Ο Harry Symeou είναι Κύπριος sports broadcaster και podcaster που έχει χτίσει τη φήμη του μέσα από το πολύ δημοφιλές podcast «The Chronicles of a Gooner», όπου καλύπτει καθημερινά την επικαιρότητα της Άρσεναλ.
Ζει και δραστηριοποιείται στην Αγγλία, όπου έχει καταφέρει να εξελιχθεί σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές της Arsenal fan media σκηνής, με περιεχόμενο που συνδυάζει ανάλυση, σχολιασμό αγώνων, συζητήσεις με οπαδούς και πιο προσωπικές απόψεις γύρω από την ομάδα.
Μεταξύ άλλων έχει εμφανιστεί σε κορυφαία ΜΜΕ ανά το παγκόσμιο όπως το BBC, το CNN , το Talksport και άλλα,
Πέρα από το podcast, ασχολείται και με αθλητικό περιεχόμενο ευρύτερα, ενώ συχνά ξεχωρίζει για τον άμεσο, ειλικρινή και συναισθηματικό τρόπο που προσεγγίζει το ποδόσφαιρο.
Στη σημερινή συνέντευξη θα μιλήσει για τη διαδρομή του, τη ζωή του στην Αγγλία, τη φετινή πορεία της Άρσεναλ και την εμπειρία του από τη μάχη για το πρωτάθλημα, αλλά και για το μεγάλο ραντεβού στο Champions League απέναντι στην Παρί.
Harry για όσους δεν γνωρίζουν όλη τη διαδρομή σου, θέλω να μας πεις λίγο για τη ζωή σου, τη συνδεση σου με την Κύπρο και τη δουλειά σου.
«Ανυπομονώ να έρθω ξανά αυτό το καλοκαίρι με την οικογένεια για να απολαύσουμε λίγο ήλιο. Νιώθω πολύ συνδεδεμένος με την Κύπρο, γιατί οι παππούδες μου γεννήθηκαν στην Κύπρο. Οι γονείς μου γεννήθηκαν στην Αγγλία. Όπως πολλοί άνθρωποι, μεγαλώσαμε από τους παππούδες μας. Οπότε έχουμε αυτή την κυπριακή κουλτούρα, και νομίζω ότι όταν ζεις σε μια άλλη χώρα και η κουλτούρα σου δεν είναι η κυρίαρχη κουλτούρα σε εκείνη τη χώρα, προσπαθείς ακόμα πιο πολύ να κρατήσεις ζωντανές τις παραδόσεις. Οπότε θα έλεγα ότι οι Κύπριοι στην Αγγλία, με κάποιο τρόπο ίσως να είναι ακόμα πιο παραδοσιακοί από τους Κύπριους που ζουν στην Κύπρο, γιατί είμαστε τόσο απελπισμένοι να κρατήσουμε αυτό που είμαστε πολιτισμικά. Έχω μεγαλώσει στο Βόρειο Λονδίνο, οπότε φυσικά για μένα η Άρσεναλ ήταν η ομάδα που ερωτεύτηκα. Ο πατέρας μου από μικρός υποστήριζε την Άρσεναλ, γιατί όταν ο παππούς μου ήρθε στην Αγγλία, έμεναν στην περιοχή της Άρσεναλ. Έμεναν στο Tufnell Park, που είναι πολύ κοντά στην Άρσεναλ. Nομίζω ότι ήταν η ομάδα των μεταναστών με πολλούς τρόπους. Ήταν ένας από τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στους οποίους μπορούσες να πας χωρίς να νιώθεις ξένος, αν ερχόσουν από αλλού ή αν είχες διαφορετικό υπόβαθρο. Γι’ αυτό θα δεις ότι υπάρχουν πολλοί Κύπριοι στην Αγγλία που υποστηρίζουν και αγαπούν την Άρσεναλ. Μεγάλωσα ως οπαδός. Πήγαινα στους αγώνες με τον πατέρα μου από όταν ήμουν περίπου επτά ή οκτώ χρονών kαι με τα χρόνια αγάπησα όλο και περισσότερο την Άρσεναλ. Το 2019 δούλευα σε τράπεζα, είχα βαρεθεί πάρα πολύ με αυτό που έκανα. Ήμουν βαριεστημένος, δυστυχισμένος, δεν ήμουν χαρούμενος. Και η Άρσεναλ και το ποδόσφαιρο γενικά ήταν η διαφυγή μου. Αυτό ήταν που περίμενα όλη την εβδομάδα. Δεν μπορούσα να περιμένω να τελειώσω τη δουλειά για να πάω στην Άρσεναλ. Και μετά απολύθηκα. Η τράπεζα όπου δούλευα έκανε αλλαγές λόγω του Brexit που ερχόταν. Από εκεί και πέρα σκέφτηκα ότι αυτή είναι η μοναδική μου ευκαιρία να προσπαθήσω να κάνω καριέρα στο ποδόσφαιρο. Ήμουν παντρεμένος, είχα παιδί, είχα στεγαστικό δάνειο, πολλές υποχρεώσεις. Αλλά λόγω της απόλυσης, μπόρεσα να αφιερώσω λίγο χρόνο στο να προσπαθήσω να αλλάξω καριέρα. Και από τότε είναι μια απίστευτη ιστορία. Είμαι πολύ τυχερός που κάνω αυτό που κάνω. Ξεκίνησα γράφοντας για το ποδόσφαιρο. Έχω ένα podcast για την Άρσεναλ, το οποίο έχει μεγαλώσει πολύ σε δημοτικότητα με τα χρόνια και τώρα βρίσκεται σε πολύ καλό σημείο (The Chronicles of a Gooner). Aπό εκεί μου δόθηκαν ευκαιρίες να μιλήσω για την Άρσεναλ στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Μιλάω για την Άρσεναλ σε μέσα όπως το TalkSport και το BBC. Είμαι τώρα στο BBC London, ως ο ρεπόρτερ της Άρσεναλ για το περιφερειακό τμήμα. Αλλά είμαι επίσης και σχολιαστής για τα επίσημα κανάλια της Άρσεναλ πλέον. Αν δεις την απονομή του τροπαίου από την Κυριακή, ήμουν ένας από τους σχολιαστές. Ειλικρινά, καμιά φορά πρέπει να τσιμπάω τον εαυτό μου, γιατί είμαι πολύ τυχερός που κάνω αυτό που κάνω. Αλλά αυτό έγινε μόνο επειδή τόσοι πολλοί άνθρωποι στο διαδίκτυο άρχισαν να ακολουθούν και να στηρίζουν το podcast. Γι’ αυτό είχα αυτές τις ευκαιρίες. Είναι πραγματικά απίστευτο. Η Άρσεναλ δεν είναι η μόνη ομάδα που καλύπτω. Δουλεύω πολύ στη Serie A για το DAZN, οπότε καλύπτω αρκετά το ιταλικό πρωτάθλημα. Έχω καλύψει επίσης την EFL στην Αγγλία και τη National League. Οπότε το να γίνω σχολιαστής, κυρίως γύρω από την Άρσεναλ, άνοιξε πόρτες για να δουλέψω και σε άλλα ποδοσφαιρικά projects. Και απλά απολαμβάνω τη διαδρομή μέχρι να χρειαστεί να βρω μια “κανονική δουλειά” κάποια μέρα».
Πως ξεκίνησε η ιδέα του podcast και πόσο μεγάλωσε σε σημείο που πλέον κάνει μεταδόσεις για την ΄Άρσεναλ;
«Δεν ήταν κάτι που θα μπορούσα να το μετατρέψω σε επιχείρηση ή κάτι που θα μπορούσε να στηρίξει εμένα και την οικογένειά μου. Ήταν απλά κάτι που έκανα με φίλους για διασκέδαση. Και μετά εξελίχθηκε, μεγάλωσε και έγινε κάτι περισσότερο. Αλλά νομίζω ότι το κομμάτι της μετάδοσης προέκυψε επειδή ο κόσμος άρχισε να βρίσκει το podcast. Και στην Αγγλία τώρα υπάρχει μια μεγάλη αλλαγή στον τρόπο που λειτουργούν τα media. Νομίζω ότι πλέον ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο να μιλούν με φιλάθλους, λόγω της ανάπτυξης του YouTube, των podcasts και όλων αυτών των πραγμάτων. Ενώ παλιότερα δεν μπορούσες ποτέ να γίνεις broadcaster αν δεν ήσουν πρώην ποδοσφαιριστής ή αν δεν είχες κάποιο υπόβαθρο που να σε βάζει σε αυτή τη θέση. Τώρα είναι πολύ πιο ανοιχτοί σε content creators, podcasters και YouTubers. Οπότε νομίζω ότι το timing μου ήταν πολύ καλό, γιατί σήμαινε ότι υπήρχαν πόρτες που άνοιξαν για μένα. Ραδιόφωνα και σταθμοί άρχισαν να επικοινωνούν μαζί μου. Το TalkSport εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένα μεγάλο παράδειγμα και ήταν μάλλον το πρώτο που με χρησιμοποιούσε συστηματικά για να μιλάω για ποδόσφαιρο και για την Άρσεναλ. Όμως πάντα ήξερα ότι ήθελα να είμαι broadcaster και όχι απλά content creator. Νομίζω ότι αν ήμουν λίγο πιο θυμωμένος, αν φώναζα λίγο περισσότερο στην κάμερα, ίσως από πλευράς content creator να είχε μεγαλώσει πιο γρήγορα. Αλλά αυτό δεν ήμουν εγώ. Ήθελα να κάνω λεπτομερή και καλά μελετημένη ανάλυση, αντί για πράγματα τύπου clickbait. Και ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αλλά αυτός ήταν απλά ο δρόμος που ήθελα να ακολουθήσω».
Πόσο δύσκολο ήταν να χτίσεις καριέρα ως sportscaster και content creator στην Αγγλία, αφού είναι γεγονός ότι για ομάδες όπως η Α΄ρσεναλ υπάρχει μεγάλη μάζα περιεχομένου;
«Ο λόγος που λέγεται 'The Chronicles of a Gooner' είναι γιατί είναι σαν να αφηγούμαι μια ιστορία ως οπαδός της Άρσεναλ κάθε μέρα, αντί να είναι απλά το να φέρνω καλεσμένους συνεχώς. Προσπάθησα να χτίσω κάτι λίγο διαφορετικό, και γι’ αυτό υπάρχουν πολλά solo podcasts, κάτι που δεν το ακούς τόσο συχνά. Οπότε αυτό νομίζω ήταν ένα από τα στοιχεία που το έκανε να ξεχωρίζει από τα άλλα. Επίσης έχω πρόσβαση στην ομάδα λόγω της δουλειάς μου, κάτι που σημαίνει ότι μπορώ κάποιες φορές να δίνω εσωτερικές πληροφορίες που δεν έχουν όλοι όσοι βρίσκονται στον χώρο του content creation. Οπότε αυτό έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Αλλά είναι και θέμα συνέπειας επίσης. Το κλειδί είναι να μην χάνεις ποτέ ρυθμό, να καλύπτεις κάθε παιχνίδι, να ηχογραφείς podcast ακόμα και αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί, ακόμα κι όταν δεν έχεις όρεξη. Γιατί υπάρχουν στιγμές που, όταν η Άρσεναλ χάνει, το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι να κάτσεις και να μιλήσεις γι’ αυτό για μία ώρα. Αλλά νομίζω ότι είναι θέμα συνέπειας. Είναι θέμα να φτιάχνεις ένα ποιοτικό προϊόν συνεχώς. Και η δουλειά μου, το ότι είμαι ρεπόρτερ της Άρσεναλ για το BBC αλλά και κάποιος που δουλεύει με τον σύλλογο σε αρκετές από τις παραγωγές του, μου έχει δώσει περισσότερη αξιοπιστία, κάτι που κάνει τον κόσμο πιο πρόθυμο να το δοκιμάσει».
Πώς είναι η καθημερινότητα ενός ανθρώπου ή τα τελευταία χρόνια αν θέλεις γενικότερα που ζει σχεδόν 24/7 γύρω από την Άρσεναλ;
«Άνθρωποι που ήταν πολύ κοντά μου, μέλη της οικογένειας, φίλοι, μου έλεγαν ότι είμαι τρελός. Ότι έχω καριέρα στην τράπεζα, και ακόμα κι αν έχω απολυθεί από αυτή τη δουλειά, με την εμπειρία μου μπορώ να βρω άλλη δουλειά αύριο. 'Γιατί το κάνεις αυτό; Είναι τρέλα, είναι παράνοια'.Αλλά όταν είναι η ομάδα σου, η ομάδα που ζεις και αναπνέεις, που αγαπάς και με την οποία έχεις μεγαλώσει και την υποστηρίζεις, υπάρχει κάτι πολύ πιο ιδιαίτερο από το απλά να πληρώνεσαι. Και δεν είχα καταλάβει πόσο σημαντική είναι η ικανοποίηση από τη δουλειά. Πάντα πίστευα ότι αν κερδίζεις καλά χρήματα και έχεις καλό μισθό, απλά μπορείς να αντέξεις τα πάντα. Αλλά όχι, αυτό δεν είναι αλήθεια. Και νομίζω ότι μερικές φορές πρέπει να βγεις από αυτό το περιβάλλον για να καταλάβεις τη διαφορά. Τώρα ξυπνάω κάθε μέρα και δεν φοβάμαι να πάω στη δουλειά, δεν τη φοβάμαι, δεν σκέφτομαι «ωχ, έχω δουλειά σήμερα». Αντίθετα, είμαι ενθουσιασμένος με τις προκλήσεις. Και νομίζω ότι αυτό έρχεται επειδή είναι η ομάδα μου και το πάθος μου, γιατί όλα όσα διαβάζω, θα τα διάβαζα ούτως ή άλλως. Οπότε το να καλύπτεις μια ομάδα όπως η Άρσεναλ είναι απίστευτο, γιατί πάντα υπάρχει πολύ υλικό, πολλές ιστορίες, πολλές διαφορετικές απόψεις, που κάνουν όλες τις συζητήσεις πολύ ενδιαφέρουσες. Αλλά στο τέλος της ημέρας δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να καλύπτεις την ίδια σου την ομάδα, και γι’ αυτό το βρίσκω τόσο ξεχωριστό».
Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις, λόγω της τοξικότητας και του hate στα social media;
«Ναι πολλές φορές. Έχω δεχτεί κακοποίηση στο ίντερνετ όλα αυτά τα χρόνια. Η πρώτη φορά που δέχτηκαήταν όταν είπα ότι δεν θεωρούσα τον Unai Emery τον κατάλληλο άνθρωπο για την Άρσεναλ. Δεν είπα ποτέ ότι είναι κακός προπονητής, δεν είπα ποτέ ότι είναι κακός coach προφανώς έχει πολύ καλό βιογραφικό, αλλά δεν πίστευα ότι ήταν ο άνθρωπος που χρειαζόταν η Άρσεναλ εκείνη τη στιγμή. Στον χώρο της Άρσεναλ, όπως στο YouTube και στα podcasts, ήμουν πιθανότατα από τους πρώτους που εξέφρασαν τόσο έντονη άποψη γι’ αυτό. Και θυμάμαι τότε είχα καλεστεί στο AFTV, και το είπα εκεί. Και θυμάμαι ότι για περίπου μία εβδομάδα μετά δεχόμουν μηνύματα από κόσμο που έλεγε πράγματα όπως «ελπίζω να πεθάνουν τα παιδιά σου», «ελπίζω να πεθάνεις», και άλλα, ουσιαστικά ό,τι χειρότερο μπορείς να φανταστείς. Και μετά αυτό κάπως καταλάγιασε, όταν ο κόσμος συνειδητοποίησε ότι μάλλον είχα δίκιο για τον Unai Emery και την Άρσεναλ. Δεν σημαίνει ότι έχω πάντα δίκιο, αλλά είναι ένα παράδειγμα του πόσο ανώριμοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι στο να δεχτούν μια διαφορετική άποψη από τη δική τους, και πώς λένε πράγματα στα social media που στην πραγματική ζωή θα τους έφερναν σε πολύ δύσκολη θέση. Στη συνέχεια δέχτηκα ξανά πολύ κακοποίηση όταν δεν έλεγα ότι πρέπει να απολυθεί ο Mikel Arteta, γιατί πίστευα ότι πήγαινε την ομάδα προς τη σωστή κατεύθυνση, και τώρα, προφανώς, επειδή είμαστε πρωταθλητές, αυτό έχει σταματήσει. Και νομίζω ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχω γίνει πολύ καλύτερος στο ότι, όταν δεν δουλεύω, αποσυνδέομαι από αυτό, δεν το διαβάζω, δεν το κοιτάζω, δεν πηγαίνω να το ψάχνω. Προτιμώ να περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου με την οικογένειά μου πλέον. Και νομίζω ότι έχω ωριμάσει ως άνθρωπος και αυτό με έχει βοηθήσει να το διαχειριστώ καλύτερα».
Τι θυσίες χρειάζεται αυτή η δουλειά στην προσωπική ζωή;
«Ναι, έχω τρία παιδιά. Οπότε με κρατούν αρκετά απασχολημένο επίσης, σίγουρα θυσιάζεις χρόνο μαζί τους για να κάνεις αυτή τη δουλειά, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Υπάρχουν μέρες που ξυπνάω το πρωί και είμαι στο γραφείο μου, όπως είμαι τώρα, και ηχογραφώ κάποια πράγματα. Και μετά φτάνει μεσημέρι, και βγαίνω να κάνω κάτι άλλο, και μερικές φορές δεν γυρίζω σπίτι μέχρι να έχουν κοιμηθεί. Ή όταν παίζουμε στο εξωτερικό και ταξιδεύω για δύο ή τρεις μέρες, δεν τους βλέπω. Οπότε θυσιάζεις πραγματικά αρκετά για να κάνεις αυτή τη δουλειά.Αλλά νομίζω, ειδικά ο γιος μου τώρα που είναι λίγο μεγαλύτερος, καταλαβαίνει λίγο περισσότερο τι κάνω και καταλαβαίνει ότι έτσι είναι τα πράγματα. Αλλά νομίζω επίσης ότι αυτό είναι απλά μέρος της ζωής, σωστά; Όταν ήμουν παιδί, ο πατέρας μου δούλευε συνέχεια και τον έβλεπα ελάχιστα. Θυσιάζεις πολλά για την οικογένεια, γιατί είσαι τόσο συγκεντρωμένος στη δουλειά σου, αλλά στο τέλος προσπαθείς να πετύχεις ώστε να μπορείς να στηρίξεις την οικογένειά σου».
Πώς έζησες τη φετινή μάχη του πρωταθλήματος;
«Υπήρχαν προσδοκίες γύρω από την Άρσεναλ, ξοδέψαμε πολλά χρήματα και πήραμε αρκετούς παίκτες, αλλά η Liverpool ξόδεψε ακόμη περισσότερα, κοντά στα 500 εκατομμύρια λίρες, και ήταν οι πρωταθλητές. Οπότε περίμενες να είναι πολύ δυνατοί. Αν επρόκειτο ποτέ να να γίνουμε ξανά πρωταθλητές, ή αν θα φτάναμε στο σημείο όπου αυτό το project υπό τον Mikel Arteta θα έπρεπε να διαλυθεί και να ξεκινήσουμε από την αρχή, ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον καλοκαίρι. Η Manchester City είχε επίσης ξοδέψει πολλά χρήματα στα δύο προηγούμενα μεταγραφικά παράθυρα για να ανανεώσει την ομάδα της και φυσικά είχε τον Pep Guardiola, και αναρωτιόσουν πώς θα έμοιαζε αυτό. Οπότε ενώ όλοι απ’ έξω έλεγαν ότι η Άρσεναλ πρέπει και οφείλει να πάρει το πρωτάθλημα, εγώ πρέπει να πω ότι το καλοκαίρι δεν ήμουν σίγουρος. Δεν ήμουν σίγουρος ότι μπορούσαμε. Αλλά η Άρσεναλ ανέβηκε πρώτη στη βαθμολογία την 7η αγωνιστική και δεν έπεσε από εκεί μέχρι το τέλος. Έμειναν εκεί. Και ναι, η Man City είχε παιχνίδια λιγότερα σε κάποιες στιγμές λόγω του προγράμματος, αλλά πιστεύω ότι είναι ένα απίστευτο επίτευγμα υπό τέτοια πίεση να μείνεις στην κορυφή. Υπήρχαν λοιπόν καλές και κακές στιγμές. Υπήρχαν στιγμές όπως η νίκη στη Newcastle νωρίτερα στη σεζόν, ένα γήπεδο όπου παραδοσιακά η Άρσεναλ δυσκολεύεται, όπου ένιωθες ότι ναι, αυτή θα είναι η χρονιά μας. Οι νίκες απέναντι στην Tottenham, η νίκη απέναντι στην Everton περίπου τον Μάρτιο, όπου ο Max Dowman “έβαλε φωτιά” στο παιχνίδι. Υπήρχαν στιγμές μέσα στη σεζόν όπου πίστευες ότι θα το καταφέρουμε, αλλά υπήρχαν και πραγματικά δύσκολες στιγμές. Η ισοπαλία με τη Wolves όταν ήμασταν 2-0 μπροστά και το χάσαμε απέναντι σε μια ομάδα που δεν έπρεπε να το χάσουμε, και η ήττα από την Bournemouth στο Emirates. Οπότε υπήρχαν πολλά πάνω και κάτω, και θα έλεγα ότι οι περισσότεροι οπαδοί της Άρσεναλ φέτος δεν το απόλαυσαν πραγματικά. Η πίεση ήταν υπερβολική, αλλά όταν επιβεβαιώθηκε την Τρίτη την προηγούμενη εβδομάδα ότι ήμασταν πρωταθλητές της Premier League μετά την ισοπαλία της Manchester City με την Bournemouth, όλη αυτή η ένταση και το συναίσθημα βγήκαν προς τα έξω. Υπήρχαν περίπου 100.000 άνθρωποι στους δρόμους εκείνο το βράδυ της Τρίτης να πανηγυρίζουν. Και αναμένουν ότι θα βγουν από μισό έως ένα εκατομμύριο άνθρωποι ξανά την Κυριακή, όταν η Άρσεναλ επιστρέψει από τη Βουδαπέστη για να γιορτάσει το πρωτάθλημα και ίσως και το Champions League. Οπότε παρότι η διαδρομή ήταν δύσκολη μέσα στη σεζόν, με πολλά πάνω και κάτω και απογοητεύσεις, τώρα βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου έχει κυριαρχήσει η ανακούφιση και μπορείς πλέον να το απολαύσεις. Και ό,τι κι αν συμβεί στον τελικό του Champions League το Σάββατο, ξέρουμε ότι είχαμε μια ξεχωριστή σεζόν, και το να δώσει κάποιος το πρώτο πρωτάθλημα στην Άρσεναλ μετά από 22 χρόνια είναι τεράστιο επίτευγμα».
Το καλύτερο παιχνίδι που περιέγραψες;
«Νομίζω θα πω ότι υπάρχουν πολλά, γιατί ήταν πραγματικά πολύ καλά τα τελευταία χρόνια για την Άρσεναλ, αλλά θα πω το εκτός έδρας παιχνίδι με τη Real Madrid στο Champions League την περασμένη σεζόν. Η Άρσεναλ ήταν ήδη μπροστά ναι, πριν τη ρεβάνς, και ένιωθες ότι θα προκριθούμε όταν φτάσαμε στο Bernabéu. Αλλά το να πας σε αυτό το γήπεδο, να δεις το μέγεθός του, το μέγεθος της Real Madrid, να καταλάβεις πού βρίσκεσαι, και μετά όχι μόνο να περάσεις το ζευγάρι αλλά και να τους κερδίσεις, νομίζω ότι αυτό ήταν το highlight για μένα. Γιατί ήμουν εκεί, πραγματικά εκεί στο Bernabéu, καλύπτοντας όχι απλά ένα τεράστιο Champions League παιχνίδι, αλλά την ίδια μου την ομάδα. Έχω επίσης ζήσει απίστευτες εμπειρίες και εκτός Άρσεναλ. Δούλεψα στο τελευταίο Euro και ήμουν στον τελικό στο γήπεδο, όπου η Αγγλία έχασε από την Ισπανία, αλλά κι αυτό ήταν κάτι ξεχωριστό. Αλλά από πλευράς Άρσεναλ, σίγουρα το παιχνίδι με τη Real Madrid είναι το κορυφαίο. Πρέπει όμως να πω ότι και ο τελικός του Euro ήταν επίσης απίστευτος, και δεν είχα καθόλου άγχος εκεί, γιατί παρόλο που μεγάλωσα στην Αγγλία, δεν με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα αποτελέσματα της Αγγλίας, δεν είμαι οπαδός της Αγγλίας, οπότε ήμουν πολύ χαλαρός πριν από εκείνο το παιχνίδι».
Ποιος ο MVP της σεζόν;
«Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή πρέπει να πεις τον Declan Rice. Νομίζω ότι και ο David Raya είχε επίσης μια καταπληκτική σεζόν. Οι δύο στόπερ, ο Gabriel και ο Saliba, ήταν επίσης εξαιρετικοί, αλλά νομίζω ότι πιθανότατα πρέπει να πεις τον Declan Rice. Και έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τον Declan Rice, γιατί είχα την τύχη να του πάρω συνέντευξη και πιστεύω ότι είναι ένας πολύ, πολύ καλός άνθρωπος, πολύ προσγειωμένος και πολύ “κανονικός” ως άνθρωπος. Και θυμάμαι την τελευταία φορά που τον είχα πάρει συνέντευξη, ήρθε μετά προς το μέρος μου και μου είπε ότι απολαμβάνει πολύ το περιεχόμενό μου και να συνεχίσω την καλή δουλειά. Και αυτό σου δίνει μια πολύ μεγάλη ώθηση αυτοπεποίθησης ως content creator, το ότι αυτό που κάνεις φτάνει στον κόσμο, το ότι οι άνθρωποι το βλέπουν και το παρακολουθούν».
Αν άξιζε αυτός περισσότερο από τον Μπρούνο Φερνάντες το βραβείο του πολυτιμότερου της σεζόν;
«Δεν νομίζω ότι ο Fernandes έπρεπε να το πάρει. Μπορώ να καταλάβω γιατί βρέθηκε στη συζήτηση, γιατί ήταν εξαιρετικός, ειδικά από τότε που ανέλαβε ο Michael Carrick, και ακόμη και πριν από αυτό, κουβαλούσε τη Manchester United στην πλάτη του. Αλλά ο λόγος που πιστεύω ότι δεν μπορείς να του το δώσεις είναι ότι η Manchester United δεν έχει παίξει στην Ευρώπη, και ναι, έχουν κάνει καλή δουλειά στο να επανέλθουν από εκεί που ήταν και τερμάτισαν σε μια πολύ καλή θέση, κοντά στο επίπεδο της Manchester City. Όμως όταν αγωνίζεσαι σε πολλαπλές διοργανώσεις, παίζεις τρεις φορές την εβδομάδα, νομίζω ότι η Manchester United δεν θα μπορούσε να το διαχειριστεί αυτό, και δεν νομίζω ότι ούτε ο Bruno Fernandes θα μπορούσε να το διαχειριστεί. Υπάρχουν τόσοι πολλοί σπουδαίοι παίκτες στη Manchester United όλα αυτά τα χρόνια, και ο Bruno είναι επίσης πολύ καλός, αλλά το επίπεδο είναι χαμηλότερο· λειτουργεί σε χαμηλότερο επίπεδο από κάποιους από τους προηγούμενους μεγάλους της United, και αυτό συμβαίνει επειδή η ίδια η United είναι σε χαμηλότερο επίπεδο, δεν είναι δικό του λάθος. Αλλά απλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο Declan Rice μπορεί να οδηγήσει την Άρσεναλ σε ένα πρωτάθλημα Premier League και να αγνοηθεί υπέρ κάποιου που, μιλάνε για το ότι έσπασε το ρεκόρ ασίστ το Σαββατοκύριακο, ενώ αυτό ήταν ουσιαστικά αυτογκόλ του τερματοφύλακα, οπότε στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε καν να μετρήσει».
Ο Μικέλ Αρτέτα έχει αλλάξει την κουλτούρα του συλλόγου. Πού τον τοποθετείς πλέον ως προπονητή;
«Ήμουν πολύ επικριτικός απέναντι στον Unai Emery, και ένας από τους λόγους που ήμουν επικριτικός είναι ότι δεν πίστευα πως ήταν αρκετά δυνατός και αρκετά τολμηρός για να κάνει τις αλλαγές που έπρεπε να γίνουν στην Άρσεναλ. Αντί να παίρνει αποφάσεις μόνος του, για παράδειγμα στο θέμα του αρχηγού, άφησε τους παίκτες να ψηφίσουν και έκανε τον Granit Xhaka αρχηγό σε μια περίοδο που ο Xhaka ήταν πολύ αντιδημοφιλής. Και αυτή ήταν μια ανόητη απόφαση που δημιούργησε διχασμό στους φιλάθλους, γιατί δεν είχε το θάρρος να πει θα το κάνω με τον δικό μου τρόπο'. Και ένα από τα πράγματα που πραγματικά θαυμάζω στον Arteta είναι ότι όταν ήρθε είπε 'όχι, είναι λάθος και πρέπει να τα διορθώσω και να τα αλλάξω, και δεν με νοιάζει ποιον θα δυσαρεστήσω στην πορεία. Δυσαρέστησε τον Mesut Özil, ο οποίος έπρεπε να φύγει. Έναν χρόνο μετά αφότου είχε κερδίσει στην Άρσεναλ το FA Cup σχεδόν μόνος του, έβγαλε τον Aubameyang επειδή η συμπεριφορά του δεν ήταν σωστή. Οπότε νομίζω ότι το θάρρος του Arteta στις αποφάσεις του είναι αυτό που έχει μεταμορφώσει την Άρσεναλ. Και όταν μιλάς με τους παίκτες και τους ακούς, θα έκαναν τα πάντα για αυτόν. Θα πέθαιναν για αυτόν. Και αυτό είναι μια πολύ σημαντική ποιότητα, το να μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους να σε ακολουθούν σημαίνει ότι είσαι σε σωστό δρόμο προς την κορυφή. Αλλά και τακτικά πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά ευέλικτος και προσαρμοστικός. Βλέπεις διαφορετική εκδοχή της Άρσεναλ κάθε σεζόν. Και νομίζω ότι αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη του δύναμη, το ότι μπορεί να αξιολογεί, να αναλύει και να αλλάζει πράγματα αποτελεσματικά. Πιστεύω ότι σε 10 χρόνια θα βλέπουμε τον Mikel Arteta ως ίσως τον μεγαλύτερο προπονητή στην ιστορία της Άρσεναλ, και αυτό λέει πολλά αν σκεφτείς τι έχει πετύχει ο Arsène Wenger. Επίσης πιστεύω ότι θα θεωρείται ένας από τους μεγάλους της Premier League, και αν είσαι μεγάλος της Premier League, είσαι και παγκόσμιας κλάσης. Απλά ελπίζω τώρα να κατακτήσει πολλά τρόπαια για να “ισορροπήσει” τα πρώτα έξι χρόνια όπου δεν υπήρχαν ενώ γινόταν καλύ δουλειά».
Ποιος παίκτης σε εξέπληξε περισσότερο φέτος, ενώ δεν το περίμενες;
«Θα πω τον Christian Moschera, γιατί όταν η Άρσεναλ τον απέκτησε από τη Valencia για λιγότερα από 10 εκατομμύρια λίρες, δεν ήξερα πολλά για αυτόν. Είχε παίξει αρκετά στη La Liga, αλλά δεν είχε ιδιαίτερη φήμη. Και, δυστυχώς, λόγω τραυματισμών δεν τον είχα δει ή δεν είχα πλήρη εικόνα για αυτόν. Αγωνιζόταν όταν έλειπαν κάποιοι αμυντικοί,όταν και οι δύο ήταν εκτός επίσης. Αλλά είχε επίσης αναγκαστεί να παίξει αρκετά ως δεξί μπακ λόγω τραυματισμών. Και για να είσαι σε αυτή την ηλικία και να έρχεσαι με τόσο χαμηλό κόστος, νόμιζα ότι ήταν περισσότερο μια επένδυση για το μέλλον. Ίσως να πάει καλά, ίσως όχι. Αλλά έχει αποδειχθεί πάρα πολύ σημαντικός. Και επίσης ο Max Dowman. Έχει παίξει σημαντικό ρόλο στο δεύτερο μισό της σεζόν, έστω κι αν ήταν 15–20 λεπτά εδώ κι εκεί. Αλλά το να αποδίδει αυτό που αποδίδει σε ηλικία 16 ετών και να δείχνει σαν να είναι στην ομάδα από πάντα είναι απλά απίστευτο. Οπότε θα πω αυτούς τους δύο, γιατί περιμένω μεγάλα πράγματα από τους Saka, Rice. Το περίμενα και από τον Zubimendi, γιατί κόστισε πολλά χρήματα, όπως και από τους Gabriel και Saliba. Αλλά όταν μιλάμε για εκπλήξεις, αυτοί για μένα ήταν οι παίκτες που πραγματικά ανέβηκαν. Και ίσως θα μπορούσες να βάλεις και τον Madueke εκεί. Δεν ήταν μεταγραφή για την οποία ήμουν σίγουρος, νόμιζα ότι η Άρσεναλ ίσως έκανε λάθος, γιατί κόστισε 50 εκατομμύρια λίρες. Αλλά ξανά, μέσα στη σεζόν, όταν χρειάστηκε, σκόραρε και βοήθησε. Οπότε πιστεύω ότι οι παίκτες του ρόστερ αξίζουν μεγάλο credit για το ότι στάθηκαν όταν χρειάστηκε».
Πώς περιμένεις τον τελικό απέναντι στην Παρί;
«Πιστεύω ότι η Άρσεναλ πρέπει να βρει τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στο να είναι αμυντικά σταθερή, που είναι φυσικά μεγάλο κομμάτι της ταυτότητας και του στυλ της, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να παίζει μόνο άμυνα, άμυνα, άμυνα και να την πιέζει συνεχώς η Paris Saint-Germain, μια ομάδα πάρα πολύ ταλαντούχα. Αν ήμουν ο Mikel Arteta, πιθανότατα θα ξεκινούσα τον Kai Havertz στην κορυφή σε αυτό το παιχνίδι, γιατί πιστεύω ότι θα δώσει στην Άρσεναλ μια διέξοδο. Θα της δώσει τη δυνατότητα να κρατάει μπάλα και να ξεφεύγει από καταστάσεις πίεσης όταν δέχεται πρέσινγκ. Είτε αυτό γίνει με τον David Raya να παίζει πιο μακρινές μπάλες από την άμυνα, είτε από τους στόπερ, δεν νομίζω ότι θα μπορούν να χτίσουν πολύ από πίσω απέναντί τους. Αλλά νομίζω ότι η κατάκτηση της Premier League κάνει τεράστια διαφορά για την Άρσεναλ. Η αυτοπεποίθηση που έχουν τώρα, σε σχέση με πριν από μιάμιση εβδομάδα που δεν είχε κριθεί ακόμα το πρωτάθλημα, είναι τελείως διαφορετική. Είμαι πολύ πιο σίγουρος τώρα ότι η Άρσεναλ μπορεί να κάνει το παιχνίδι της, απ’ ό,τι ήμουν πριν από μια εβδομάδα».
Ποιος παίκτης θεωρείς ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά στον τελικό;
«Νομίζω ότι αν δεις τους καλύτερους, οι κεντρικοί αμυντικοί για μένα είναι το πιο δυνατό κομμάτι της Άρσεναλ. Αλλά ο Rice, αν μπορέσει να “κλειδώσει” το κέντρο και να τους κυριαρχήσει σωματικά, πιστεύω ότι αυτό μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά. Η ικανότητα του Havertz στο hold-up play μπορεί επίσης να είναι καθοριστική. Από την άλλη, ο Gyokeres έχει πετύχει κάποια πολύ σημαντικά γκολ φέτος, οπότε υπάρχει κι αυτή η επιλογή. Και ο Saka, νιώθεις ότι είναι η στιγμή του να κάνει κάτι μεγάλο. Υπάρχει μια ομάδα παικτών στην Άρσεναλ που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Και σε αυτό το επίπεδο, στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρώπης χρειάζεσαι πολλούς παίκτες. Χρειάζεσαι όλους να κάνουν τη δουλειά τους. Έχω την αίσθηση, και είναι απλά αίσθηση, ότι ένας από τους κεντρικούς αμυντικούς θα είναι αυτός που θα κάνει τη διαφορά, ίσως ο Gabriel από μια στατική φάση ή κάτι τέτοιο».
Αν θα μετρήσει η εμπειρία της Παρί από τον περσινό τελικό, ή το momentum της Άρσεναλ;
«Nομίζω ότι και τα δύο στοιχεία παίζουν ρόλο. Η Paris Saint-Germain για πολύ καιρό ήταν απελπισμένη να κατακτήσει το Champions League, και αυτό της δημιούργησε πίεση και άγχος. Τώρα που το έχει κατακτήσει, είναι πιθανό να είναι πιο χαλαρή, και αυτό τη βοηθάει. Από την πλευρά της Άρσεναλ, υπάρχει η δίψα να γίνουν η μεγαλύτερη ομάδα στην ιστορία του συλλόγου. Ναι, οι Invincibles του 2003–2004 ήταν σπουδαίοι, αλλά δεν κατέκτησαν το Champions League. Το να πάρεις Premier League και Champions League την ίδια σεζόν θα σε βάλει στην ιστορία ως την κορυφαία Άρσεναλ όλων των εποχών. Αυτό το κίνητρο μπορεί να εξισορροπήσει την εμπειρία της PSG. Επίσης, η Άρσεναλ αυτή τη στιγμή δεν παίζει πάντα το πιο “όμορφο” ποδόσφαιρο, αλλά είναι από τις πιο δύσκολες ομάδες να αντιμετωπίσεις. Είναι σωματική, δυνατή, ξέρει να “κλείνει” παιχνίδια και να σκοράρει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Η PSG θα δείξει αυτοπεποίθηση και ίσως και αλαζονεία λόγω του στυλ της, αλλά βαθιά μέσα της θα ανησυχεί για την Άρσεναλ. Γιατί στο περσινό ζευγάρι στο Champions League, παρότι πέρασαν, δεν ήταν καθόλου εύκολο. Οπότε νομίζω ότι προς τα έξω δείχνουν σιγουριά, αλλά μέσα τους θα έχουν και λίγη ανησυχία για τα προβλήματα που μπορεί να τους δημιουργήσει η Άρσεναλ».
Πρόβλεψη για το παιχνίδι;
«Θα πάω με την καρδιά μου αντί με το μυαλό μου. Οπότε θα πω, Άρσεναλ 1-0 PSG. Σκόρερ ο Gabriel, MVP ο Declan Rice. Ναι, πιστεύω ότι θα συμβεί. Νομίζω ότι πολλές φορές όταν προσπαθείς να πετύχεις κάτι και συνεχώς αποτυγχάνεις ή το χάνεις στο τέλος, αυτό επηρεάζει την αυτοπεποίθησή σου. Και όσο κι αν λες στους άλλους ότι έχεις αυτοπεποίθηση και πιστεύεις στον εαυτό σου, μέσα σου παλεύεις με αυτό. Και νομίζω ότι αυτό που είναι εντυπωσιακό με αυτή την ομάδα της Άρσεναλ είναι ότι ξεπέρασε αυτές τις απογοητεύσεις και τελικά έφτασε εκεί που ήθελε. Πιστεύω ότι αφού δούλεψαν τόσο σκληρά, τώρα θα είναι απελπισμένοι να χτίσουν πάνω σε αυτό. Πραγματικά πιστεύω ότι μπορούν να συνεχίσουν και να κατακτήσουν την Premier League τα επόμενα χρόνια, γιατί ο Pep Guardiola έχει φύγει, που ήταν η μεγαλύτερη απειλή για αυτούς. Η Liverpool θα πρέπει να βάλει τάξη στα πράγματα. Αλλά η κατάκτηση του Champions League θα δώσει στην Άρσεναλ ένα επίπεδο αυτοπεποίθησης και κύρους που αυτός ο σύλλογος δεν είχε ποτέ. Σε μια περίοδο όπου έχουν παίκτες στις σωστές ηλικίες, παίκτες με μεγάλα συμβόλαια, πραγματική ενότητα και συνοχή μέσα στην ομάδα, αυτό μπορεί να είναι το στοιχείο που θα κάνει την Άρσεναλ μια πραγματικά κυρίαρχη δύναμη, όπως ήταν η Manchester City τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια».
QUICK FIRE ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
Πως θα περιέγραφε τη σχέση του με την Άρσεναλ;
«Η αγάπη της ζωής μου».
Ένα επαγγελματικό του όνειρο;
«Το να σχολιάζω την Άρσεναλ να κερδίζει έναν τελικό Champions League… είναι κάτι απίστευτο».
Θα σε βλέπαμε ποτέ να κάνεις κάτι αντίστοιχο στην Κύπρο ή με κυπριακό αθλητικό project;
«Ήρθα τον Ιανουάριο για να κάνω ένα podcast/ντοκιμαντέρ για την Πάφος FC και την πορεία της προς το Champions League. Θα το ήθελα πάρα πολύ, αλλά δεν ξέρω αν στην Κύπρο θα με δέχονταν».
Τι μήνυμα θα έδινες σε νέους Κύπριους και όχι μόνο που θέλουν να μπουν στον χώρο των media και του sports content;
«Να είσαι ενεργός στα social media. Να έχεις πραγματική αυτοπεποίθηση σε αυτό που κάνεις. Να βάζεις την καρδιά και την ψυχή σου σε αυτό. Αν το κάνεις, ο κόσμος θα το νιώσει και θα το καταλάβει. Συνέχισε να προσπαθείς. Υπήρξαν πολλές φορές που σκέφτηκα να τα παρατήσω και να επιστρέψω στον τραπεζικό τομέα. Να είσαι επίμονος. Να πιστεύεις σε αυτό που κάνεις και να συνεχίζεις. Αν αγαπάς πραγματικά κάτι, αυτό θα φαίνεται μέσα από τη δουλειά σου».
