«Εχετε ποτέ φανταστεί μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας; Πιο νέα, πιο όμορφη, πιο τέλεια; Μια ένεση αρκεί για να ξεκλειδώσει το DNA σας. Αυτή είναι η Ουσία». Βέβαια η προειδοποίηση είναι σαφής. Επτά μέρες ανήκουν στη μια και επτά στην άλλη εκδοχή. «Ενα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνάτε: είστε ένα. Δεν μπορείτε να ξεφύγετε από τον εαυτό σας».

Κάπως έτσι προωθείται το «προϊόν» στην προσπάθειά του να προσελκύσει πελάτες. Αυτός ο «εαυτός» όμως ελέγχεται; Η ταινία καταλήγει σε μια σπλάτερ πανωλεθρία. Οι «αναγεννητικές θεραπείες» που υπόσχονται ευεξία νεότητας, με χρήση «θαυματουργών βλαστοκυττάρων», σε μια πρώτη ανάγνωση δεν έχουν σχέση με το γκροτέσκο body horror φιλμ «The Substance», που προβλήθηκε πριν από δύο χρόνια (ως «Το ελιξήριο της νιότης»), σε σκηνοθεσία Κοραλί Φαρζά, με την Ντέμι Μουρ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ή μήπως έχουν; Οχι στην πράξη, αλλά στην αντίληψη.

Θα είσαι εσύ. Απλώς θα είσαι καλύτερη από κάθε άποψη. Αλλαξε τη ζωή σου. Ισχύει μόνο ένας κανόνας: να μοιράζεστε τον χρόνο. Τα δύο σώματα πρέπει να αλλάζουν κάθε επτά μέρες χωρίς εξαίρεση, με το ανενεργό σώμα να παραμένει αναίσθητο και να ταΐζεται ενδοφλέβια με τις εβδομαδιαίες προμήθειες φαγητού. Καθημερινές ενέσεις από υγρό σταθεροποίησης, το οποίο εκκρίνεται από το πρωτότυπο, έτσι ώστε να εμποδίζεται η αποσύνθεση της νεότερης εκδοχής.

Τέλεια ισορροπία. Τι μπορεί να πάει στραβά; Τα πάντα, είναι η απάντηση. Και κυρίως η ασίγαστη επιθυμία της νεότερης εκδοχής να αρνείται όλο και περισσότερο να επιστρέψει στο φθαρμένο σώμα.

«Οι άνθρωποι πάντα ζητούν κάτι καινούργιο. Είναι αναπόφευκτο. Στα 50 μας σταματάει», λέει κυνικά ο καναλάρχης στην Ελίζαμπεθ Σπαρκλ, στα 50στά της γενέθλια. Υπήρξε πολύ δημοφιλής αλλά έφτασε στο αναλώσιμο όριο και απολύεται από την τηλεοπτική εκπομπή γυμναστικής, που παρουσίαζε για χρόνια. Από απόγνωση η άλλοτε σταρ παραγγέλνει την ουσία που διακινείται στη μαύρη αγορά και εισάγει με ένεση τον ορό ενεργοποίησης μιας χρήσης. Αρχίζει να σφαδάζει από τους πόνους, καθώς το σώμα της παράγει μια νέα, ελκυστική και σέξι εκδοχή του εαυτού της, τη Σου, η οποία βγαίνει από μια σχισμή στην πλάτη της. Είπαμε: η ταινία ανήκει στο είδος body horror όπου ο φόβος και η αποστροφή πηγάζουν από την ίδια την ανθρώπινη ανατομία.

Αντί για εξωτερικές απειλές όπως φαντάσματα ή δολοφόνους, κεντρικό θέμα είναι η παραμόρφωση, η αποσύνθεση, η μετάλλαξη ή η απώλεια ελέγχου του ίδιου του σώματος (ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ θεωρείται πρωτοπόρος και μετρ του είδους).

Η σόουμπιζ (δεν περιορίζεται μόνο στους ανθρώπους του θεάματος) δεν ανέχεται το γήρας. Εξάλλου και η σκηνοθέτις Κοραλί Φαρζά είχε δηλώσει ότι εμπνεύστηκε το σενάριο από τις κοινωνικές πιέσεις που δέχονται οι γυναίκες για το σώμα και την ηλικία τους. Η βιομηχανία εξαπάτησης ή σταδιακής παραμόρφωσης δεν έχει φύλο. Ολες οι ανάγκες, φυσικές ή επιβεβλημένες, ικανοποιούνται πλέον. Δεν αναφερόμαστε στις αισθητικές επεμβάσεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι «θεσμοθετημένες». Τι γίνεται, όμως, όταν η ενόρμηση για τελειότητα συναντά την «επιστήμη της κυτταρικής αναγέννησης»; Η αναγεννητική ιατρική δεν είναι ψευδοεπιστήμη. Το μάρκετινγκ που διαφημίζει το ανέφικτο, την αντιστροφή του χρόνου, ανοίγει την πόρτα στον κομπογιαννιτισμό. Η «ουσία» της ταινίας θυμίζει την «πλασμαφαίρεση» όταν η χρήση της ξεφεύγει από τα ιατρικά πρωτόκολλα και συναντάει την υπόσχεση για «μεταμόρφωση». Η πορεία μπορεί και να είναι ανεξέλεγκτη. Τα όρια του «μη εφικτού», όταν πιέζονται, μετατρέπουν την πραγματικότητα σε θρίλερ. Ολο και πιο συχνά, το κινηματογραφικά αλλόκοτο ηττάται κατά κράτος από την ίδια τη ζωή.Ω