Αν πιστεύετε ότι στην Κύπρο του 2026, οι γονείς περί των 40 και 50 είναι αραχτοί και light, πλανάστε πλάνην οικτράν. Περί του λόγου το αληθές, θα ήταν ωφέλιμο να πραγματοποιήσετε μια επίσκεψη σε γήπεδο κατά τη διεξαγωγή αγώνων –ή, έτι χειρότερα, σε προπονήσεις– ποδοσφαίρου, καλαθόσφαιρας και άλλων αθλημάτων, σε ομάδες ηλικιών από έξι μέχρι και 18 ετών, ή ακόμα, απλώς να συνομιλήσετε με γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους σε κάποια ακαδημία. Πραγματικά, είναι αξιοθαύμαστο πόσοι μίνι Ronaldo και Le Bron κυκλοφορούν ανάμεσά μας…

Αρχίζουμε λάθος και καταλήγουμε σε τραγικό λάθος. Πολλές φορές, οι λόγοι για τους οποίους κάποιος θα εγγράψει το παιδί του σε μια αθλητική ακαδημία, είναι προσωπικοί. Κάτι που δεν έκανε ο ίδιος, δικές του παιδικές ανασφάλειες. Άλλες φορές, είναι επιθυμία του παιδιού, το οποίο είτε έχει κλίση σε κάποιο άθλημα, είτε απλώς του αρέσει. Τα αθλήματα εμπεριέχουν το έμφυτο ταλέντο, χωρίς να σημαίνει ότι όταν λείπει αυτό δεν μπορεί κάποιος να προοδεύσει. Το ταλέντο χαρακτηρίζεται από κάποια σωματικά και βιολογικά πλεονεκτήματα που έχει ένα άτομο. Σε συνδυασμό με σκληρή δουλειά και πειθαρχία, αυτό το άτομο ξεχωρίζει. Φυσικά, αν το ταλέντο υπάρχει και δεν το εκμεταλλευτεί, πολύ πιθανόν να μείνει πίσω, σε σχέση με έναν άλλον, λιγότερο ταλαντούχο, αλλά περισσότερο εργατικό. Παρόλα αυτά, το ταλέντο είναι ταλέντο. Και φαίνεται.

Δεν είμαστε όλοι καλοί σε όλα. Και είναι εντάξει. Σπάνια έχω ακούσει να βγαίνει από το στόμα ενός γονιού η αλήθεια: «είναι μέτριος, του αρέσει, παίζει, αθλείται, είναι χαρούμενος, δεν είναι μπροστά από μια οθόνη όλη μέρα και αυτό αρκεί». Με το να πιέζουμε τα παιδιά μέσα από το πέπλο της υποστήριξης και προστασίας, με τηλεφωνήματα, επιστολές σε αρμόδιους, ειδικά σε σχέση με τις Εθνικές Ομάδες, καβγάδες, τους κάνουμε ζημιά. Οι προπονητές δεν είναι εχθροί. Όπως παντού, υπάρχουν αξιόλογοι και μη αξιόλογοι προπονητές ως προς τις γνώσεις και την όλη συμπεριφορά, όμως, σε γενικές γραμμές, δεν πορευόμαστε με την ιδέα ότι ένας προπονητής έχει προσωπική αντιπάθεια με κάποιο συγκεκριμένο παιδί. Το γήπεδο παρέχει ένα εξαιρετικό πλαίσιο για ανάπτυξη αρετών όπως η ευγενής άμιλλα, η πειθαρχία, η συνέπεια, το ομαδικό πνεύμα.

Με τις αρνητικές αντιδράσεις δεν μαθαίνουμε στα παιδιά να έχουν αυτοπεποίθηση, αλλά να καλλιεργούν κόμπλεξ ανωτερότητας, κατωτερότητας, το σύνδρομο του μάρτυρα, το αίσθημα της αδικίας χωρίς υπόσταση και ζήλια. Τα απομακρύνουμε από το γνώθι σαυτόν, το μόνο πράγμα που χρειάζεται να αποκτήσουν στη ζωή τους, για να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι. Να πιστεύουν στις ικανότητές τους, χωρίς να ξεχνούν τις δυνατότητές τους. Μόνο όταν γνωρίζουμε και τις αδυναμίες μας μπορούμε να προοδεύσουμε. Εξάλλου, μιλάμε για παιχνίδι. Σημασία έχει το παιχνίδι, οι σχέσεις μεταξύ προπονητών και συμπαικτών, το αίσθημα ότι ανήκουν, η ομαδικότητα, του δρόμου η χαρά. Τα υπόλοιπα είναι κατάλοιπα γονέων.

Υγ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο στον Κύριο Βίκεν, παράδειγμα προς μίμηση.