Με μία ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση αποχαιρετά δημόσια τον πατέρα του Χόρχε, που απεβίωσε πριν από τρεις μέρες, σε ηλικία 68 ετών, ο Λιονέλ Μέσι.

Στο μήνυμά του κάνει μια αναδρομή στα παιδικά του χρόνια και ευχαριστεί τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα του όσο κανένας από τα πρώτα του βήματα μέχρι την κορυφή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. 

Ακολουθεί η ανάρτησή του:

«Μπαμπά, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγες. Δεν πέφτω, ή μάλλον, δεν θέλω να πέσω. Μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ ότι δεν θα σε ξαναδώ, ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε. Ξέρω ότι υπέφερες και ότι αυτό είναι για καλό, αλλά έφυγες πολύ νωρίς. Είχαμε ακόμα πολλά να απολαύσουμε μαζί.

Μου ζήτησες τόσα πολύ να παίξω στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο, και ήταν λίγο πριν ξεκινήσει που η κατάστασή σου επιδεινώθηκε. Ηταν η πρώτη φορά που δεν θα ήσουν σε τουρνουά, αλλά η μαμά μού είπε ότι θα γινόσουν καλύτερα και ότι θα ήσουν αρκετά καλά για να ταξιδέψεις.

Σου είπα ότι θα φτάναμε στον τελικό για να μπορέσεις να ταξιδέψεις.

Κάθε φορά που τελείωνε ένας αγώνας περίμενα αλλά δεν μου έγραφες.

Τότε συνειδητοποίησα ότι η κατάσταση ήταν πραγματικά άσχημη. Ακόμα κι έτσι, δεν σταμάτησα να σκέφτομαι να πάω όσο πιο μακριά γινόταν, για να κερδίσεις χρόνο και για να μπορέσεις να δεις έναν αγώνα.

Φτάσαμε στον τελικό και εσύ δεν μπορούσες να είσαι εκεί. Ηθελα να τον κερδίσω για να μπορέσω να σου τον αφιερώσω και να σου δείξω μια καινούργια στιγμή. Δεν τα κατάφερα, τα πόδια μου δεν με κρατούσαν άλλο. Αυτή τη φορά προσπάθησα να πάω κόντρα στο σώμα μου, αλλά δεν μπορούσα. Δεν κατάφερα ποτέ να νιώσω καλά.

Οταν έφτασα νόμιζες ότι είχαμε χάσει τον τελικό στα πέναλτι. Δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε για όλα όσα συνέβησαν. Δεν μπορούσες να απολαύσεις τίποτα. Δεν ήμασταν πρωταθλητές, αλλά δεν έχεις ιδέα πόσο απολαύσαμε κάθε αγώνα. Για άλλη μια φορά, είχες δίκιο: Επρεπε να είμαι εκεί και να παίξω.

Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Επαιζα μόνο ποδόσφαιρο και τώρα έχω αρκετές αμφιβολίες για το αν θα συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμα. Ησουν δίπλα μου από την αρχή. Εμεινε τόσο λίγο μέχρι το τέλος. Γιατί δεν μπόρεσες να κρατηθείς για αυτό το λίγο ακόμα για να μπορέσουμε να τελειώσουμε μαζί;

Ξέρω ότι η ευτυχία σου ήταν να βλέπεις την οικογένειά σου, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου και, πάνω απ’ όλα, χωρίς να το μάθει κανείς άλλος, να με βλέπεις να παίζω… Ηταν πάντα έτσι από τότε που ήμουν μικρός. Με πήγαινες σε κάθε προπόνηση μόλις γύριζες σπίτι από τη δουλειά. Η μαμά με πήγαινε σε πολλές από αυτές επειδή δούλευες. Προφανώς, δεν έχασες ποτέ αγώνα. Πόσο υπέφερες βλέποντάς με να παίζω και πόσο το απολάμβανες, παρόλο που δεν με επαινούσες ποτέ.

Ησουν πατέρας, φίλος και ατζέντης. Ησουν πάντα το άτομο που χρειαζόταν να είσαι σε κάθε περίσταση και δεν έκανες ποτέ λάθος για τίποτα. Παρά κάποιες διαφωνίες ή καβγάδες, είχες πάντα δίκιο. Στο τέλος, τα πράγματα πάντα πήγαιναν όπως τα έλεγες.

Θα μου λείψεις πολύ, αλλά θα είσαι πάντα παρών. Και πάνω από όλα στην εκπαίδευση των παιδιών μου γιατί τα διδάσκω και τα εκπαιδεύω όπως έκανες εσύ με μένα.

Αναπαύσου εν ειρήνη και φρόντισέ μας από ψηλά όπως μας πρόσεχες κι εδώ κάτω. Σε ευχαριστούμε για όλα.

Σ’ αγαπώ, μπαμπά.​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​»