Η Ε. είναι από ένα χωριό λίγο έξω από την Κερύνεια. Δεν μου το λέει η ίδια, μου το λέει η Τ. που την φροντίζει εδώ στο ίδρυμα. Η Ε. δεν θυμάται το χωριό της ή κι’αν θυμάται αφήνει την θύμιση να περιπλανηθεί σε κείνο το μυστήριο δωμάτιο του μυαλού της που μόνο η ίδια έχει πρόσβαση. Έφυγε πριν τον πόλεμο λέει η Τ, ζούσε στην Αγγλία, αριστοκράτισσα, δεν δούλεψε ποτέ της, όταν ήρθε εδώ την φέρανε με τα καπέλα και τους κεντημένους γιακάδες-προσπαθώ να κάνω εικόνα, δυσκολεύομαι- τώρα φοράει ένα ζευγάρι γκρίζες φόρμες και τα μαλλιά της είναι κοντά, λευκά, ξεσκέπαστα, εκτεθειμένα στον πυκνόρευστο αέρα της Στέγης.

Μόλις πρωτοήρθε κάτι θυμότανε λέει η Τ, τώρα μέχρι και το όνομα της κόρης της δεν συγκρατεί η μνήμη της, η κόρη της σπάνια έρχεται, η αλήθεια είναι πώς τόσους μήνες δεν έχω δει κανένα να την επισκέπτεται, το καταλαβαίνει άραγε ή μήπως εκεί που κατοικεί η σκέψη της όλα αυτά έχουν μηδαμινή σημασία; Μόνη της δεν μπορεί να φάει, την ταίζει πότε η Τ., πότε η Ο. και της σκουπίζουν το στόμα με μια πετσέτα, εκείνη ακόμα και όταν τελειώσει το φαγητό συνεχίζει να μασά, ο ήχος της αχρειάστης μάσησης εκνευρίζει την Ν. που κάθετα παραδίπλα και θυμώνει στην Ε., η Ε. την κοιτάζει απορημένα λες και ακούει μια γλώσσα ακατανόητη. “Πως είστε” την ρωτώ καμμιά φορά όταν την πετυχαίνω να με επεξεργάζεται από μακριά με τα επίμονα της μάτια, “καλά” λέει, “πάντα καλά νάστε", της εύχομαι, “και συ κόρη μου”, λέει και εδώ τελειώνει η συνομιλία μας, οποιαδήποτε άλλη συνεννόηση υπάρξει μεταξύ μας συμβαίνει μόνο με το βλέμμα, κάποιες φορές με τα χέρια ή με ένα φευγαλέο χαμόγελο που αιωρείται ανάμεσα μας σαν ανοιξιάτικη πεταλούδα. Δίπλα στην Ε. κάθεται η Α, και αυτή σπάνια μιλά, συνήθως τραγουδά το ίδιο τραγούδι, δεν λέει τα λόγια, μουρμουρίζει την μελωδία σαν αναποδογυρισμένη προσευχή, η Ν κι’αυτηνής της θυμώνει, άλλαξε τροπάρι της φωνάζει, διάλεξε κάποιο άλλο τραγούδι, η Α. την αγνοεί όπως και κάθε τί που λογαριάζεται λογικό ή “φυσιολογικό”. Τόσο η Ά όσο και Ε βρίσκονται κάπου πιο πάνω από αυτούς τους τσαλαπατημένους κωδικούς, εκεί όπου η πραγματικότητα κάθεται στο σκαμνί ανήμπορη να απολογηθεί.

Η Ά. είναι από ένα χωριό πάνω στα βουνά, ναρθείς, μου λέει όταν την ρωτώ ποιό είναι το χωριό της, το σπίτι μου έχει ωραία αυλή, θα έρθω της υπόσχομαι, χαίρεται και αμέσως μετά την χαρά επιστρέφει στο άβατο της. Με την Ε. βρίσκουν ένα δικό τους μονοπάτι συνάντησης, κάποια νεύματα, ένα-δυο χειρονομίες, κάποιες συσπάσεις στο πρόσωπο και είναι λες και έχουνε ανταλάξει ένα σωρό κουβέντες, τις προάλλες τις είδα να κρατάνε χέρια όπως τις μαθήτριες και ήταν οι παλάμες τους η μια μέσα στην άλλη σαν νεογέννητα πουλιά. Η Α. έχει κι’αυτή λευκά κοντά μαλλιά μόνο που είναι σγουρά, της Ε είναι ίσια σαν κλωστές, πάσχουν από προχωρημένη άνοια μου εξηγεί η Τ. λες και αυτή η κατάληξη σβήνει τα ίχνη της προηγούμενης ύπαρξης τους. Πώς είμαστε και πώς γινόμαστε λέει συχνά-πυκνά η Ν. και σταυροκοπιέται, η Ν. θυμάται ακόμα το χωριό της, το επαναλαμβάνει συνέχεια, είναι από την Μόρφου, θυμάται τα περβόλια και την λειτουργία κάθε Κυριακή στην εκκλησία, ξέρει όλες τις ψαλμωδίες απ’έξω, τώρα τις ακούει στο κινητό, τις βρίσκει η Τ και τις βάζει να παίζουν και η Ν. τοποθετεί το αυτί της λίγα εκατοστά πάνω από το τηλέφωνο μένωντας έτσι σκυφτή μέχρι να τελειώσει η λειτουργία, γι’αυτό θυμώνει με τους άλλους θορύβους-το ασταμάτητο μάσημα της Ε. ή το τραγούδι της Α- παρεμβαίνουν στην δική της προσευχή. Γυναίκες περασμένων εποχών. Αποκλεισμένες από τον έξω κόσμο σαν ξοφλημένες υπάρξεις. Κάθομαι για ώρα και τις παρακολουθώ μια προς μια. Και χωρίς να ξέρω να πω το γιατί, παρατηρώντας τες ημερεύω.