Η ασιατική βιομηχανία αργού πετρελαίου γνωρίζει πώς μπορεί να τερματιστεί η κρίση που προκάλεσε η σύγκρουση με το Ιράν. Αναγνωρίζει ωστόσο ότι αυτή η επιθυμία της είναι μη υλοποιήσιμη και προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη διαταραχή στον εφοδιασμό από τη Μέση Ανατολή. Στο συνέδριο APPEC της S&P Global Energy στη Σιγκαπούρη αυτή την εβδομάδα, το κυρίαρχο ερώτημα ήταν πώς θα ανοίξουν ξανά με ασφάλεια τα Στενά του Ορμούζ.

Η απάντηση ήταν ομόφωνη: ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ πρέπει να αποχωρήσει από τον Περσικό Κόλπο, επιτρέποντας στα κράτη της περιοχής να διαχειριστούν την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου.

Ωστόσο υπήρχε επίσης ευρεία παραδοχή ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι απίθανο και ότι η σύγκρουση δεν φαίνεται να πλησιάζει σε πολιτική διευθέτηση. Πριν από την έναρξη των αεροπορικών βομβαρδισμών, σχεδόν το 20% του παγκόσμιου αργού πετρελαίου και των διυλισμένων προϊόντων, καθώς και ένα αντίστοιχο ποσοστό του παγκόσμιου υγροποιημένου φυσικού αερίου διακινούνταν μέσω της στενής θαλάσσιας οδού που συνδέει τον Περσικό Κόλπο με τον Κόλπο του Ομάν. Οι όγκοι μειώθηκαν σχεδόν στο μηδέν τις εβδομάδες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, καθώς η Τεχεράνη απείλησε να επιτεθεί σε πλοία που επιχειρούσαν διέλευση. Παρότι έχουν ανακάμψει ελαφρώς, παραμένουν πολύ χαμηλότεροι σε σχέση με τα προπολεμικά επίπεδα.

Αποτελεί αντικείμενο διαφωνίας το πόσο ακριβώς πετρέλαιο διέρχεται από τα Στενά του Ορμούζ και ποιοι πρόσθετοι όγκοι έχουν ανακατευθυνθεί σε άλλα λιμάνια της Μέσης Ανατολής εκτός του Κόλπου. Αλλά ακόμη και τα πιο αισιόδοξα στοιχεία κυμαίνονται μόλις στο 75% των προπολεμικών επιπέδων, πράγμα που σημαίνει ότι η παγκόσμια αγορά έχει στερηθεί περίπου 5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (bpd) αργού και διυλισμένων καυσίμων.

Ο τομέας πετρελαίου και φυσικού αερίου περίμενε αρχικά μια σύντομη κρίση λίγων εβδομάδων ή μηνών με το Ιράν, όμως η αισιοδοξία αυτή εξανεμίστηκε. Στο συνέδριο APPEC, παραγωγοί, traders, ναυτιλιακές εταιρείες και διυλιστήρια προετοιμάζονται πλέον για παρατεταμένη διαταραχή. Η πολιτική διευθέτηση φαντάζει απίθανη όσο η διαμάχη μετατρέπεται σε πόλεμο εγωισμών: ο Ντόναλντ Τραμπ απαιτεί μια ξεκάθαρη νίκη, ενώ η Τεχεράνη επιμένει στον έλεγχο του Ορμούζ και σε αποζημιώσεις δισεκατομμυρίων για τις ζημιές.

Στο μεταξύ, η πετρελαϊκή βιομηχανία ελπίζει πλέον μόνο στο «λιγότερο κακό» σενάριο. Αυτό συνεπάγεται περιορισμένες και επικίνδυνες ροές φορτίων μέσω των Στενών του Ορμούζ, με συχνές διαταραχές από επιθέσεις πυραύλων και drones. Σε αυτό το πλαίσιο, τα ασιατικά διυλιστήρια μπορούν να εξασφαλίσουν επαρκές αργό, όμως η απώλεια διυλιστικής ικανότητας στη Μέση Ανατολή και στη Ρωσία –λόγω των ουκρανικών επιθέσεων– διατηρεί τα περιθώρια κέρδους των διυλισμένων προϊόντων σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα.

Την ίδια στιγμή, τα ασφάλιστρα και οι ναύλοι έχουν εκτοξευθεί. Η ασφάλιση αυξήθηκε από 0,05 δολάρια ανά βαρέλι σε 2,50 δολάρια ανά βαρέλι και ο ναύλος από 6 δολάρια σε 30 δολάρια ανά βαρέλι για τη μεταφορά στη Βόρεια Ασία. Αυτό σημαίνει ότι παρότι η ονομαστική τιμή του Brent δείχνει συγκρατημένη, το πραγματικό κόστος παραλαβής των φορτίων είναι πολύ υψηλότερο. Παρά την αβεβαιότητα, ο κλάδος αποφεύγει ακόμη να συζητάει το εφιαλτικό σενάριο μιας ολοκληρωτικής καταστροφής των ενεργειακών υποδομών στον Κόλπο, ελπίζοντας ότι η κρίση δεν θα φτάσει σε αυτό το άκρο.