Η 1η Νοεμβρίου είναι για τον οινικό κόσμο μια σημαντική γιορτή. Μην ψάξετε στα εορτολόγια, ψάξτε καλύτερα σε μια κάβα για ένα μπουκάλι Ξινόμαυρο, που χθες είχε τη δική του Ημέρα. Θα το ανοίξουμε, φυσικά, το μπουκάλι, αλλά ας μην περιοριστούμε σ’ αυτό κι ας του αφιερώσουμε λίγο περισσότερη προσοχή, που και την απαιτεί και την αξίζει.

Το Ξινόμαυρο δεν είναι μόνο ένα όνομα που περιγράφει –σχεδόν αποτρεπτικά…– δύο από τα χαρακτηριστικά του: ξινό και μαύρο! Ποιος θα το ερωτευτεί κεραυνοβόλα; Άσε που δεν είναι από εκείνους που μπαίνουν σε ένα δωμάτιο και συστήνονται χαμογελαστά σε όλους.

Σε μια εποχή όπου όλα πρέπει να είναι άμεσα, εύκολα και ευχάριστα από την πρώτη στιγμή, το Ξινόμαυρο επιμένει στη δική του άποψη: ο πραγματικός έρωτας δεν είναι πάντα με την πρώτη ματιά.

Το Ξινόμαυρο έχει μια ολοκληρωμένη οινική προσωπικότητα και θέλει να του δώσεις χρόνο για να το γνωρίσεις και να σε κερδίσει για πάντα. Γιατί πίσω από την αυστηρότητά του κρύβεται μία από τις πιο γοητευτικές και πολυδιάστατες ελληνικές ερυθρές ποικιλίες.

Η οξύτητα και οι τανίνες του μπορεί να ξαφνιάσουν, αποτελούν όμως το μεγάλο του πλεονέκτημα. Είναι στοιχεία που του χαρίζουν δομή, νεύρο και εξαιρετικές δυνατότητες παλαίωσης. Με τα χρόνια, η αυστηρότητα υποχωρεί, οι γωνίες λειαίνονται και το κρασί αποκαλύπτει μια πολυπλοκότητα που δύσκολα συναντάς σε άλλες ελληνικές ποικιλίες.

Και ύστερα είναι ο τόπος. Γιατί το Ξινόμαυρο δεν αφηγείται την ίδια ιστορία παντού.

Στη Νάουσα, την ιστορική του πατρίδα, εμφανίζεται με δομή, τανίνες και τη δυνατότητα να εξελίσσεται για χρόνια στη φιάλη. Στο Αμύνταιο, με τα ψυχρά κλίματα και τα αμπέλια σε μεγάλο υψόμετρο, συχνά γίνεται πιο ανάλαφρο και κομψό, με έμφαση στη φρεσκάδα και την οξύτητα. Στη Γουμένισσα συναντά τη Νεγκόσκα, η οποία συμμετέχει παραδοσιακά στο χαρμάνι, ενώ στη Ραψάνη, με Σταυρωτό και Κρασάτο –ερυθρές ποικιλίες του Ολύμπου– συνθέτει μια διαφορετική εκδοχή του βορειοελλαδίτικου αμπελώνα.

Στο ποτήρι έρχεται η τελική αναγνώριση. Κόκκινα φρούτα, ντομάτα, αποξηραμένα βότανα, ελιές και γήινες νότες συνθέτουν ένα αρωματικό προφίλ που άλλοτε είναι πιο φρέσκο και ζωηρό και άλλοτε πιο σύνθετο και ώριμο.

Το Ξινόμαυρο έχει, επίσης, ένα σημαντικό προσόν: δεν περιορίζεται στα ερυθρά κρασιά. Μπορεί να δώσει ροζέ, αφρώδεις οίνους, ακόμη και ενδιαφέρουσες λευκές οινοποιήσεις από ερυθρά σταφύλια.

Κι ύστερα έρχεται η ώρα να καθίσουμε μαζί του στο τραπέζι. Εκεί αρχίζει μια άλλη ιστορία. Η οξύτητά του το κάνει εξαιρετικό σύντροφο για λιπαρά κρέατα, μαγειρευτά με ντομάτα, μανιτάρια και πιάτα με έντονη γεύση.

Άσος στο μανίκι του η απίστευτη δυνατότητα παλαίωσης, ίσως η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το Ξινόμαυρο δεν βιάζεται, δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσει αμέσως και αφήνει τα καλύτερα για το τέλος.

Για το Ξινόμαυρο δεν αρκεί μία γουλιά ούτε δύο. Θέλει χρόνο, θέλει φαγητό, θέλει παρέα κι αναλαμβάνει να κάνει την οινική μας εμπειρία πιο ενδιαφέρουσα. Δεν είναι και λίγο! Σίγουρα αξίζει να σηκώσουμε τα ποτήρια μας και να πιούμε στη μακροημέρευση μιας ποικιλίας και των ανθρώπων που φροντίζουν να φτάνει περήφανη, αρωματική και νόστιμη στα ποτήρια μας.