Ένα από τα πολλά δυσάρεστα συναισθήματα που μας δημιουργεί το επίμαχο βίντεο είναι το γεγονός πως όσα αρνητικά ζούμε στην καθημερινότητα της κυπριακής κοινωνίας τα βλέπουμε σε εκείνα τα πλάνα. Χαρακτηριστικά και νοοτροπίες, που παρόλο που μας εκνευρίζουν, μας ντροπιάζουν και μας απογοητεύουν παρατηρώ πως είναι δύσκολο να τα ξεφορτωθούμε. Και εκεί που νομίζουμε πως όσο περνούν τα χρόνια πάμε μπροστά και εξελισσόμαστε, κάτι συμβαίνει και χάνεται κάθε ίχνος ελπίδας. Το εξαιρετικά δυσάρεστο είναι να βλέπεις πως αυτή τη νοοτροπία την κουβαλούν μαζί τους και πρόσωπα, τα οποία βρίσκονται στο τιμόνι αυτής της χώρας. Μια κουλτούρα, αντιεπαγγελματισμού, μετριότητας, χαμηλών απαιτήσεων, υποτίμησης της νοημοσύνης των πολιτών.

Και η απογοήτευση όταν βλέπουμε όλα αυτά να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας, όταν αναμένουμε την αλλαγή, όταν μας υπόσχονται το διαφορετικό, όταν δημιουργούνται προσδοκίες πως δεν θα επαναληφθούν αμαρτίες, λάθη και κακοί χειρισμοί του παρελθόντος, είναι ακόμα μεγαλύτερη. Πιο μεγάλη επίσης είναι η απογοήτευση απέναντι στο πρόσωπο κάποιου ανθρώπου που έρχεται ως σωτήρας για να μας απαλλάξει από τα κακώς έχοντα από τις «τάτσες» του παρελθόντος, θέτοντας τον πήχη των προσδοκιών ψηλά και τελικά οι προσδοκίες αυτές δεν αντανακλώνται στην πράξη.

Και τι γίνεται όταν αυτός ο πύργος προσδοκιών καταρρέει; Τι γίνεται όταν υπάρχει έστω και ένα ψήγμα υπόνοιας πως κάτι δεν πάει καλά, όταν η εμπιστοσύνη αρχίζει σιγά-σιγά να κλονίζεται; Όταν ο λαός νιώθει πως είναι αντιμέτωπος με «μια από τα ίδια». Ποια πρέπει κατά τη γνώμη αυτών που ηγούνται της χώρας να είναι η αντίδραση της κοινωνίας, της αντιπολίτευσης; Να μην υπάρξει; Δεν θα ήταν επικίνδυνη η αδράνεια ή η αδιαφορία;

Τα ερωτήματα αυτά γεννιούνται –για άλλη μια φορά– μέσα από τις δηλώσεις που ακούσαμε από τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη, αναφορικά με το βίντεο που έχει δει το φως της δημοσιότητας και έχει δημιουργήσει τριγμούς στην πολιτική ζωή της χώρας.

Στη δεύτερη τοποθέτησή του λοιπόν για το βίντεο ο Πρόεδρος, απευθυνόμενος στα κόμματα εξέφρασε τους φόβους του, όπως ο ίδιος είπε, πως η αντίδραση για το εν λόγω βίντεο θα φανεί στα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών. Δεν ήταν ακριβώς μήνυμα, κ. Πρόεδρε, σαν απειλή ακούστηκε. Και ευλόγως ο βουλευτής του ΔΗΚΟ, Χρύσης Παντελίδης, αναρωτήθηκε, «Τι εισηγείται ο Πρόεδρος; Επειδή έχουμε βουλευτικές εκλογές, να μη λέει κανείς τίποτα, γιατί μπορεί να υπάρξει κόστος στις εκλογές;». Δηλαδή, κ. Πρόεδρε, τα αποτελέσματα των βουλευτικών θα επηρεαστούν περισσότερο από την αντίδραση και όχι από τα όσα είδαμε στο βίντεο; Ακόμα και αν η αντίδραση έχει πολιτικές συνέπειες, αυτό που πρέπει να απασχολεί και να προβληματίζει είναι γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο, ποιος μας οδήγησε σε αυτό το σημείο.

Δημιουργείται η αίσθηση πως η αντίδραση του κόσμου υποτιμάται, αντιμετωπίζεται ως γραφική, αντιμετωπίζεται λες και αυτή θα κάνει το κακό και όχι ο λόγος που προκάλεσε αυτή την αντίδραση.

Είναι γεγονός, το οποίο φυσικά δεν πρέπει να αγνοούμε, πως μετά την εκλογή του Φειδία, το μήνυμα που στάλθηκε είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος στην πολιτική ζωή του τόπου να αρχίσουν να διεισδύουν σιγά-σιγά απολιτίκ άτομα. Άτομα, για τα οποία πριν από μερικά χρόνια φάνταζε απομακρυσμένο, να μην πω ουτοπικό, το σενάριο να κατέχουν μια θέση στις πολιτικές θέσεις αυτής της χώρας. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε όμως είναι πως, γι’ αυτή την τροπή το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχουν αυτοί, οι οποίοι πολιτεύονται. Αυτούς που ο λαός τους ενέκρινε, μέσω της ψήφου του, ως ικανούς να ηγηθούν μιας χώρας και δυστυχώς τα κάνουν τόσο μαντάρα που σκέφτεσαι, είναι όντως ικανοί ή κρύβονται πίσω από ένα κοστούμι, μια γραβάτα και μερικά πτυχία; Είναι κάπου εκεί που ο κόσμος δεν ξέρει τι να πράξει, ψάχνει να βρει ποιο είναι το σωστό. Σκέφτεται, να δώσει μία ευκαιρία σε νεοεισερχόμενα κόμματα ή ακόμα και σε κάποιον που δεν «σκαμπάζει» και πολύ από πολιτικά ή να δώσει ακόμα μια ευκαιρία στα παραδοσιακά κόμματα; Ακριβώς εκεί έρχεται και η εκμετάλλευση του πολιτικού συστήματος από μερικούς να εισχωρήσουν στην πολιτική, χωρίς καμία προσπάθεια, χωρίς κανένα πτυχίο, χωρίς καμία επιστημοσύνη.

Να αλλάξουμε το σύστημα, να το συνηθίσουμε ή να έχουμε πίστη για αλλαγή; Το τραγικό είναι πως όταν επαναλαμβάνεται κάτι το συνηθίζουμε, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, δεν αποτελεί ένα γεγονός που προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη και αυτό εκτός από τραγικό είναι και επικίνδυνο.

Τελικά, το λάθος σε αυτό τον τόπο κρύβεται στο γεγονός πως δεν κάνουμε φιλενάδες μας την επιστημοσύνη, την ενσυναίσθηση, την εντιμότητα, την υπευθυνότητα και να τσακωθούμε επιτέλους με τους εσφαλμένους και κακούς χειρισμούς, τις μετριότητες, τους βαυκαλισμούς και τις βαρύγδουπες δηλώσεις.