν έντονα την αίσθηση πως δεν αργεί η μέρα που η απονομή ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης θα είναι κατ’ ουσίαν αδιαμφισβήτητη για κάθε υπό εξέταση περίπτωση. Ως εκ τούτου, στην περίπτωση που το σφάλμα του VAR βρίσκεται πραγματικά σε μια «γκρίζα» ή αχαρτογράφητη από τους υπάρχοντες κανονισμούς περιοχή, κανένας –πέραν από τους κατ’ επάγγεμα κακοπροαίρετους ή τους άσχετους– δεν θα καταλογίσει δόλο για την όποια απόφαση ληφθεί.
Οταν όμως το λάθος γίνεται α) σε ένα από τα διασημότερα ποδοσφαιρικά ντέρμπι στον κόσμο, β) είναι σφάλμα που όφειλε να έχει αποφευχθεί, όχι μόνο με την τυπική τήρηση των κανονισμών αλλά απλώς με βάση την κοινή λογική, γ) καθορίζει το αποτέλεσμά του και δ) επιβεβαιώνεται ως λάθος από τον πλέον αρμόδιο φορέα, τότε η σκόνη αμφισβήτησης που σηκώνει γίνεται ανεμοστρόβιλος και πάει (από μόνη της η απόφαση αυτή) την κοινή περί δικαίου εμπέδωση στις παρεμβάσεις του VAR, πολλά βήματα πίσω.
Σ’ έναν κόσμο που κατά βάσιν λειτουργεί ορθότερα δια του σωστού παραδείγματος, το VAR δεν βρίσκεται σε θέση να διαφημιστεί ως «απολυτότητα» γιατί δεν είναι – και πιθανότατα δεν θα γίνει ποτέ. Απλώς θα υπάρχει για να δίνει ευρύτερο περιεχόμενο στις ποδοσφαιρικές συζητήσεις, άλλοτε ως ο «καλός» και άλλοτε ως ο «κακός» της ιστορίας μια που, όσο υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζεται να ερμηνεύσουν κάτι ώστε να αποφασίσουν, η πρόθεσή τους θα εξαρτάται από το χρώμα της φανέλας που φοράει ο κόσμος που τους κρίνει.
