ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η τσαγιέρα που μιλά

Ελένη Ξένου Μυρωδιά αχνιστού καφέ, αυλής μετά την καταιγίδα και υγρασίας πάνω σε φύλλα λεβάντας. Η πόλη ακόμα μισοάδεια και ο ουρανός διάφανος. Και αυτό βασικά που θέλω να περιγράψω είναι τη συνθήκη που με ωθεί να νιώσω το σπίτι σαν φωλιά και να χωθώ μέσα του για να αισθανθώ τη γενναιοδωρία της παρούσας στιγμής. Που πάει να πει να απλώσω στον σιδερένιο καναπέ της αυλής μου, που μοιάζει με τα παλιά κρεβάτια των γιαγιάδων —τότε που ο κόσμος της Κύπρου κοιμότανε έξω τα καλοκαίρια και ράντιζε συνειδητό και υποσυνείδητο με πεφταστέρια— και έτσι, κρυμμένη κάτω από μια βουκαμβίλια που μεγαλώνει με το λεπτό, να διακτινιστώ στον κόσμο που πλάθει η Όλγκα Τοκάρτσουκ στο βιβλίο της Εμπούσιον.

Ο περιπλανώμενος καλλιτέχνης

Σήμερα έχει συννεφιά στη Βενετία και μ’ αυτή τη συννεφιά περπατώ προς την Punta della Dogana. Είναι ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια της πόλης, που λειτουργεί ως κέντρο σύγχρονης τέχνης της Συλλογής Pinault. Η Ε. μού είπε πως εκεί παρουσιάζεται μια μεγάλη ατομική έκθεση του Βραζιλιάνου καλλιτέχνη Paulo Nazareth. Μου είπε πως αξίζει και με το παραπάνω να τη δω, αλλά παρ’ όλα αυτά είμαι ακόμη ανυποψίαστη για το πόσο θα με συγκλονίσει.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

X

Μπες στο μυαλό των
αγαπημένων σου αρθρογράφων

Λάβε στο email σου το τελευταίο τους άρθρο τη στιγμή που δημοσιεύεται.

ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗ

Απόκτησε συνδρομή με €50 τον χρόνο για πρόσβαση στην έντυπη έκδοση.

ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗ