Από το 2004 μέχρι το 2016 ευρωβουλευτές και οι ευρωβουλεύτριες του γαλλικού ακροδεξιού κόμματος Εθνική Συσπείρωση είχαν στήσει μια επιτυχημένη επιχείρηση. Προσελάμβαναν ως «βοηθούς» στο Ευρωκοινοβούλιο ανθρώπους που στην πραγματικότητα εργάζονταν για το κόμμα και χρησιμοποιούσαν μέρος των χρημάτων που προορίζονταν για τους μισθούς τους για τις ανάγκες του κόμματος. Σε αυτό το διάστημα «έφαγαν» έτσι πάνω από 4 εκατ. ευρώ από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Ανάμεσα στα 27 μέλη του κόμματος που καταδικάστηκαν για τη συγκεκριμένη υπόθεση ξεχωρίζει, ασφαλώς, η Μαρίν Λεπέν, η αρχηγός του. Μεταξύ άλλων, η Λεπέν είχε αναγκάσει έναν από τους ευρωβουλευτές του κόμματός της να προσλάβει στη θέση συμβούλου που πληρωνόταν από το Ευρωκοινοβούλιο την νταντά των παιδιών της.
Το 2025 η Λεπέν καταδικάστηκε γι’ αυτήν την υπόθεση σε πρόστιμο 100.000 ευρώ και τέσσερα χρόνια φυλάκιση (τα δύο εκ των οποίων με αναστολή), ενώ της επιβλήθηκε και η απαγόρευση της συμμετοχής σε εκλογές για πέντε χρόνια. Ηταν μια υπόθεση που σε άλλες εποχές ή σε πιο υγιείς δημοκρατίες και κοινωνίες θα οδηγούσε στο τέλος μιας πολιτικής καριέρας. Ξεμπροστιάστηκες δημοσίως, ξεφτιλίστηκες. Πώς επιστρέφεις; Η Μαρίν Λεπέν επέστρεψε. Βασικά, δεν έφυγε ποτέ. Το κόμμα της, με τυπικό πρόεδρο έναν 30χρονο, εξακολουθούσε να πρωταγωνιστεί, δημοσκοπικά αλώβητο. Πώς γίνεται;
Το φαινόμενο της διαφθοράς στην πολιτική δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο, και όχι μόνο στη Γαλλία (όπου πρόσφατα πρώην πρόεδρος μπήκε στη φυλακή), αλλά παντού. Το ξέρουμε καλά και εμείς. Αλλά κοιτάζοντας τα τελευταία χρόνια την άνθηση της Ακροδεξιάς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, διαπιστώνει κανείς πως ασυνήθιστα πολλά μέλη ακροδεξιών κομμάτων απασχολούν τη δικαιοσύνη για διάφορα θέματα. Οι υπεξαιρέσεις, οι οικονομικές απάτες, οι κλοπές δημόσιου χρήματος και οι χρηματοδοτήσεις από «σκοτεινές» πηγές (όπως στη Γερμανία, στην Ισπανία ή στη Γαλλία) μοιάζουν εξαιρετικά συχνό φαινόμενο. Εξίσου συχνά είναι και άλλα αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Τα τελευταία χρόνια, ακροδεξιοί πολιτικοί εμπλέκονται σε υποθέσεις βίας και τρομοκρατίας σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία και η Γερμανία.
Το φαινόμενο όμως είναι ακόμη πιο έντονο μετά την ανάληψη της εξουσίας από ακροδεξιούς. Στις λίγες ευρωπαϊκές χώρες όπου ριζοσπαστικά ή ακραία κόμματα έφτασαν στον σχηματισμό κυβέρνησης, η διαφθορά και οι απάτες δεν έπαψαν. Ισα ίσα. Οπως είδαμε γλαφυρά στην Ουγγαρία, στην Πολωνία ή στην Αυστρία, το πρώτο πράγμα που συνήθως κάνουν οι ακροδεξιοί όταν αποκτούν πολιτική ισχύ δεν είναι να λύσουν το πρόβλημα της ακρίβειας ή να διώξουν τους μετανάστες, αλλά να διαλύσουν τους μηχανισμούς ελέγχου της διαφθοράς, ώστε να μπορούν να εκμεταλλευθούν την εξουσία για να βγάλουν λεφτά.
Είναι όλοι οι ακροδεξιοί πολιτικοί απατεώνες και κλέφτες; Ισως όχι. Είναι όλοι οι απατεώνες και κλέφτες στην πολιτική ακροδεξιοί; Οπωσδήποτε όχι. Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η φύση των ακροδεξιών κομμάτων, που απευθύνονται αποκλειστικά στο συναίσθημα, που εξαρτώνται από την απόλυτη πίστη των ψηφοφόρων στο ότι ολόκληρο το σύστημα είναι «σάπιο» (οπότε τι πειράζει να το κλέψεις;) και ότι η νίκη απέναντι στους «κακούς» είναι ο μόνος στόχος που έχει σημασία (οπότε τι πειράζει κι αν κάποιοι γίνουν πλούσιοι στην πορεία;) δημιουργεί έδαφος εύφορο για τη διαφθορά και ένα επίπεδο ανοχής που απατεώνες κάθε άλλου πολιτικού χώρου θα ζήλευαν.
Πριν από λίγες εβδομάδες η καταδίκη της Λεπέν επιβεβαιώθηκε και από το εφετείο, το οποίο όμως μείωσε την ποινή της και αναίρεσε την απαγόρευση συμμετοχής της σε εκλογές. Η ίδια δήλωσε άμεσα ότι θα πάει την υπόθεση και στον τελευταίο βαθμό που είναι διαθέσιμος (στο Ακυρωτικό Δικαστήριο) και ότι θα κατέβει υποψήφια για πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας στις εκλογές της ερχόμενης άνοιξης. Αν και το Ακυρωτικό Δικαστήριο την καταδικάσει, τότε η Λεπέν θα διεξαγάγει την προεκλογική της εκστρατεία φορώντας βραχιολάκι στον αστράγαλο, όπως όλοι οι εγκληματίες.
Οι δημοσκοπήσεις σήμερα βγάζουν την Εθνική Συσπείρωση πρώτο κόμμα και την ίδια νικήτρια και στον δεύτερο γύρο των εκλογών, όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος.
