Το περσινό ρόστερ του Παναθηναϊκού, στα χαρτιά τουλάχιστον, ήταν από τα ποιοτικότερα της ιστορίας του –και έγινε ακόμα πιο «πλούσιο», μετά την απόκτηση του Χέιζ-Ντέιβις μεσούσης της σεζόν. Το αποτέλεσμα της περσινής χρονιάς, ήταν μια τρύπα στο νερό – όχι διότι δεν υπήρχαν καλοί παίκτες ή καλός προπονητής, αλλά διότι δεν βρέθηκε σχεδόν σε κανένα σημείο μέσα στη σεζόν ο τρόπος να αξιοποιηθεί το βάθος εκείνου του ρόστερ και τα χαρακτηριστικά που είχαν οι παίκτες. Φταίνε και οι ίδιοι, φταίει και ο Αταμάν, φταίει και ο σχεδιασμός που γέμισε την ομάδα με παίκτες με πλούσιο επιθετικό ρεπερτόριο και απροθυμία ή αδυναμία να «ματώσουν» στην άμυνα, φταίει το κακό «fit», φταίνε πολλά και διάφορα.

Τώρα όμως άλλαξε η σελίδα και η ομάδα μπήκε σε μια νέα – παλιά φάση, με Ομπράντοβιτς – Μπατίστ – Διαμαντίδη – Αλβέρτη να θυμίζουν τις πιο ένδοξες εποχές του Παναθηναϊκού. Και με μεταγραφές που φανερώνουν μια στροφή στην ισορροπία, μια «τραμπάλα» που προσπαθεί να παλαντζάρει το επιθετικό ταλέντο (που υπήρχε) με μια αμυντική σκληράδα (που έλειπε), με παίκτες όπως ο Μπάντιο, ο Μπόνγκα, ο Φαλ και ο Γιαμπουσέλε. Ολα έμοιαζαν ιδανικά, οι φίλοι της ομάδας ζούσαν ένα όνειρο, «έψαχναν» να βρουν ποιος θα είναι ο «άσος» που θα απογείωνε αυτό το εκπληκτικό ρόστερ – μέχρι που ήρθε η πώληση Οσμαν και μαζί της ήρθε η «καταστροφή», παρέα με τη διαφαινόμενη πώληση Τολιόπουλου. Και η ερώτηση, προς όλους τους φίλους της ομάδας, είναι μία: τελικά «Ο Ζοτς ξέρει» ή «δεν ξέρει»;

Τα σενάρια

Οι παράμετροι της πώλησης Οσμαν είναι λίγο–πολύ γνωστές: ο Τούρκος αποφάσισε να δεχθεί μια πρόταση 9 εκατ. για τρία χρόνια από τον ΠΑΟΚ και να γίνει ο απόλυτος ηγέτης μιας ομάδας που ναι μεν δεν παίζει Ευρωλίγκα, αλλά έχει το χρήμα, τη δυναμική, τον κόσμο και την προοπτική να «μεγαλώσει». Αυτά είναι όλα όσα γνωρίζουμε. Ολα τα άλλα, τα εικάζουμε ή τα συμπεραίνουμε: ότι είδε τον χρόνο και τον ρόλο του να «χαμηλώνουν» με την έλευση των νέων παικτών. Οτι δεν ήθελε να πάει στην Τουρκία σε Εφές ή Φενέρ, ώστε να συνεχίσει να είναι «ο αρχηγός όλων των Τούρκων». Οτι ήθελε να παραμείνει στην Ελλάδα, διότι περνάει καλά εδώ. Αν έπρεπε να συμπληρώσω και εγώ ένα ακόμα «σενάριο», θα έλεγα ότι ο Οσμαν είδε τον Αταμάν να φεύγει, τον προπονητή που τον «έφερε» στον Παναθηναϊκό και προπονητή του στην Εθνική Τουρκίας, και δεν ένιωθε το ίδιο συναισθηματικό δέσιμο με την ομάδα του Παναθηναϊκού. Ο,τι κι αν ισχύει από τα παραπάνω, ο Παναθηναϊκός δεν είχε κανένα λόγο να κρατήσει «με το στανιό» έναν παίκτη που ζήτησε να φύγει και έφερε και 2 εκατ. buy out. Θα μπορούσε να «ματσάρει» τα χρήματα που του δίνει ο ΠΑΟΚ ή έστω να τα πλησιάσει; Σαφώς και ναι, άλλωστε τα λεφτά που έχει ήδη δώσει ώς τώρα ο Παναθηναϊκός δείχνουν ότι το πορτοφόλι του δεν έχει «κόφτη».

Τότε γιατί δεν το έκανε; Πρώτον, διότι πέρα από τα χρήματα, δεν μπορούσε κανείς να εγγυηθεί στον Οσμαν πόσο θα παίζει και τι ρόλο θα έχει στην ομάδα – σε αντίθεση με τον ΠΑΟΚ, που θέλει να χτίσει την ομάδα γύρω του. Και δεύτερον, διότι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν έβαλε «βέτο» να μείνει ο Οσμαν, όπως ασφαλώς δεν ζήτησε και να φύγει ο παίκτης. Ενημερώθηκε για την επιθυμία του παίκτη να αποχωρήσει και έδωσε τη συγκατάθεσή του. Το αν θα πορευτεί με τα «τριάρια» που έχει, αν θα «κατεβάσει» στη θέση «τρία» τον Χέιζ-Ντέιβις ή θα ζητήσει έναν ακόμα παίκτη, πλάι σε Μπόνγκα και Ρογκαβόπουλο, το ξέρει ο ίδιος και οι άνθρωποι της ομάδας. Και αυτό είναι και το ρήμα που έχει σημασία: το ότι ο Ομπράντοβιτς «ξέρει».

Ετσι είναι οι σχέσεις σεβασμού

Μπορεί να έφυγε ο Οσμαν, μπορεί να φύγει ο Τολιόπουλος για ΠΑΟΚ ή Αρη, αν αυτή είναι η επιθυμία του παίκτη και το οικονομικό αντίτιμο είναι αυτό που αξιώνει ο Παναθηναϊκός, μπορεί να φύγει και άλλος μέσα στο καλοκαίρι – δεν γνωρίζω αλλά δεν αποκλείω και τίποτα. Αθλητισμός είναι, ζωή είναι, καριέρες είναι, χρήματα είναι και ο καθένας κάνει τις επιλογές του και κοιτάζει το μέλλον του και την οικογένειά του. Οι σχέσεις στον αθλητισμό, όπως και στη ζωή, μπορεί κάποια στιγμή να τελειώσουν και αυτό που μένει στο τέλος είναι οι καλές αναμνήσεις και αν χώρισες «όμορφα» ή «με πλακωμό». Ο Παναθηναϊκός δεν έχει τη διάθεση να «πλακωθεί» με κανέναν που επιθυμεί να φύγει, ούτε να σταθεί εμπόδιο σε κανέναν που βλέπει το μέλλον του κάπου αλλού – και αυτό είναι δείγμα σεβασμού και πολιτισμού.

Αλλά στο τέλος της ημέρας ή στο τέλος του καλοκαιριού, ας έχουμε στο μυαλό μας ότι στον πάγκο υπάρχει ένας άνθρωπος που πήρε 5 ευρωπαϊκά με αυτή την ομάδα. Μπορεί οι επιλογές του κάποιες φορές να «ξένιζαν» και να έμοιαζαν «περίεργες» μέσα στη σεζόν, που σκεφτόταν και ενεργούσε «έξω από το κουτί», αλλά στο τέλος όλοι εμείς οι αδαείς τον είδαμε να πανηγυρίζει επιτυχίες με τον δικό του τρόπο και τις δικές του επιλογές, που δεν «συμφωνούσαν» πάντα με την κοινή, μπασκετική λογική. Οσοι τον έχουμε εμπιστευτεί στο παρελθόν, χαμένοι δεν βγήκαμε. Γιατί λοιπόν να μην τον εμπιστευτούμε ξανά;