Της ΛΟΥΚΙΑΣ ΛΟΪΖΟΥ ΧΑΤΖΗΓΑΒΡΙΗΛ
Σπούδασα στη Γαλλία, μια χώρα με έντονη πολιτιστική ταυτότητα και προοδευτικά πανεπιστήμια που προωθούσαν την κριτική σκέψη, την ανεκτικότητα και την αυτοεκτίμηση. Το 1984 διορίστηκα ως πρώτη έφορος του Λεβέντειου Δημοτικού Μουσείου στη Λευκωσία, τότε ήταν μόνο μια ιδέα και ένα μισογκρεμισμένο κτίριο. Οφείλω πολλά στον αείμνηστο Λέλλο Δημητριάδη, στον Πεύκιο Γεωργιάδη και στον τότε πρόεδρο του Ιδρύματος Λεβέντη, Κωνσταντίνο Λεβέντη. Με στήριξαν και το 1989 εγκαινιάσαμε το ιστορικό Μουσείο Λευκωσίας που τιμήθηκε ως το καλύτερο Μουσείο της Ευρώπης το 1991. Υπηρέτησα, επίσης, ως πρώτη διευθύντρια της Λεβεντείου Πινακοθήκης και συμμετείχα σε διοικητικά συμβούλια ιδρυμάτων και οργανισμών, με βασικό άξονα τον πολιτισμό. Στη μακρόχρονη εργασιακή πορεία μου, εκτός περιορισμένων περιπτώσεων, κυρίως ατόμων που δεν είχαν τις γνώσεις, τη μόρφωση αλλά και την κατανόηση και τον σεβασμό σε θέματα πολιτισμού, δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερες δυσκολίες και φυλετικές διακρίσεις.
Από την προσωπική μου πορεία προκύπτει ότι στον τομέα του πολιτισμού τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά από ότι σε άλλες εργασιακές θέσεις. Υπάρχει περισσότερη αλληλοκατανόηση, σεβασμός στον εργασιακό τομέα και ελάχιστες διακρίσεις σε θέματα φύλων. Σήμερα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο τομέας αυτός είναι γυναικοκρατούμενος. Για παράδειγμα, στο Τμήμα Αρχαιοτήτων το 1984 η πλειοψηφία των εργαζομένων ήταν άνδρες, σήμερα είναι γυναίκες. Αντίστοιχα σε πολλές άλλες θέσεις πολιτιστικής φύσης και χαρακτήρα όπως ιδιωτικά και κρατικά μουσεία, πολιτιστικοί χώροι, και υπηρεσίες δήμων που ασχολούνται με τον πολιτισμό, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ο τομέας αυτός -στην Κύπρο ειδικά- είναι γυναικοκρατούμενος. Όχι γιατί δεν υπάρχουν άξιοι άνδρες αλλά γιατί, ειδικά στον τόπο μας, η εργασία στον τομέα του πολιτισμού θεωρείται ότι ταιριάζει καλύτερα σε γυναίκες - ένα θέμα που αξίζει έρευνας και μεγάλης συζήτησης. Γιατί οι άνδρες επιλέγουν να μην ασχοληθούν με αυτό τον τομέα; Θεωρούνται άραγε τα επαγγέλματα αυτά λιγότερο σημαντικά και απαξιούν να ασχοληθούν; Ο πολιτισμός και η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι ίσως και το πιο δυνατό όπλο που διαθέτει η μικρή μας Κύπρος αυτή τη στιγμή.
Όταν το 2014 εγκαινιάσαμε τη Λεβέντειο Πινακοθήκη, ένας σπουδαίος διευθυντής μουσείου της Ολλανδίας, ο Wim Van der Weiden, μέντοράς μου και πρωτοπόρος στον τομέα της Μουσειολογίας, εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα ότι στην Κύπρο το προσωπικό της Λεβεντείου Πινακοθήκης αποτελείτο στην πλειοψηφία από γυναίκες, ειδικά σε θέσεις κλειδιά όπως διεύθυνση, επιμελήτριες συλλογών, μουσειοπαιδαγωγοί κ.ά.
Από το 1984 μέχρι και σήμερα ακολουθώ μια και μόνο πρακτική, αυτή των μηδενικών διακρίσεων. Θεωρώ ότι όλοι οι εργαζόμενοί μας εξελίσσονται ανάλογα με την απόδοσή τους, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας ή οικογενειακής κατάστασης. Η αξιολόγηση κάθε εργαζόμενου πρέπει να βασίζεται στην αφοσίωση, τη δέσμευση, τη συμβολή του στην επίτευξη των στόχων και στην υλοποίηση του οράματος που θέτει ο χώρος στον οποίο εργάζεται. Εύχομαι αυτή η αντίληψη και αντιμετώπιση να εφαρμοστεί σε όλους τους εργασιακούς χώρους στον τόπο μας. Γυναίκες και άνδρες είμαστε ίσοι απέναντι σε εμάς τους ίδιους και στον χώρο που εργαζόμαστε.
