Το μεταγραφικό καλοκαίρι του μπασκετικού Παναθηναϊκού έχει κυλήσει έως τώρα πέρα από κάθε φαντασία: ξεκίνησε με Φαλ, συνεχίστηκε με Μπαντιό, ακολούθησε ο Μπόνγκα και κορυφώθηκε με Γιαμπουσέλε. Ούτε ο πιο αισιόδοξος φίλος της ομάδας θα περίμενε ότι στις αρχές Ιουλίου η ομάδα θα είχε ήδη ξεμπερδέψει με όλα τα κομμάτια που έλειπαν από το παζλ που έχει στο μυαλό του ο Ομπράντοβιτς: ένας «δεινόσαυρος» για το «5», ο Μουσταφά Φαλ, με δώρο το ελληνικό διαβατήριο, ένας αμυντικός εξολοθρευτής για τα γκαρντ, ο Μπαντιό, που μια χαρά μπορεί να βάλει την μπάλα στο καλάθι, ένα σύνθετο φόργουορντ όπως είναι ο Μπόνγκα, που τον γλυκοκοίταζαν διάφορες ομάδες και ένας παιχταράς όπως ο Γιαμπουσέλε, ο οποίος δεν πρόλαβε καν να βγει στην αγορά, διότι αν είχε συμβεί αυτό σίγουρα θα γινόταν «πλειστηριασμός» για την απόκτησή του. Ο Παναθηναϊκός κινήθηκε έξυπνα, γρήγορα και αποτελεσματικά, πλήρωσε τα buy out χωρίς παζάρια και «τσιγκουνιές» και έβαλε σκληράδα, αμυντικό φίλτρο, προσωπικότητες και –κυρίως– παίκτες που κάνουν στον προπονητή του και ταιριάζουν με τα χαρακτηριστικά των υπόλοιπών παικτών του ρόστερ συμπληρώνοντάς τους.

Μία μόνο εκκρεμότητα υπάρχει για να έχουμε την πλήρη εικόνα: αυτή του «άσου». Εκεί που οι «ευρωπαϊκές επιλογές», δηλαδή παίκτες στο επίπεδο που έχει ανάγκη ο Παναθηναϊκός, πρακτικά δεν υπάρχουν. Οσοι υπάρχουν είτε δεσμεύονται με συμβόλαια είτε είναι μεγαλύτερης ηλικίας – και τέτοιους έχει ήδη ο Παναθηναϊκός: τον Σλούκα, στη χρονιά που μάλλον θα είναι η τελευταία της καριέρας του, και τον Γκραντ, ο οποίος στα 34 του, πλέον, πρέπει να παίζει όσο πρέπει και όπου πρέπει, ώστε να διατηρεί τις μπαταρίες του σε καλό επίπεδο.

Αξιόπιστο «τιμόνι»

Για κάποιους μπορεί να μοιάζει «φαταουλισμός» ή «πλεονεξία» να έχει πάρει ο Παναθηναϊκός αυτούς τους τέσσερις παίκτες, αλλά η σκέψη και το μυαλό να είναι σε αυτόν που δεν έχει πάρει ακόμα – στην πραγματικότητα είναι μια πολύ λογική και μπασκετική σκέψη. Διότι ακόμα και το πολυτελέστερο αυτοκίνητο χρειάζεται ένα αξιόπιστο «τιμόνι» για να το κουμαντάρει, που δεν θα κάνει «στραβοτιμονιές», δεν θα στρίβει από μόνο του σε λάθος κατεύθυνση και θα έχει γρήγορη επαναφορά μετά από λακκούβες και σαμάρια.

Ο καλύτερος διαθέσιμος «άσος» πριν από λίγες εβδομάδες ήταν ο παιχταράς Μοντέρο που πήρε ο Ολυμπιακός – εικάζω ότι αν ο Παναθηναϊκός είχε αλλάξει προπονητή λίγο πιο γρήγορα, ο Μοντέρο θα συζητούσε την προοπτική του Παναθηναϊκού. Το μπάσκετ του Αταμάν όμως δεν άρεσε στον παίκτη, το μπάσκετ του Μπαρτζώκα τού ταιριάζει, όπως θα του ταίριαζε και το μπάσκετ του Ομπράντοβιτς. Ο Ολυμπιακός κινήθηκε έξυπνα, γρήγορα, πρόλαβε τον ανταγωνισμό και έβαλε ένα «πυρηνικό όπλο» στη φαρέτρα του, την ώρα που ο Παναθηναϊκός πρέπει να είναι υπομονετικός, προσεκτικός στο ψάξιμό του και να κοιτάξει κατά βάση την αμερικανική αγορά, με ό,τι ρίσκο μπορεί να εμπεριέχει κάτι τέτοιο, όταν πρέπει να διαλέξεις έναν παίκτη χωρίς ευρωπαϊκές παραστάσεις, με διαφορετική νοοτροπία γύρω από το μπάσκετ και θέλεις να έχει και τα χαρακτηριστικά που επιθυμείς.

Το «πακέτο»

Ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά; Καλή οργάνωση, δημιουργία και αξιόπιστο σουτ από την περιφέρεια. Ολα τα υπόλοιπα, δηλαδή πόσο καλός αμυντικός μπορεί να είναι ή πόσο ψηλός ή πόσο αθλητικός, είναι πράγματα που ο «Ζοτς» μπορεί να «καμουφλάρει», ειδικά με τους παίκτες που διάλεξε και οι οποίοι έχουν το κορμί, τα πόδια και τη διάθεση να βουλώνουν τρύπες στην άμυνα. Αλλά το οργανωτικό κομμάτι είναι μια κατηγορία από μόνο του – οι «νέοι Σλούκες» δυστυχώς δεν φυτρώνουν στα δέντρα.

Ο Παναθηναϊκός έχει φτιάξει ένα ονειρικό ρόστερ, ειδικά αν δεν αποχωρήσει κανείς, με έναν και μόνο αστερίσκο: αυτόν του «άσου» που δεν έχει έρθει ακόμα. Και αυτή ακριβώς η επιλογή μπορεί να κρίνει σε μεγάλο βαθμό ή να τελειοποιήσει το παιχνίδι της ομάδας, να βάλει όλα τα γρανάζια στη σωστή σειρά, να βγάλει ό,τι καλύτερο έχουν να δώσουν οι παίκτες της ομάδας.